Logeion | δακρύω

δακρύω, first in A. Ch. 81: fut. -ύσω E. El. 658, later -ύσομαι Tryph. 404: aor. ἐδάκρῡσα Hdt. 1.112, etc., Ep. δάκρῡσα Od. 11.55: pf. δεδάκρῡκα Alciphr. 2.3.14:—Med., δακρύεσθαι A. Th. 815: aor. δακρύσατο Tryph. 431:—Pass., pres., E. Hel. 1226: pf. δεδάκρῡμαι Il. 16.7, etc.: [υ long in all tenses, except in late Poets, as AP 9.148]: (for the Root, v. δάκρυ).

- I intr., weep, shed tears, Od. l.c., etc.: c. acc. cogn., δ. γόους to lament with tears, S. Aj. 580: c. gen. causae, δ. συμφορᾶς E. HF 528 (dub. l.); δ. βλέφαρα to flood them with tears, Id. Hel. 948; δ. χαρᾷ X. HG 7.2.9; ἐπὶ ταῖς συμφοραῖς Isoc. 4.168:— Pass., pf. δεδάκρυμαι to be in tears, τίπτε δεδάκρυσαι, Πατρόκλεες; Il. 16.7; δεδάκρυνται δὲ παρειαί 22.491; δεδακρυμένος in tears, Pl. Ax. 364b, Plu. Publ. 6, etc.
- - 2 of the eyes, run, Arist. HA 620a5.
  - 3 of trees, exude gum, Thphr. Fr. 121; ἤλεκτρον δακρύειν Luc. Salt. 55.
- II c. acc., weep for, τινά A. Ag. 1490 (lyr.), S. OT 1486, Ar. Ach. 1027, etc.:—Pass., to be wept for, συμφορὰ δακρύεται E. Hel. 1226 (prob. Med. in A. Th. 815).

I intr., c. suj. animado, en pres. o aor.

1 llorar gener. de pena ἐπ' ἤματι δακρύσανταςllorando durante un día al caído en la batalla Il.19.229, cf. Od.1.336, B.5.153, S.El.152, Ar.V.978, Call.Lau.Pall.80, Fr.95, 491, AP 16.132 (Theodorid.), D.Chr.28.10, 33.16, Plu.2.976a, Luc.DDeor.8.5, Artem.2.60, D.C.66.16.12, Philostr.VS 587, Her.21.20, Alciphr.4.18.14, Eun.VS 468, 485, Nonn.D.15.382

• c. dat. u otras constr., expresando la causa δ. δὲ ἐγὼ συνεχόμενος φόβῳ LXX Ib.3.24, ἐδάκρυσεν ὑφ' ἡδονῆς Luc.Scyth.4, δακρῦσαι ὑπὸ τοῦ γέλωτος Luc.Hist.Cons.26, τῷ καπνῷ πάντας Ἕλληνας δακρῦσαι Ar.Pax 611

• χαρᾷ X.HG 7.2.9, ἐπὶ ... ταῖς συμφοραῖς Isoc.4.168, cf. Hld.5.33.4, Longus 4.26.3, D.C.77.2.6, δακρύουσιν ἐπ' αὐτοῖς D.Chr.50.4, δακρύσας διὰ τὴν τοῦ μετηλλαχότος σωφροσύνην llorando (al recordar) la prudencia del muerto LXX 2Ma.4.37

• op. γελάσειν: ἄλλος ἐγέλασεν, ἄλλος ἐδάκρυσεν D.C.55.18.6, op. χαίρειν: τοιαῦτα χαίρειν καὶ δακρύεσθαι πάρα tales cosas son motivo de alegría y de llanto A.Th.814, ὁμοῦ δακρύων καὶ χαίρων Hld.4.9.1

• como propio del ser humano δακρύοντες θεοίdioses que lloran dicho de los dioses antropomorfos paganos, Clem.Al.Prot.4.55, de Jesucristo en cuanto hombre, Ath.Al.M.26.621B

