ποίνιμος
ποίνιμος, avenging, punishing
ποίν-ῐμος, ον,
- avenging, punishing, Δίκη, Ἐρινύς, S. Tr. 808, Aj. 843; π. πάθεα Id. El. 210 (lyr.).
- 2 in good sense, bringing return or recompense, χάρις cj. in Pi. P. 2.17.
ποίνιμος, ος, ον [ῐ] de paiement, d’où :
I en mauv. part :
1 vengeur, Soph. Tr. 808 ; Aj. 843, etc. ||
2 qui sert de châtiment, Soph. El. 210 ||
II en b. part, qui récompense, Pd. P. 2, 32.
Étym. ποινή.
ποίνιμος, rächend, strafend ; Δίκη, Ἐρινύς, Soph. Trach. 808, Aj. 843 ; οἷς θεὸς ποίνιμα πάθεα παθεῖν πόροι, El. 203 ; vergeltend, χάρις, Pind. P. 2.17 ; λιθοκτονίη, Ep.adesp. 465 (IX.157); auch in späterer Prosa, δαίμονες, Plut. qu.Rom. 51.
[ποίνιμος (coni. Spiegel: ποί τινος codd.) P. 2.17]
ποίνιμος, ον,
ποινή
- 1avenging, punishing, Soph.
- 2in good sense, bringing return or recompense, Pind.