τμητικός
τμητικός, able to cut, cutting
Could not find τμητικώτατόν in Logeion dictionaries.
τμητικώτατόν masculine accusative singular superlative, neuter nominative singular superlative, neuter vocative singular superlative, neuter accusative singular superlative of τμητικός
τμη-τικός, ή, όν,
- able to cut, cutting, κίσηρις Thphr. Lap. 22; -ώτατος Pl. Ti. 56a, Sor. 1.80; τὸ τ. Arist. Metaph. 1020b29. Adv. -κῶς, gloss on τμήδην, Sch.D Il. 7.262.
- 2 cutting, piercing, of cold, Thphr. CP 5.13.7; biting, pungent, of smell, μύρα Id. Od. 60(62); πνεῦμα δριμὺ καὶ τ. Plu. QConv. 2.697b.
- b solvent, τὰ δριμέα . . ἐστὶν τ. καὶ λεπτυντικά Sor. 1.46, cf. Gal. 6.266 (Sup.), 11.41 (Comp.), al.; ῥάφανος τ. χυμῶν Alex.Aphr. Pr. 1.42.
- 3 metaph., concise, trenchant, λόγος Hermog. Id. 2.1; τ. βραχυλογίᾳ D.H. Dem. 58. Adv. -κῶς, λέγεσθαι κατὰ τὸ μῆκος Hermog. l.c.
τμητικός, ή, όν:
1 propre à couper, tranchant, Plat. Tim. 56a ||
2 p. anal. coupant, pénétrant, en parl. d’une odeur pénétrante, Th. Od. 62 ; d’un souffle ou d’un vent pénétrant, Th. C.P. 5, 13, 7 ; d’un froid intense, Plut. M. 697b ||
3 t. de rhét. précis, concis, DH. Dem. 58 ||
Sup. -ώτατος, Plat. Tim. 56a.
Étym. τμητός.
τμητικός, schneidend, zerschneidend, trennend, τμητικώτατον Plat. Tim. 56a ; durchdringend, πνεῦμα δριμὺ καὶ τμητικὸν ἡ συκῆ ἀφίησιν, Plut. Symp. 6.10.