ἄροτρον
ἄροτρον, a plough
- plough, Od. 18.374; πηκτὸν ἄ. Il. 10.353, cf. Thgn. 1201, Pi. P. 4.224, etc.; ἰλλομένων ἀρότρων S. Ant. 340; ἀρότρῳ ἀναρρηγνύντες αὔλακας Hdt. 2.14: pl., Ar. Pl. 515, Mosch. Fr. 4.6.
- b ἡ ἀπʼ ἀρότρου πληγή, in boxing, right-handed blow, Paus. 6.10.2, Philostr. Gym. 20.
- 2 in pl., metaph. of the organs of generation, Nonn. D. 12.46, al.
- II ἄροτρα· γῆ, χώρα, πλέθρα, Hsch.
I
1 arado
πηκτὸν ἄ.
κυφὸν ἀ.
ἀδαμάντινον ... ἄ.
ἀρότρῳ ἀναρρηγνύντες αὔλακας
ἰλλομένων ἀρότρων
2 fig. en plu. por sg. órgano viril
ἄρσενα πατρὸς ἄροτρα
II en el boxeo derechazo
η ἀπ' ἀρότρου ... πλπγή
•N. de instrumento en -tro- de la raíz *°H2erHu̯2- ‘arar’ cret. ἄρατρον, cf. lat. aratrum. arm. arawr-, irl. arathar- y c. suf. -l- lit. ár-klas, aesl. ralo.
-ου, τό
[ἀρόω.]
A plough Il. 10.353, Il. 13.703: Od. 13.32, Od. 18.374.
- 1plough ἀδαμάντινον ἐν μέσσοις ἄροτρον σκίμψατο P. 4.224 σπασσάμενος δʼ ἄρο˘τρον P. 4.234 ἐν δʼ ἀρότρῳ βοῦς fr. 234. 2.
- a plough, Lat. aratrum, Hom., etc.