σπεύδω

σπεύδω, Ep. inf. σπευδέμεν Od. 24.324: fut. σπεύσω E. Med. 153 (lyr.), Ar. Eq. 926, etc.; Cret. σπευσίω SIG 527.42 (iii B.C.): aor. ἔσπευσα E. Supp. 161, Pl. Cri. 45c, etc.; Ep. σπεῦσα Od. 9.250; subj. σπεύσομεν, for -ωμεν, Il. 17.121: pf. ἔσπευκα Annuario 8/9.375 (Perga, ii B.C.), Paus. 7.15.11:—Med., A. Ag. 151 (lyr.): fut. σπεύσομαι Il. 15.402:— Pass., pf. ἔσπευσμαι Luc. Am. 33, Gal. 12.895.

• • I trans., set going, urge on, hasten, ταῦτα δʼ ἅμα χρὴ σπεύδειν Il. 13.236; οἱ δὲ γάμον σπεύδουσιν Od. 19.137, cf. Hdt. 1.38; παῦσαι σπεύδων τὰ σπεύδεις ib. 206; σ. ἀθλίαν ὁδόν E. Ion 1226; σ. οἱ μὲν ἴγδιν, οἱ δὲ σίλφιον, οἱ δʼ ὄξος procure quickly, get ready, Sol. 39; κλίμακας E. IT 1352; σπευσίω ὅτι κα δύναμαι κακὸν τᾷ πόλει SIG l.c. (in Hdt. 8.46, Δημοκρίτου σπεύσαντος, an acc. must be supplied).
  • • • b seek eagerly, strive after, μηδὲν ἄγαν σ. Thgn. 335, 401; σ. βίον ἀθάνατον, μακροτέραν ἀρετάν, Pi. P. 3.62, I. 4(3).13(31); εὐψυχίαν ἀντʼ εὐβουλίας E. Supp. 161; τὴν ἡγεμονίαν Th. 5.16; χάριν E. Hec. 1175; πόλεμον τέκνοις Id. HF 1133.
      • c promote or further zealously, press or urge on, τι τῶν φέρει φρήν A. Supp. 599 (lyr.); τὸ σὸν σ. ἅμα καὶ τοὐμόν S. El. 251; τὸ σὸν ἀγαθόν E. Hec. 120 (lyr.); τὸ ἐφʼ ἑαυτὸν ἕκαστος σ. Th. 1.141; σ. ἀσπούδαστʼ ἐπὶ σοὶ δαίμων E. IT 201 (lyr.); τὰ ἐναντία τῇ ἑαυτῶν ὠφελείᾳ σ. And. 2.2; in arguing, σεαυτῷ τὰ ἐναντία σ. Pl. Prt. 361a; σ. τοῦτο, ὅπως . . Id. Lg. 687e; μὴ σπεῦδʼ ἃ μὴ δεῖ, μηδʼ ἃ δεῖ σπεύδειν μένε Men. Mon. 344: c. dat., οἱ Χαιρέᾳ σπεύδοντες the partisans of Chaereas, Charito 6.1: ἐς τὰ Ἑλλήνων σ. Philostr. VA 5.8: folld. by a conj., εἰς τοὺς πλουσίους σπεύσω σʼ ὅπως ἂν ἐγγραφῇς Ar. Eq. 926:—Med., σπευδομένα θυσίαν A. Ag. 151 (lyr.): —Pass., ξυνὸν πᾶσι ἀγαθὸν σπεύδεται Hdt. 7.53; ἐσπευσμέναι χρεῖαι pressing needs, Luc. Am. 33.
    • 2 c. acc. et inf., σπεύσατε . . Τεῦκρον ἐν τάχει μολεῖν urge him to come quickly, S. Aj. 804; σπεῦσον . . κάπετόν τινʼ ἰδεῖν hasten to look out for . ., ib. 1165 (anap.).
