εὐκαταφρόνητος
εὐκαταφρόνητος, easy to be despised, contemptible, despicable
εὐκατα-φρόνητος, ον,
- easy to be despised, contemptible, ὑπό τινος X. HG 6.4.1, cf. Cyr. 8.3.1, D. 4.18, Men. Sam. 297, Arist. Pol. 1312b24, etc.; negligible, πᾶσα ἀλγηδὼν εὐ. Epicur. Sent.Vat. 4, cf. Phld. D. 1.25, al.; esp. in Lit. Crit., D.H. Comp. 3, Longin. 3.1, Demetr. Eloc. 4, etc. Adv. -τως Plu. Demetr. 16.
εὐ·καταφρόνητος, ος, ον, qu’on peut facilement dédaigner, méprisable, Xén. Cyr. 8, 3, 1 ; Hell. 6, 4, 28 ; Dém. 45, 1 ; Arstt. Pol. 5, 10.
Étym. εὖ, καταφρονέω.
εὐκαταφρόνητος, leicht zu verachten, verächtlich, geringfügig, Xen. Cyr. 8.3.1, Hell. 6.4.28 ; Arist. Pol. 5.10 u. Sp.
• Adv ., Plut. Demetr. 16.
• Adv ., Plut. Demetr. 16.
εὐκαταφρόνητος
εὐ-καταφρόνητος, ον
καταφρονέω
- easy to be despised, contemptible, despicable, Xen., Dem.