ἀλιτήριος
ἀλιτήριος, sinning
Could not find ἀλιτήμονα in Logeion dictionaries.
ἀλιτήμονα neuter nominative plural, neuter vocative plural, neuter accusative plural, masculine accusative singular, feminine accusative singular of ἀλιτήριος
- sinning or offending against, c. gen., τῶν ἀλιτηρίων . . τῶν τῆς θεοῦ Ar. Eq. 445; ἐναγεῖς καὶ ἀ. τῆς θεοῦ Th. 1.126; but κοινὸν ἀλιτήριον τῶν ὀλωλότων. . ἁπάντων common plague of all, D. 18.159; ἀλιτήριος Ἑλλάδος Aeschin. 3.157, cf. Din. 1.77.
- 2 abs., guilty, D. 19.197, Lys. 13.79, And. 1.130; Πρωταγόρας . . ἁλιτήριος (i.e. ὁ ἀ.) Eup. 146b, cf. 96, Men. 563.
- II = ἀλάστωρ, avenging spirit, Antipho 4.1.4, 4.2.8.
I que comete impiedades, ofensor c. gen.
τῆς θεοῦ
πολέμιοι τῆς πατρίδος καὶ ἀλιτήριοι
οἱ ἀλιτήριοι βάρβαροι
II subst. ὁ ἀ.
1 impío, maldito, desalmado
ἐν τῇ οἰκίᾳ ἀλιτήριον τρέφει
en su casa cría a un malvadoὥσπερ ἀλιτηρίῳ, οὐδεὶς ἀνθρώπων αὐτῷ διελέγετο
οἷος δ' ἀλαζών ἐστιν ἀλιτήριος
τιμῆσαι τὸ ἱερὸν τῶν ἀλιτηρίων
2 espíritu vengador maligno Antipho 4.1.4; cf. tb.
1) = ἀλιτήμων, θεοῦ ἀλιτήριοι, Frevler gegen eine Gottheit, Ar. Eq. 443 ; Thuc. 1.126 ; θεῶν Andoc. 1.51 ; vgl. Pol. 32.21.3 ; φιλάργυρος καὶ ἀλ. Eub. Ath. III.108 ; Eupol. b. DL. 9.50 nennt den Pythagoras so.
2) wer eine Sündenschuld auf sich geladen hat und dah. durch seine Nähe Verderben bringt, Verderben, Pest, κοινὸς ἀλιτήριος ἁπάντων τῶν μετὰ ταῦτα ἀπολωλότων Dem. 18.159 ; τῆς Ἑλλάδος Din. 1.77 ; Aesch. 3.131, womit man vgl. ἀλιτήριον ἐν οἰκίᾳ τρέφειν Andoc. 1.130.
3) die rächende Strafgottheit, ἀλιτηρίους ἕξομεν τοὺς τῶν ἀποθανόντων προστροπαίους Antiph. IV α 4 ; vgl. 3 ; Poll. 5.131 δαίμονες ἀλιτήριοι.
[Obwohl der Zusammenhang mit ἀλιτεῖν deutlich, so haben die Alten doch wunderliche Ableitungen ; vgl. Plut. Qu. gr. 25. Das ι in der zweiten Silbe ist kurz ; vgl. die Ausleger zu Soph. O.C. 372.]
- 1sinning or offending against, a god, c. gen., Ar., Thuc.
- 2absol. sinful, guilty, Lys., etc.