  • II more freq. intr., press on, hasten. διὰ δρυμὰ πυκνὰ καὶ ὕλην σπεύδουσʼ Il. 11.119, cf. 8.191, 23.414, Hes. Sc. 228; σ. ἀπὸ ῥυτῆρος with loose rein, S. OC 900; δρόμῳ E. Ion 1556; πεζῇ X. An. 3.4.49, etc.; exert oneself, strive eagerly or anxiously, of warriors fighting, Il. 4.232, cf. 8.293, etc.; of a smith at work, 18.373; of beasts of draught, 17.745; of bees working, Hes. Th. 597: prov., ὅταν σπεύδῃ τις αὐτὸς χὠ θεὸς συνάπτεται A. Pers. 742 (troch.); σπεῦδε βραδέως festina lente, Gell. 10.11.5; σ. τινί exert oneself for another, Alex. 309:—Construct.,
  • • 1 c. part., σπεῦσε πονησάμενος τὰ ἃ ἔργα (for σπουδαίως ἐπονήσατο) Od. 9.250, cf. S. El. 935, E. Med. 761 (anap.), Ar. Ach. 179: reversely, σπεύδων in haste, eagerly, τὼ δὲ σπεύδοντε πετέσθην Il. 23.506; ἵκετο σπεύδων Pi. P. 4.95; εἰς ἀρθμὸν ἐμοὶ . . σπεύδων σπεύδοντί ποθʼ ἥξει A. Pr. 193 (anap.); σ. ἐβοήθει X. HG 4.3.1.
    • 2 c. inf., to be eager to . ., Hes. Op. 22, 673, Pi. O. 4.11(14), N. 9.21, A. Ag. 601, Hdt. 8.41; σῴζειν θέλοντας ἄνδρα γʼ ὃς σπεύδῃ θανεῖν S. Aj. 812:—Med., σπευδομένα ἀφελεῖν A. Eu. 360 (lyr.).
    • 3 c. acc. et inf., to be anxious that . ., εἰρήνην ἑωυτοῖσι γενέσθαι Hdt. 1.74; ἔσπευδεν εἶναι μὴ μάχας Ar. Pax 672, cf. Pl. Prt. 361a; τὸ λεκτικοὺς γίγνεσθαι τοὺς συνόντας οὐκ ἔσπ. X. Mem. 4.3.1: also ἔσπευσεν τοῦ διατηρηθῆναι τὴν εὐφημίαν αὐτοῖς IG 2(2).1028.83.
    • 4 folld. by ὡς, ὅπως, etc., σ. ὡς Ζεὺς μήποτʼ ἄρξειεν A. Pr. 205; σ. ὅπως μὴ . . Pl. Grg. 480b; ἵνα . ., ἵνα μὴ . ., Id. Plt. 264a, Isoc. 4.164; ὥστε μή, c. inf., Thphr. Od. 57.
    • 5 folld. by a Prep., σ. μάχην ἐς show eagerness for . ., Il. 4.225 (Med., σπεύσομαι εἰς Ἀχιλῆα, ἵνα . . hasten, 15.402); εἰς ἄφενος σπεύδειν Hes. Op. 24; εἰς ἀρετήν Thgn. 403; ἐς θαλάμους E. Hipp. 182 (anap.); ἐς τὰ πράγματα Id. Ion 599, etc.; εἰς τὸ αὐτὸ ἡμῖν X. Cyr. 1.3.4; δώματος εἴσω E. Med. 100 (anap.); ἐπί τι Lycurg. 57; περὶ Πατρόκλοιο θανόντος struggle for him, Il. 17.121; ὑπέρ τινος IG 12(9).903 (Chalcis, ii B.C.); πρός τινα Ar. V. 1026, etc.; also σ. ὁδόν IG 14.1729.
    • 6 with Adv., σ. οἷ θέλεις S. Tr. 334; δεῦρο Ar. Ach. 179; ἔνθα X. An. 4.8.14, etc.
    • 7 to be troubled in mind, harassed, LXX Ex. 15.15, 1 Ki. 28.21, al. (Cf. σπουδή, σπούδαξ, Lith. spáudžiu ‘press’.)

