συγκαίω

συγκαίω, Att. συγκάω [ᾱ],

• set on fire with or at once, burn up, Pl. Ti. 22c:—Pass., to be burnt up, calcined, ib. 49c, PCair.Zen. 129.17 (iii B.C.), etc.; also of the effect of intense cold, D.L. 2.118.
• • • 2 overheat, inflame, [ὁ οἶνος] σ. τὰς φλέβας Hp. Aër. 9; ταῦτα σ. τὴν κοιλίην Id. VM 10, cf. Gal. 15.559:—Pass., τὸ συγκεκαυμένον Prodic. 4; κοιλίη συνεκαύθη Hp. Epid. 1.4.4 [1.26.δʹ]:—intr. in Act., κοιλίαι συγκαίειν ἀγαθαί liable to inflame, Id. Aër. 7.

συγκαίω, att. συγκάω (s. καίω), mit od. zugleich in Brand setzen, anzünden ; κοιλίαι συγκαίειν ἀγαθαί, zur Entzündung geneigt, Hippocr.; τὰ ἐπὶ γῆς ξυνέκαυσε, Plat. Tim. 22c.
Pass. mit in Brand geraten, brennen, συγκαυθέντα ἀέρα, 49e.

συγκαίω Attic -κάω fut. -καύσω

• set on fire with or at once, burn up, Lat. comburere, Plat.