γελάω
γελάω, γελάω, laugh; laugh at (+ prep. phrase or + dat.); deride (+ acc.)
Could not find γελῶντες in Logeion dictionaries.
γελῶντες present active participle masculine nominative plural, present active participle masculine vocative plural of γελάω
- I abs., laugh, ἁπαλὸν γελάσαι Od. 14.465; ἀχρεῖον γ. 18.163; γναθμοῖσι γελοίων ἀλλοτρίοισιν 20.347; δακρυόεν γ. Il. 6.484; μηδὲν ἵλεων γ. S. Aj. 1011; ἡ δʼ ἐγέλασσε χείλεσιν, of feigned laughter, Il. 15.101; ἐγέλασσε δέ οἱ φίλον ἦτορ his heart laughed within him, 21.389; γελῶ ὁρῶν Hdt. 4.36:—Pass., εἵνεκα τοῦ γελασθῆναι for the sake of a laugh being raised, D. 2.19.
- 2 of things, γέλασσε δὲ πᾶσα περὶ χθών Il. 19.362; γαῖά τε πᾶσʼ ἐγέλασσε h.Cer. 14; γελᾷ δέ τε δόματα πατρός Hes. Th. 40; γελῶντα ὑδάτη Lyr.Alex.Adesp. 32.4.
- II laugh at, ἐπʼ αὐτῷ ἡδὺ γέλασσαν Il. 2.270, 23.784; ἐπʼ ἀλλήλοισι γελῶσιν Thgn. 1113; γελᾷ δὲ δαίμων ἐπʼ ἀνδρὶ θερμῷ laughs scornfully at . ., A. Eu. 560 (lyr.); ἐπί τινι at a thing, X. Mem. 4.2.5, Pl. Phlb. 50a: freq. c. dat., γελᾷ δὲ τοῖσδε . . ἄχεσιν πολὺν γέλωτα S. Aj. 957 (lyr.), cf. 1043, Ar. Nu. 560; ἐγέλασα ψολοκομπίαις was amused at them, Id. Eq. 696; ὅταν ποτʼ ἀνθρώποισιν ἡ τύχη γελᾷ Philem. 110; εἰς ἐχθροὺς γ. S. Aj. 79; ἐν κακοῖσι τοῖς ἐμοῖς A. Ch. 222: rarely c. gen. pers., γελᾷ μου S. Ph. 1125 (lyr.), cf. Pl. Tht. 175b, Luc. Dem.Enc. 16, Procop. Goth. 4.28 (v.l.).
- 2 c. acc., deride, τινά Theoc. 20.1; ἢ τόδε γελᾶτε, εἰ . .; X. Smp. 2.19; τί δὲ τοῦτʼ ἐγέλασας ἐτεόν; what is this you are laughing at? Ar. Nu. 820:—Pass., to be derided, A. Eu. 789 (lyr.), S. Ant. 839 (lyr.); πρός τινος Id. Ph. 1023; παρά τινος Id. OC 1423.
I c. suj. de pers.
1 abs. sonreir, reir
γέλασσε Παλλὰς Ἀθήνη
ἐγέλασσε δέ οἱ φίλον ἦτορ
de Zeusγέλαν δ' ἀθάνατοι θέοι
Αβρααμ ἐγέλασε
ἐγὼ δὲ γελάσας
γελᾶτε ἕως ἔξεστιν ὑμῖν
μὴ γελασάτω τις
ἔφη γελόωσα
πενίαν ... οἴσει σοφία γελῶσα
γελᾶν ... καὶ φιλοσοφεῖν
μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε
γελᾶτε δὲ ὑμεῖς, ὡς καὶ κλαύσοντες
• c. ac. int.
γελᾷ δὲ τοῖσι μαινομένοις ἄχεσιν πολὺν γέλωτα
δακρυόεν γελάσασα
riendo entre lágrimasἁπαλὸν γελάσαι
reir suavementeγελαίσας ἰμέροεν
μηδὲν ἥδιον γελᾶν
no dirigir una sonrisa más dulce
• c. dat. instrum.
γέλασε χείλεσιν
rió con los labios, e.e. con risa fingidaγναθμοῖσι γελώων ἀλλοτρίοισιν
riendo con mandíbulas ajenas, e.e. sin ganas, con risa forzada
2 c. dif. constr. reírse de c. prep. y dat.
ἐπ' αὐτῷ ἡδὺ γέλασσαν
ἐπ' ἀλλήλοισι
γελᾷ δὲ δαίμων ἐπ' ἀνδρὶ θερμῷ
ἐπὶ τοῖς τῶν φίλων γελοίοις
ἐπὶ τῷ προοιμίῳ
ἐν κακοῖσι τοῖς ἐμοῖς
ἐν τοῖς γιγνομένοις
• c. prep. y ac. de pers.
οὔκουν γέλως ἥδιστος εἰς ἐχθροὺς γελᾶν;
• c. ac.