σπεύδω, fut. σπεύσω,
1) antreiben, in schnelle Bewegung setzen, beschleunigen, eifrig betreiben ; ταῦτα χρὴ σπεύδειν, Il. 13.236 ; γάμον, Od. 19.137 ; Her. 1.38 ; παῦσαι σπεύδων τὰ σπεύδεις, 1.206 ; 3.137 ; vgl. Bornem. Xen. Symp. 7.4 ; pass., ξυνὸν τοῦτο πᾶσι ἀγαθὸν σπεύδεται, Her. 7.53. – Dah. Etwas eifrig erstreben, sich um Etwas bemühen, bewerben ; μὴ βίον ἀθάνατον σπεῦδε, Pind. P. 3.62 ; ἀρετάν, I. 3.31, εὐψυχίαν ἔσπευσας, Eur. Suppl. 173 ; κλίμακας, I.T. 1352, σπεύδει ἀσπούδαστα, 201, u. öfter ; νῦν σεαυτῷ τἀναντία σπεύδεις, Plat. Prot. 361b. – Med., Aesch. σπευδομένα θυσίαν, Ag. 147. – Auch = anregen, ermahnen, Her. 8.46.
2) häufiger intr., sich antreiben, sich sputen, eilen, sich eifrig bemühen, anstrengen ; absolut, περὶ Πατρόκλοιο θανόντος, sich um den gefallenen Patroklus bemühen, um seine Leiche kämpfen, Il. 17.121, σπεύσατέ μοι, κακὰ τέκνα, 24.253 ; neben ἱδρώων, 11.119, 18.373 ; ἀλλʼ ἐφομαρτεῖτον καὶ σπεύδετον, 8.191 ; μάλα σπεύδοντα ἐς μάχην, in die Schlacht eilen, 4.225 ; τί με σπεύδοντα καὶ αὐτὸν ὀτρύνεις, 8.293, was treibst du mich an, der ich schon von selbst eile, mich beeifere, auch im med., ἔγωγε σπεύσομαι εἰς Ἀχιλῆα, 16.402, u., so auch σπευδόμενος, eilig, wie App. ἐσπευσμένος ; Hom. dat so das part. praes. act. σπεύδων, eilig, hastig, Il. 8.293, 23.506 u. sonst ; ἔσπευδε δρόμῳ, Eur. El. 473 ; – mit dem partic., ἐπειδὴ σπεῦσε πονησάμενος τὰ ἃ ἔργα, er verrichtete seine Arbeit schnell, Od. 9.250, 310, 843 ; c. inf., Hes. O. 22, 675 ; σπεῦδεν ἱκέσθαι, Pind. N. 9.21 ; Aesch. Ag. 587, Eum. 340, auch c. acc. c. inf., 1.74, 8.41, vgl. σπεύσαθʼ, οἱ μὲν, Τεῦκρον ἐν τάχει μολεῖν, Soph. Aj. 791 ; auch ὃς σπεύδει θανεῖν, 799 ; ἔσπευδεν εἶναι μὴ μάχας, Ar. Pax 655 ; τοιαῦτα σπεύδεις περὶ σεαυτὸν γενέσθαι, ἅπερ –, Plat. Crit. 45c ; λεκτικοὺς γίγνεσθαι τοὺς συνόντας οὐκ ἔσπευδεν, Xen. Mem. 4.3.1 ; ἔσπευδον πεμφθῆναι τὸν λόγον, Isocr. 5.23 ; σπεύδοντες ὡς Ζεὺς μήποτʼ ἄρξειεν θεῶν, Aesch. Prom. 203 ; σπεύδειν ὅπως μή, Plat. Gorg. 480a ; Folgde : ὑπὲρ πράγματος, Pol. 4.51.2, im Ggstz von ἐκ παρέργου ποιεῖν ; – σπεύδειν τινί, sich für Einen bemühen, Einem gewogen sein, Sp., wie Chariton.
Bei den LXX, auch = in Gemütsbewegung geraten, unruhig werden, erschrecken.

σπεύδω

Dat. pl. masc. pres. pple. σπευδόντεσσιν Il. 17.745.