• c. ac. int. γόους δάκρυε llora lamentos, e.e. laméntate llorando S.Ai.580, δάκρυ' ὅσσα θέλεις Theoc.15.41

• en perf. med.-pas. estar lloroso, bañado en lágrimas τίπτε δεδάκρυσαι; ¿por qué estás bañado en lágrimas?, Il.16.7, δεδάκρυνται δὲ παρειαί Il.22.491, δεδάκρυνται δέ μοι ὄσσε μνησαμένῳ Ὀδυσῆος Od.20.204, δεδακρυμένος δὲ ὁ Κλεινίας ... ἔφη Pl.Ax.364b, cf. I.AI 4.323, Plu.Publ.6, 2.357a, Paus.1.21.3, Ach.Tat.6.7.7, X.Eph.3.6.1, AP 5.178 (Mel.)

• part. perf. neutr. plu. como adv. μακρά τε ἠσπάζοντο καὶ δεδακρυμένα se abrazaban largamente y con lágrimas I.AI 6.241.

2 c. valor ingresivo, en aor. echarse a llorar Ἀχιλλεὺς δακρύσας ... ἕζετο νόσφι Aquiles, echándose a llorar, se sentaba aparte, Il.1.349, ὁ δὲ δακρύσας ἔπος ηὔδα Il.10.377, τὸν μὲν ἐγὼ δάκρυσα ἰδὼν ἐλέησά τε θυμῷ yo al verlo me eché a llorar y lo compadecí en el corazón, Od.11.55, de Jesús ante la muerte de Lázaro Eu.Io.11.35, de alegría, de Penélope δακρύσασα δ' ἔπειτ' ἰθὺς δράμεν se echó a llorar y al punto corrió derecha a su encuentro, Od.23.207, cf. 17.33, 38.

3 lagrimear como síntoma de enfermedad οἱ ὀφθαλμοί Hp.Prog.2, del quebrantahuesos por exposición al sol, Arist.HA 620^a5, de los ojos de los caballos Hippiatr.1.3.

II tr. c. suj. de pers.

1 humedecer o bañar con lágrimas δακρῦσαι βλέφαρα E.Hel.948.

2 c. ac. de pers. llorar a, llorar por γαλαθηνὸν τέκος Simon.48, πῶς σε δακρύσω; ¿cómo llorarte? (el coro a Agamenón asesinado), A.A.1490, cf. S.OT 1486, Ph.360, ἀπόλωλα τὠφθαλμὼ δακρύων τὼ βόε perdí mis ojos llorando por mis bueyes Ar.Ach.1027, τοὺς προσήκοντας φίλους E.Fr.834, cf. Ba.1373, I.AI 14.286, en v. med. mismo sent. νέκυν Triph.431

• c. ac. de cosa o de abstr. ταῦτ' ... δακρύσεις vas a llorar por esto A.Fr.78c.41, συμφοράς E.HF 528, τἀμαυτοῦ κακά S.OC 1255, τύχην D.18.287, cf. LXX 3Ma.4.4, τὸν ἔρωτα Theoc.2.64, τἀμὰ δακρύεις; Ach.Tat.2.34.7, cf. 3.10.4, X.Eph.3.8.7, τὸν βίον AP 9.148, ἄλγεα νύμφης Nonn.D.42.262, en v. pas. ὀρθῶς μὲν ἥδε συμφορὰ δακρύεται E.Hel.1226.

III fig.

1 bot. destilar c. ac. αἴγειροι ... ἤλεκτρον δακρύουσαι álamos que destilan ámbar Luc.Salt.55, τὸ κόμμι Peripl.M.Rubri 29

• abs. destilar la savia αἱ ... ἄμπελοι ... τεμνόμεναι ... κατὰ φύσιν δακρύουσιν Thphr.Fr.121.

