πρόγλωσσος
πρόγλωσσος, hasty of tongue, talkative
πρόγλωσσος, ον,
- hasty of tongue, talkative, Ptol. Tetr. 165, Pythag. Ep. 12.2 (Myia), Polem.Phgn. 37.
- II πρόγλωσσον, τό, = προγλωσσίς, Ruf. ap. Orib. 25.1.23.
πρό·γλωσσος, ος, ον, qui a la langue trop longue ou bien pendue, bavard, Clém. 660, etc.
Étym. π. γλῶσσα.
πρόγλωσσος, vorschnell mit der Zunge, geschwätzig, Sp., wie Clem.Al. strom. 5.5.27.