τί δὲ τοῦτ' ἐγέλασας ἐτεόν;
τόδε γελᾶτε
τὴν Φερεκύδους γραολογίαν
μ' ἐγέλαξε θελόντά μιν ... φιλάσαι
τοὺς μέχρι νῦν τοῖς δόγμασιν αὐτοῦ καταχρωμένους
• c. gen. de pers.
γελᾷ μου
γελᾷ οὐ δυναμένων λογίζεσθαι
• c. dat.
κακοῖς
ψολοκομπίαις
τούτοισι
ἀνθρώποισιν ἡ τύχη γελᾷ
• c. part. pred.
γελῶ ὁρῶν
me río de verἰδόντες δίκαιοι ἐγέλασαν
3 en v. med.-pas. ser objeto de risa
γελῶμαι
¡se ríen de mí!εἵνεκα τοῦ γελασθῆναι
de unos poemasγελώμενος πρὸς σοῦ
ἐμὲ οὕτω γελᾶσθαι τοῦ κασιγνήτου πάρα
• hacerse el gracioso, hacer reir
βούλομαι οὗτος γελᾶσθαι καὶ γέλοι' ἀεὶ λέγειν
II c. suj. no de pers. reir, fig. resplandecer, exultar
γέλασσε δὲ πᾶσα περὶ χθὼν χαλκοῦ ὑπὸ στεροπῆς
en torno resplandeció de broncíneo esplendor la tierra enteraγελᾷ ... δώματα ... Ζηνὸς ... θεᾶν ὀπί
γαῖά τε πᾶσ' ἐγέλασσε
ἐγέλασσε γαῖα πελώρη
ἐγενόμην ὡς ἡ γῆ θάλλουσα καὶ γελῶσα τοῖς καρποῖς αὐτῆς
me quedé como una tierra floreciente y exultante con sus frutosἐγέλων οἱ καρποί
•Denom. de un neutr. *γέλας de *gelHu̯3- en grado P/ø; c. otros vocalismos cf. arm. gału ‘carcajada’ (<*galo-), gr.
1. lachen:
2. lachen om, lachen over,
3. bespotten, uitlachen,
3 sing. aor. (ἐ)γέλασσε Il. 6.471, Il. 15.101, Il. 19.362, Il. 21.389, 408: Od. 9.413, Od. 17.542, Od. 18.163.
3 pl. γέλασαν Il. 23.840. (ἐ)γέλασσαν Il. 2.270, Il. 23.784: Od. 18.320, Od. 20.358, Od. 21.376.
Pple. γελάσας Od. 2.301. γελάσσας Il. 11.378, Il. 21.508.
Fem. γελάσασα Il. 6.484.
Infin. γελάσαι Od. 14.465. Also pres. γελόω Od. 21.105.
Pl. pple. γελόωντες Od. 18.40, Od. 20.374. γελώωντες Od. 18.111, Od. 20.390. (ἐκ-.)
- 1
To smile: δακρυόεν Il. 6.484, χείλεσιν
(i.e. with a forced smile) Il. 15.101. Cf. Od. 17.542, Od. 21.105.Of the earth, to be bright Il. 19.362.
Of the heart, to rejoice Il. 21.389: Od. 9.413 (here app. connoting inward derisive laughter. See 2.b).
- 2
- a
To laugh Il. 6.471, Il. 11.378, Il. 21.408, 508: Od. 2.301, Od. 14.465, Od. 18.40, 111, 163, 320, Od. 20.390.
- b
To laugh (at a person): ἐπʼ αὐτῷ Il. 2.270, Il. 23.784: = Od. 20.358 = Od. 21.376, ἐπὶ ξείνοις Od. 20.374.
With ἐπί advbl. Il. 23.840.
- a
- 1
- 1smile ἀγανᾷ χλοαρὸν γελάσσαις ὀφρύι sc. Cheiron P. 9.38 γελᾷ θʼ ὁρῶν ὕβριν ὀρθίαν κνωδάλων P. 10.36 c. part., εἰ δέ τις ἔνδον νέμει πλοῦτον κρυφαῖον, ἄλλοισι δʼ ἐμπίπτων γελᾷ delights I. 1.68
- Iabsol. to laugh, Hom., etc.; ἐγέλασσεν χείλεσιν, of feigned laughter, Il.:—Pass., ἕνεκα τοῦ γελασθῆναι for the sake of a laugh being raised, Dem.
- IIto laugh at a person, Lat. irrideo, ἐπί τινι Il., Aesch.; also at a thing, Xen.; so c. dat., Soph., etc.; rarely, like καταγελάω, c. gen. pers., Soph.
- 2c. acc. to deride, τινά or τι Theocr., Ar.:—Pass. to be derided, Aesch., Soph.
