τμητικός
τμητικός, able to cut, cutting
τμη-τικός, ή, όν,
- able to cut, cutting, κίσηρις Thphr. Lap. 22; -ώτατος Pl. Ti. 56a, Sor. 1.80; τὸ τ. Arist. Metaph. 1020b29. Adv. -κῶς, gloss on τμήδην, Sch.D Il. 7.262.
- 2 cutting, piercing, of cold, Thphr. CP 5.13.7; biting, pungent, of smell, μύρα Id. Od. 60(62); πνεῦμα δριμὺ καὶ τ. Plu. QConv. 2.697b.
- b solvent, τὰ δριμέα . . ἐστὶν τ. καὶ λεπτυντικά Sor. 1.46, cf. Gal. 6.266 (Sup.), 11.41 (Comp.), al.; ῥάφανος τ. χυμῶν Alex.Aphr. Pr. 1.42.
- 3 metaph., concise, trenchant, λόγος Hermog. Id. 2.1; τ. βραχυλογίᾳ D.H. Dem. 58. Adv. -κῶς, λέγεσθαι κατὰ τὸ μῆκος Hermog. l.c.
τμητικός, ή, όν:
1 propre à couper, tranchant, Plat. Tim. 56a ||
2 p. anal. coupant, pénétrant, en parl. d’une odeur pénétrante, Th. Od. 62 ; d’un souffle ou d’un vent pénétrant, Th. C.P. 5, 13, 7 ; d’un froid intense, Plut. M. 697b ||
3 t. de rhét. précis, concis, DH. Dem. 58 ||
Sup. -ώτατος, Plat. Tim. 56a.
Étym. τμητός.
τμητικός, schneidend, zerschneidend, trennend, τμητικώτατον Plat. Tim. 56a ; durchdringend, πνεῦμα δριμὺ καὶ τμητικὸν ἡ συκῆ ἀφίησιν, Plut. Symp. 6.10.