ἀροτήρ
ἀροτήρ, plougher (man or oxen)
- plougher, husbandman, Il. 18.542, 23.835, Hecat. 335J., E. El. 104, etc.: in Prose, Σκύθαι ἀροτῆρες, opp. νομάδες, Hdt. 4.17, cf. 191, 1.125, 7.50.
- 2 as Adj., βοῦς ἀροτήρ steer for ploughing, Hes. Op. 405, Arat. 132, Plu. Pyrrh. 5, OGI 519.21 (Asia Minor, iii A. D.), etc.; ὁλκός Nonn. D. 3.192; τένων Orph. H. 40.8.
- II metaph., begetter, father, τέκνων E. Tr. 135 (lyr.); εὐτεκνίης IG 14.1615.
I
1 arador, yuntero
πολλοὶ δ' ἀροτῆρες ... ζεύγεα δινεύοντες ἐλάστρεον ἔνθα καὶ ἔνθα
• gener. labrador, campesino
σιτοφάγοι καὶ ἀροτῆρες
Σκύθαι ἀ.
• op. νομάδες:
ἐπ' ἀροτῆρας δὲ καὶ οὐ νομάδας στρατευόμεθα ἄνδρας
• fig. c. gen. cultivador
Πιερίδων ἀ]ροτῆρι
σοφίης ... καὶ εὐτεκνίης ἀροτῆρα
2 fig. c. gen. padre
τέκνων
γενεῆς ἀροτῆρες
perpetuadores de la familia
II como adj. arador, labrador
βοῦς ἀ.
ὁλκός
-ῆρος, ὁ
[ἀρόω.]
A ploughman Il. 18.542, Il. 23.835.
- Ia plougher, husbandman, Il., Eur.; Σκύθαι ἀροτῆρες, opp. to νομάδες, Hdt.:—adj., βοῦς ἀροτήρ a steer for ploughing, Hes.
- IImetaph. a father, Eur.