ἀροτρεύς
ἀροτρεύς, a ploughman
ἀροτρ-εύς, έως, ὁ, = sq., Theoc. 25.1, 51, Bion Fr. 9.8, etc.
arador, labrador
ὡραῖος ἀ.
δῖος ἀ.
βοῶν ἐπίουρος ἀ.
ἀροτρεύς, έως (ὁ) [ᾰ] laboureur, Thcr. Idyl. 25, 1 et 51 ; Anth. 7, 196, etc.
Étym. ἀροτρεύω.
ἀροτρεύς, ὁ, der Pflüger, Theocr. 25.1 ; Arat. 1075 ; Anth. öfter, z.B. Mel. 111 (VII.196); βοῦς ἀροτρεύς bei Dem. Mid. 53 im Orak. ist zw. L.
ἀροτρεύς
ἄροτρον
- a ploughman, = ἀροτρευτήρ, Theocr.