3 sing. aor. σπεῦσε Od. 9.250, 310, 343.

1 pl. subj. σπεύσομεν Il. 17.121.

Imp. pl. σπεύσατε Il. 24.253.

Fut. mid. σπεύσομαι Il. 15.402.

• • 1

    To hasten on with (something), lose no time in getting (it) done, accomplish (it) with speed : ταῦτα χρὴ σπεύδειν Il. 13.236 : ἐπεὶ σπεῦσε τὰ ἃ ἔργα Od. 9.250, 310, 343.

    To press, urge, the accomplishment of (something) : γάμον σπεύδουσιν Od. 19.137.

  • 2

    In mid., to speed, hasten, hurry : σπεύσομαι εἰς Ἀχιλῆα Il. 15.402.

    So intrans. for reflexive : ἤϊξε σπεύδουσα Il. 11.119.

  • 3

    Intrans. for reflexive, to put oneself in eager motion for some end, show eagerness, zeal, or alacrity : σπεύδοντα μάχην ἐς κυδιάνειραν Il. 4.225, οὓς σπεύδοντας ἴδοι (eager for the fray) 232. Cf. Il. 8.293.

  • 4

    Intrans. for reflexive, to put forth one’s efforts, exert oneself : τὸ οὔ τις ἐπεφράσατο σπευδόντων (such was their haste) Il. 5.667, ἐφομαρτεῖτον καὶ σπεύδετον (show your speed) Il. 8.191, Il. 23.414, περὶ πατρόκλοιο θανόντος σπεύσομεν Il. 17.121, τὸν εὗρε σπεύδοντα (hard at work) Il. 18.373, τὼ σπεύδοντε πετέσθην (at the top of their speed) Il. 23.506, σπεύσατέ μοι (get to work) Il. 24.253. Cf. Il. 17.745, Il. 18.472, Il. 23.767 : Od. 24.324.

σπεύδω (σπεύδει; σπεῦδε; σπεύδων, -οντʼ(α); σπεύδειν: impf. σπεῦδεν.)

• • a be in haste Πελίας ἵκετο σπεύδων P. 4.95 σπεύδοντʼ, ἔκλαγξέ θʼ ἱερ[ Πα. 8A, 10.
  • b be eager (for) κῦδος ὄρσαι σπεύδει Καμαρίνᾳ O. 4.12 φαινομέναν δʼ ἄρʼ ἐς ἄταν σπεῦδεν ὅμιλος ἱκέσθαι N. 9.21 c. acc., μή, φίλα ψυχά, βίον ἀθάνατον σπεῦδε P. 3.62 καὶ μηκέτι μακροτέραν σπεύδειν ἀρετάν I. 4.13
  • c frag. ]ροτοι σπευδ[ Δ. 4. 22.

σπεύδω , inf. σπευδέμεν, aor. σπεῦσε, imp. σπεύσατε, subj. σπεύσομεν, mid. fut. σπεύσομαι: be quick, hasten; σπεῦσε πονησάμενος τὰ ἃ ἔργα, ‘hastily performed,’ Od. 9.250; ‘struggle for,’ περί τινος, Il. 17.121; trans., hurry, τὶ, γάμον, Od. 19.137.

σπεύδω

• • Itrans. to set a-going, to urge on, hasten, quicken, Hom., etc.:—also, to seek eagerly, strive after, Theogn.; promote zealously, to press or urge on, Soph., etc.; so in Mid., Aesch.:—Pass., to be urged on, Hdt.
  • • 2c. acc. et inf., σπεύσατε Τεῦκρον μολεῖν urge him to come, Soph.
  • IIintr. to press on, hasten, to exert oneself, strive eagerly or anxiously, Il., Attic; ὡς σὺ σπεύδεις as you urge, contend, Plat.: part. σπεύδων as adv. in haste, eagerly, Il., Aesch.
  • • 2c. inf. to be eager to do a thing, Hes., Hdt., etc.; so in Mid., σπευδόμεναι ἀφελεῖν Aesch.
    • 3c. acc. rei et inf. to be anxious that . ., Hdt., Xen.