ἀροτριάω
ἀροτριάω, plough
ἀροτρ-ιάω,
- = ἀρόω, Call. Dian. 161, Thphr. HP 8.6.3, Babr. 55.2, Corn. ND 28 (Pass.).
arar, labrar c. ac.
τὴν χώραν
• abs. Thphr.HP 8.6.3, Call.Dian.161, LXX De.22.10, Aq.Ps.128.3, Babr.55.2, IEphesos 3217a.8, 10 (II d.C.), D.Chr.72.4, Hierocl.Facet.103
• op. ποιμαίνω Eu.Luc.17.7
• en v. pas.
ὄρος ἀροτριώμενον
γῆ ἀροτριασμένη
• fig.
μὴ ἀροτρία ψεῦδος ἐπ' ἀδελφῷ σου
no urdas una mentira contra tu hermanoτοὺς ἀροτριῶντας τὰ ἄτοπα
los que aran la iniquidad
ἀροτριάω-ῶ [ᾰρ] (impf. ἠροτρίων, f. ἀροτριάσω, ao. ἠροτρίασα, pf. inus. ; pass. impf. ἠροτριώμην, pf. part. ἠροτριαμένος ou -ασμένος) labourer, Th. H.P. 8, 6, 3 ; Luc. Philopatr. 4 ||
➳ Part. prés. épq. dat. sg. ἀροτριόωντι, Call. Dian. 161.
Étym. ἄροτρον.
ἀροτριάω, pflügen, Theophr. u. Sp. öfter, z.B. Arr. An. 2.3.2 ; Callim. Dian. 161 u. A.
ἀροτριάω
ἀρόω
= ἀρόω, Babr.