2 del pene eyacular τείνεο καὶ ῥήσσου καὶ δάκρυε AP 12.232 (Scythin.).

δακρύω (impf. ἐδάκρυον, f. δακρύσω, ao. ἐδάκρυσα, pf. δεδάκρυκα ; pass. seul. prés. et pf. δεδάκρυμαι) [ᾰ̄ῡ à tous les temps ; mais v. fin]

I (δάκρυ, larme)

1 mouiller de larmes : βλέφαρα, Eur. Hel. 948, ses paupières ; au pass. δεδάκρυνται παρειαί, Il. 22, 491, ses joues sont baignées de larmes ; en parl. de pers. τίπτε δεδάκρυσαι; Il. 16, 7, pourquoi es-tu en larmes ? δεδακρυμένος, Plat. Ax. 364b, tout en larmes ||

2 verser des larmes, pleurer, Il. 1, 349, etc. ; Od. 1, 336, etc. ; δ. χαρᾷ, Xén. Hell. 7, 2, 9, pleurer de joie ; δ. τινά, Soph. O.R. 1486 ; ou τι, Ar. Ach. 1027 ; Dém. 321, 18, pleurer qqn ou qqe ch. ; δ. συμφορᾶς, Eur. H.f. 528, pleurer sur le malheur (de qqn) ; au pass. être pleuré, en ce sens abs. Eur. Hel. 1226 ; avec un acc. de même sign. δακρύειν γόους, Soph. Aj. 580, pleurer en gémissant ; en parl. des yeux eux-mêmes, Arstt. H.A. 9, 34, 5 ||

II (δάκρυ, goutte) distiller des gouttes (de résine, de gomme, etc.) en parl. des arbres, Ath. 465b ; Luc. Salt. 55 ||

Moy. (v. les temps ci-dessous) pleurer, Triphiod. 404 ; Nonn. ||

➳ Act. ao. poét. δάκρυσα, Od. 11, 55. Pf. réc. δεδάκρυκα, Alciphr. 2, 3. — Pass. seul. prés. ind. 3 sg. δακρύεται, Eur. Hel. 1226 ; et pf. 2 sg. δεδάκρυσαι, Il. 16, 7 ; 3 pl. -υνται, Il. 22, 491, Od. 20, 204 ; part. -υμένος (v. ci-dessus). — Moy. prés. δακρύεσθαι, Eschl. Sept. 814 conj. Fut. δακρύσομαι, Triphiod. 404. Ao. 3 sg. ἐδακρύσατο, Nonn. D. 15, 381 ; δακρύσατο, Triphiod. 431. — Par except. ῠ dans δάκρυε, Anth. 9, 148 ; 12, 232.

Étym. δάκρυ.

δακρύω [δάκρυ] ep. plqperf. med.-pass. 3 plur. δεδάκρυντο
1. huilen: δ. χαρᾷ huilen van vreugde Xen. Hell. 7.2.9; met acc. v.h. inw. obj.: μηδ’ ... γόους δάκρυε stort geen tranen van verdriet Soph. Ai. 580; overdr. van het afscheiden van hars: ἤλεκτρον δακρύειν barnsteen laten uitdruppelen Luc. 45.55.
2. met acc.
a. met tranen bedekken: perf. pass. in tranen zijn, betraand zijn: τίπτε δεδάκρυσαι; waarom ben je in tranen? Il. 16.7; δεδάκρυνται δὲ παρειαί de wangen zijn betraand Il. 22.491.
b. bewenen: πῶς σε δακρύσω; hoe moet ik je bewenen? Aeschl. Ag. 1490; δ. τὴν ἐκείνων τύχην het lot van die mensen bewenen Dem. 18.287; ook med.: τοιαῦτα χαίρειν καὶ δακρύεσθαι dergelijke zaken te bejubelen en te bewenen Aeschl. Sept. 814; pass.: ἥδε συμφορὰ δακρύεται dit ongeluk wordt beweend Eur. Hel. 1226.