-
…ἀπιέναι, ἵνα σύ γε ἔφη πειρᾷς ἐνταῦθα τὴν παιδίσκην · καὶ πρότερον δὲ μεθύων εἷλκες αὐτήν. κἀγὼ μὲν ἐγέλων, ἐκείνη δὲ ἀναστᾶσα καὶ ἀπιοῦσα προστίθησι τὴν θύραν, προσποιουμένη παίζειν, καὶ τὴν κλεῖν ἐφέλκεται. κἀγὼ τούτων…
Lysias, Speeches
-
…λύπης, ἐνθυμουμένῳ ὅτι αὐτίκα ἐκεῖνος ἔμελλε τελευτᾶν. καὶ πάντες οἱ παρόντες σχεδόν τι οὕτω διεκείμεθα, τοτὲ μὲν γελῶντες, ἐνίοτε δὲ δακρύοντες, εἷς δὲ ἡμῶν καὶ διαφερόντως, Ἀπολλόδωρος οἶσθα γάρ που τὸν ἄνδρα καὶ τὸν τρόπον…
Plato, Phaedo
-
…οὐκοῦν, ἔφη, ἐγώ, ὁ Πολέμαρχος, τῶν γε σῶν κληρονόμος ; πάνυ γε, ἦ δʼ ὃς γελάσας, καὶ ἅμα ᾔει πρὸς τὰ ἱερά. λέγε δή, εἶπον ἐγώ, σὺ ὁ τοῦ λόγου κληρονόμος ,…
Plato, Republic
-
…πτοίησιν, τί οὖν σοι, ἦν δʼ ἐγώ, τοῦτο ; μῶν τί σε ἀδικεῖ Πρωταγόρας ; καὶ ὃς γελάσας, νὴ τοὺς θεούς, ἔφη, ὦ Σώκρατες, ὅτι γε μόνος ἐστὶ σοφός, ἐμὲ δὲ οὐ ποιεῖ…
Plato, Protagoras
-
…μὴ μαίνοιό γε. οὔ τοι μὰ τὴν Δήμητρα δύναμαι μὴ γελᾶν · καίτοι δάκνω γʼ ἐμαυτόν · ἀλλʼ ὅμως γελῶ. ὦ δαιμόνιε πρόσελθε · δέομαι γάρ τί σου. ἀλλʼ οὐχ οἷός τʼ εἴμʼ ἀποσοβῆσαι τὸν γέλων ὁρῶν λεοντῆν…
Aristophanes, Frogs
-
…δὲ βροτοὶ καὶ θνητογενεῖς. καίτοι φθιμένῃ μέγα κἀκοῦσαι τοῖς ἰσοθέοις σύγκληρα λαχεῖν ζῶσαν καὶ ἔπειτα θανοῦσαν. οἴμοι γελῶμαι. τί με, πρὸς θεῶν πατρῴων, οὐκ οἰχομέναν ὑβρίζεις, ἀλλʼ ἐπίφαντον ; ὦ πόλις, ὦ πόλεως…
Sophocles, Antigone
-
…στρόφος ἦεν ἀορτήρ. ἂψ δʼ ὅ γʼ ἐπʼ οὐδὸν ἰὼν κατʼ ἄρʼ ἕζετο · τοὶ δʼ ἴσαν εἴσω ἡδὺ γελώοντες καὶ δεικανόωντʼ ἐπέεσσι · Ζεύς τοι δοίη, ξεῖνε, καὶ ἀθάνατοι θεοὶ ἄλλοι, ὅττι μάλιστʼ ἐθέλεις καί τοι…
Homer, Odyssey
-
…κόρυθες λαμπρὸν γανόωσαι νηῶν ἐκφορέοντο καὶ ἀσπίδες ὀμφαλόεσσαι θώρηκές τε κραταιγύαλοι καὶ μείλινα δοῦρα. αἴγλη δʼ οὐρανὸν ἷκε, γέλασσε δὲ πᾶσα περὶ χθὼν χαλκοῦ ὑπὸ στεροπῆς · ὑπὸ δὲ κτύπος ὄρνυτο ποσσὶν ἀνδρῶν · ἐν δὲ μέσοισι κορύσσετο δῖος…
Homer, Iliad
-
…οἱ ἀντεβόλησεν ἐπʼ αὐλείῃσι θύρῃσι βοσκομένη προπάροιθε δόμων ἐριθηλέα ποίην, σαῦλα ποσὶν βαίνουσα · Διὸς δʼ ἐριούνιος υἱὸς ἀθρήσας ἐγέλασσε καὶ αὐτίκα μῦθον ἔειπε · σύμβολον ἤδη μοι μέγʼ ὀνήσιμον · οὐκ ὀνοτάζω. χαῖρε, φυὴν ἐρόεσσα, χοροιτύπε…
NA, Homeric Hymns
-
…, εὗρε δʼ ἄρα μνηστῆρας ἀγήνορας ἐν μεγάροισιν, αἶγας ἀνιεμένους σιάλους θʼ εὕοντας ἐν αὐλῇ. Ἀντίνοος δʼ ἰθὺς γελάσας κίε Τηλεμάχοιο, ἔν τʼ ἄρα οἱ φῦ χειρί, ἔπος τʼ ἔφατʼ ἔκ τʼ ὀνόμαζε · Τηλέμαχʼ ὑψαγόρη ,…
Homer, Odyssey