συγκάμνω
συγκάμνω, to labour
συγκάμνω,
- labour or suffer with, sympathize with, σοῖς πήμασι A. Pr. 414 (lyr.), cf. 1059 (anap.); κακοῖσι σοῖσι E. Alc. 614; συγκαμνούσης [τῇ γαστρὶ] τῆς ζωτικῆς δυνάμεως Gal. 15.599; [ἡ ψυχὴ] συννοσεῖ [τῷ σώματι] καὶ συγκάμνει Plu. Sanit. 2.137d.
- 2 work with, τινι S. El. 987, PSI 9.1075.6 (v A.D.); τῇδε χθονί E. Rh. 396; ἕν μοι . . σύγκαμε Id. HF 1386; τὰ πολλά Paus. 8.14.9: abs., S. Aj. 988; συγκαμὼν δορί with the spear, E. Rh. 326.
συγ·κάμνω (f. -καμοῦμαι, ao. 2 συνέκαμον)
1 travailler ou faire effort avec, aider, assister, dat. Soph. El. 987 ; Eur. Rhes. 396, etc. ; avec un suj. de pers. Plut. M. 137d ; abs. Soph. Aj. 988 ||
2 compatir à, dat. Eschl. Pr. 413, 1059 ; Eur. Alc. 614, etc.
1. mee-lijden (met), ook lijden (onder),
2. zich mede inspannen; met dat.
συγκάμνω, (κάμνω), mit arbeiten, sich anstrengen, ἀδελφῷ, Soph. El. 975, vgl. Aj. 967, Eur. Rhes. 396 ; συγκαμὼν δορί, 326 ; mit leiden, κακοῖσι σοῖσι συγκάμνων, Alc. 614 ; Mitleid haben, Aesch. Prom. 414.
συγκάμνω
fut. -καμοῦμαι
aor2 συνέκαμον
- 1to labour or suffer with, sympathise with, τινί Aesch., Eur.
- 2to work, toil or travail with another, τινί Soph., Eur.: absol. to join in labour, Soph.