ποιναῖος
ποιναῖος, punishing, avenging
ποιν-αῖος, α, ον, (ποινή)
- punishing, avenging, ἆορ Keil-Premerstein Erster Bericht p.9 (Troketta); σελίς AP 5.253.6 (Paul.Sil.); βέλος Aristaenet. 1.10; ὄργανα Lyd. Mag. 3.16.
ποιναῖος, α, ον, qui punit, vengeur, Aristén. 1, 10.
Étym. ποινή.
ποιναῖος, strafend, rächend ; Sp., wie σελίς Paul.Sil. 24 (V.254), βέλος Aristaen. 1.10.
ποιναῖος, α, ον
ποινή
- punishing, avenging, Anth.