ποιμαίνω

ποιμαίνω, Ep. impf. ποιμαίνεσκεν Od. 9.188: (ποιμήν):—

• herd, tend, μῆλα Od. l.c.; ἄρνας Hes. Th. 23; ποίμνας E. Cyc. 26, A.R. 2.1004; πρόβατα v.l. in Pl. R. 345c; ποιμαίνειν ἐπʼ ὄεσσι to be shepherd over sheep, Il. 6.25, 11.106: abs., act as shepherd, tend flocks, Lys. 20.11, Pl. Tht. 174d, Theoc. 11.65; ἐν τοῖς ἄλσεσιν μὴ π. SIG 986.3 (Chios, v/iv B.C.):—Pass., to be herded, roam the pastures, of flocks, Il. 11.245, E. Alc. 579 (lyr.): metaph., ἀτρεκέων ποιμαίνεται ἔθνος ὀνείρων Mosch. 2.5 (unless Med., with ὕπνος (l. 3) as subject).
• • • 2 πᾶς πεποίμανται τόπος every country has been traversed (as by a shepherd or flocks of sheep), A. Eu. 249.
  • II metaph., tend, cherish, ζωᾶς ἄωτον Pi. I. 5(4).12; ἱκέτην A. Eu. 91; τὸ σῶμα Pl. Ly. 209a; θεσμόν AP 12.99.
  • • 2 guide, govern, στρατόν E. Fr. 744; μάλα καὶ κατόπιν ἡμᾶς ἐποίμαινον αὖραι Luc. Am. 6.
    • 3 soothe, beguile, ἔρωτα π. Theoc. 11.80; ὀνομάτων κομψεύμασι τοὺς ἀμαθεῖς π. Luc. Am. 54: hence, generally, deceive, E. Hipp. 153 (lyr., cod. M and Sch. for πημαίνει).
    • 4 εἴδωλα ἃ ποιμαίνουσιν images which they send flocking, i.e. represent as flocking, Plu. Def.orac. 2.420b.

ποιμαίνω, (ποιμάνατε) Petr. 5.31, weiden, hüten, auf die Weide treiben, vom Hirten ; μῆλα, Od. 9.188 ; ἄρνας, Hes. Th. 23 ; ποίμνας, Ap.Rh. 2.1004 ; Eur. Cycl. 26, wie in Prosa, τὰ πρόβατα, Plat. Rep. I.345c, u. Sp.; auch absolut, Hirt sein, ποιμαίνειν ἐπʼ ὄεσσιν, Il. 6.25, 11.106 ; Lys. 20.11 ; καὶ βουκολεῖν, Plat. Legg. VII.805e. – Das pass. von den Herden, weiden, Il. 11.245, Eur. Alc. 581, wie auch in Prosa, z.B. Dem. 47.52. – Uebh. nähren, hegen, pflegen ; ἱκέτην, Aesch. Eum. 91 ; ζωᾶς ἄωτον, Pind. I. 4.12 ; mit θεραπεύειν verbunden, Plat. Lys. 209a ; auch von Leidenschaften, wie ἄρσενα θεσμόν, Ep.adesp. 9 (XII.99); aber ἔρωτα Theocr. 11.80 ist = fallere amorem, sich durch allerlei Zeitvertreib über den Schmerz der Liebe hinwegtäuschen. – Umherschweifen, umherirren, πᾶς πεποίμανται τόπος, jede Gegend ist durchschweift worden, Aesch. Eum. 240 ; u. med., εὖτε καὶ ἀτρεκέων ποιμαίνεται ἔθνος ὀνείρων Mosch. 2.5, u. einzeln bei a.Sp.

ποιμαίνω

[ποιμήν.]

3 sing. pa. iterative ποιμαίνεσκε Od. 9.188.

To tend (a flock) : μῆλα Od. 9.188.

Absol., to tend one’s flock, act as shepherd : ποιμαίνων (ποιμαίνοντʼ) ἐπʼ ὄεσσιν Il. 6.25, Il. 11.106.

In pass., of flocks, to roam the pastures : αἶγας καὶ ὄϊς, τά οἱ ἄσπετα ποιμαίνοντο Il. 11.245.

ποιμαίνω

• 1tend met., cherish τὰ μὲν ἁμετέρα γλῶσσα ποιμαίνειν ἐθέλει O. 11.9 δύο δέ τοι ζωᾶς ἄωτον μοῦνα ποιμαίνοντι τὸν ἄλπνιστον, εὐανθεῖ σὺν ὄλβῳ εἴ τις εὖ πάσχων λόγον ἐσλὸν ἀκούῃ (sic distinxit Hartung, post ὄλβῳ edd. plerique) I. 5.12

ποιμαίνω , ipf. iter. ποιμαίνεσκε, mid. ipf. ποιμαίνοντο: act., tend as a shepherd, Il. 6.25, Od. 9.188; mid. or pass., be tended, pasture, feed.

ποιμαίνω, ποιμήν

• • Ito be shepherd, ἐπʼ ὄεσσι over the sheep, Il.: c. acc. to tend a flock, Od., Eur., etc.; absol., Theocr.:—Pass., like νέμομαι, to roam the pastures, of flocks, Il., Eur.
  • • 2in Aesch., πᾶς πεποίμανται τόπος every place has been traversed (as by a shepherd seeking after stray sheep).
  • IImetaph. to tend, cherish, mind, Pind., Aesch.
  • • 2like βουκολέω, to beguile, Theocr.: generally, to deceive, Eur.