εὐκαταφρόνητος
εὐκαταφρόνητος, easy to be despised, contemptible, despicable
Could not find εὐκαταφρόνητόν in Logeion dictionaries.
εὐκαταφρόνητόν masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of εὐκαταφρόνητος
εὐκατα-φρόνητος, ον,
- easy to be despised, contemptible, ὑπό τινος X. HG 6.4.1, cf. Cyr. 8.3.1, D. 4.18, Men. Sam. 297, Arist. Pol. 1312b24, etc.; negligible, πᾶσα ἀλγηδὼν εὐ. Epicur. Sent.Vat. 4, cf. Phld. D. 1.25, al.; esp. in Lit. Crit., D.H. Comp. 3, Longin. 3.1, Demetr. Eloc. 4, etc. Adv. -τως Plu. Demetr. 16.
εὐ·καταφρόνητος, ος, ον, qu’on peut facilement dédaigner, méprisable, Xén. Cyr. 8, 3, 1 ; Hell. 6, 4, 28 ; Dém. 45, 1 ; Arstt. Pol. 5, 10.
Étym. εὖ, καταφρονέω.
εὐκαταφρόνητος, leicht zu verachten, verächtlich, geringfügig, Xen. Cyr. 8.3.1, Hell. 6.4.28 ; Arist. Pol. 5.10 u. Sp.
• Adv ., Plut. Demetr. 16.
• Adv ., Plut. Demetr. 16.
εὐκαταφρόνητος
εὐ-καταφρόνητος, ον
καταφρονέω
- easy to be despised, contemptible, despicable, Xen., Dem.