δακρύω, fut. δακρύσω, bei Tryphiod. 394 δακρύσομαι,
1) intransit., weinen, Tränen vergießen ; Hom. Od. 1.336 δακρύσασα, Il. 1.349 δακρύσας ; Isocr. 4.168 ἐπί τινι δακρύειν.
2) transitiv, mit Tränen benetzen : Eur. Hel. 948 δακρῦσαι βλέφαρα. Bei Hom. das perfect. pass. = mit Tränen benetzt, bedeckt sein : δεδάκρυνται δέ μοι ὄσσε Od. 20.204, δεδάκρυνται δὲ παρειαί Od. 20.353, Il. 22.491 ; τίπτε δεδάκρυσαι Il. 16.7. So Plat. Ax. 364b δεδακρυμένος ; Plut. Aem. 10 δεδακρυμένην ; Paus. 1.21.5 δεδακρυμένην ; Straton. 54 (XII.212) δεδακρυμένον. – Hierher gehört vielleicht auch Soph. Aj. 580 μηδʼ ἐπισκήνους γόους δάκρυε, die Klage mit Tränen benetzen ; doch kann auch δακρύειν γόους so gefaßt werden wie δακρύειν δάκρυα.
3) transitiv, beweinen, τινά oder τί : Soph. O.R. 1486, u. öfter bei Tragg.; τὴν τὐχην Dem. 18.287 ; pass., beweint werden, Aesch. Spt. 814 ; Eur. Hel. 1226, der Herc.F. 528 δακρύοντα συμφορᾶς τινος vrbdt, über ein Unglück.
[υ ist nur bei sp.D. zuweilen kurz.]

δακρύω

[δάκρυον.]

2 sing. pf. pass. δεδάκρυσαι Il. 16.7.

3 pl. δεδάκρυνται Il. 22.491: Od. 20.204, 353.

- 1
  To shed tears, weep: δακρύσας ἕζετο (with a burst of tears) Il. 1.349. Cf. Il. 10.377. Il. 19.229: δάκρυσα ἰδών Od. 11.55 = 395, 87. Cf. Od. 1.336, Od. 17.33, 38, Od. 21.82, Od. 23.207.
- 2
  In pf. pass., to be in tears: τίπτε δεδάκρυσαι; Il. 16.7.
  
  To be covered or filled with tears: δεδάκρυνται παρειαί Il. 22.491. Cf. Od. 20.204, 353.

Number of occurrences in NT: 1
Strong 1145

δακρύω [in LXX for בָּכָה, etc. ;]

to weep, shed tears: Jo 11:35.†

SYN.: κλαίω, of audible weeping, to cry; ὀδύρομαι, of grief expressed verbally, to lament; θρηνέω, of formal lamentation, to sing a dirge; ἀλαλάζω, to wail in Oriental fashion; στενάζω, of grief expressed by inarticulate sounds, to groan.

llorar

como señal ἐὰν κεφαλαργήσῃς καὶ δακρύσῃς, νοσεῖ ἢ καὶ τελευτᾷ
si tienes dolor de cabeza y lloras, (ella) está enferma e incluso se muere P IV 137

δακρύω , aor. ἐδάκρῡσα, pass. perf. δεδάκρῡμαι: weep, aor. burst into tears; perf. pass., be in tears, Il. 16.7.

δακρύω

- Iintr. to weep, shed tears, Hom., etc.; c. acc. cogn., δ. γόους to lament with tears, Soph.: c. gen. causae, to weep for a thing, Eur.:—also, δ. βλέφαρα to flood them with tears, Eur.:—so perf. pass. to be tearful, be all in tears, Il.
- - 2of trees (cf. δάκρυον), Luc.
- IIc. acc. to weep for, lament, Aesch., Soph., etc.:—Pass. to be wept for, Aesch., Eur.

Menu

Word wheel

δακρύω

Saved

Recent