Θύαμις

Θύαμις, ιος, acc. -ιν, voc. -ι (ὁ) [ᾰ] Thyamis :

1 n. d’h. Nonn. D. 26, 181 ; 32, 186 ; Hld. 1, 18 ; 2, 25 ||

2 fl. d’Épire (auj. Thýamis ou Kalamás) Thc. 1, 46, etc. ||