τοιγαροῦν
τοιγαροῦν, for that very reason, therefore
τοιγαρ·οῦν, particule touj. au commenc. d’une phrase :
1 voilà donc pourquoi, ainsi donc, Hdt. 4, 148 ; Soph. Aj. 490, O.R. 1519, etc. ; Plat. Soph. 234e, etc. ||
2 par suite, Xén. An. 1, 9, 9 ||
➳ Ion. τοιγαρῶν, Hdt. 4, 148.
Étym. τοιγάρ, οὖν.
τοιγαροῦν, bes. in Prosa häufige Verstärkung von τοιγάρ ; τοιγαροῦν τεύξει τάχα, Soph. O.R. 1519 ; c. imperat., Phil. 341, 1248 ; Her. 4.148 ; Isocr. 4.252 ; Plat. Soph. 234c, 246b u. öfter.