τμητήρ
τμητήρ, one who cuts
τμη-τήρ, ῆρος, ὁ,
- one who cuts or severs, destroyer, Nonn. D. 26.303: c. gen., ib. 14.311: as Adj., σίδηρος ib. 13.481.
τμητήρ, ῆρος (ὁ) celui qui coupe, qui partage, Nonn. Jo. 7, 91.
Étym. τέμνω.
τμητήρ, ῆρος, ὁ, der Schneidende, Hauende, Zerstörende, Nonn.