Logeion | ἀλάομαι

ἀλάομαι [ᾰλ], Ep. 3 pl. ἀλόωνται, imper. ἀλόω (v. infr.), used by Hom. mostly in contr. forms ἀλᾶσθε, ἀλώμενος, impf. ἠλώμην, Ep. ἀλᾶτο: fut. ἀλήσομαι (ἀπ-) Hes. Sc. 409 (v.l. ἀπαλήσατο): Ep. aor. ἀλήθην Od. 14.120, 362, Dor. part. ἀλᾱθείς A. Supp. 870: pf. ἀλάλημαι (q.v.): (ἄλη):—

wander, roam, οἷά τε ληιστῆρες..τοί τʼ ἀλόωνται ψυχὰς παρθέμενοι Od. 3.73; ὅδε τις δύστηνος ἀλώμενος ἐνθάδʼ ἱκάνει 6.206; μὴ πάθωμέν τι ἀλώμενοι Hdt. 4.97; αἰσχρῶς ἀλῶμαι A. Eu. 98; ἄσιτος νηλίπους τʼ ἀ. S. OC 349: esp. to be outcast, banished, ib. 444, Th. 2.102, Lys. 6.30, D. 19.310; ἐκ σέθεν by thee, S. OC 1363: —freq. with Preps., ἀνὰ στρατὸν οἶοι ἀλᾶσθε Il. 10.141; κὰπ πεδίον..οἶος ἀλᾶτο 6.201; πολλὰ βροτῶν ἐπὶ ἄστεʼ ἀλώμενος Od. 15.492; γῆς ἐπʼ ἐσχάτοις ὅροις A. Pr. 666; ἐπὶ ξένης χώρας S. Tr. 300, cf. Isoc. 4.168; οὕτω νῦν..ἀλόω κατὰ πόντον Od. 5.377, cf. A. Supp. 870; νομάδεσσι γὰρ ἐν Σκύθαις ἀλᾶται Ar. Av. 942: c. acc. loci, ἀ. γῆν wander over the land, S. OC 1686; πορθμοὺς ἀ. μυρίους E. Hel. 532; οὔρεα Theoc. 13.66.
- - 2 c. gen., wander away from, miss a thing, εὐφροσύνας ἀλᾶται Pi. O. 1.58; ψυχὴν ἀλᾶται τῆς πάροιθʼ εὐπραξίας E. Tr. 640.
- II metaph., wander in mind, be perplexed, S. Aj. 23.

I ir errante, andar errante, vagar sobre el mar y tierra Il.2.667, Od.3.73, 5.336, 6.206, Hdt.4.97, A.Eu.98

• c. ac. de lugar γᾶν ἢ πόντιον κλύδων' S.OC 1687, πορθμοὺς ... μυρίους E.Hel.532, οὔρεα Theoc.13.66

• c. gen. separat. ἀλᾶται στρατῶν vaga apartado de la tropa Ar.Au.941

• c. prep. κὰπ πεδίον ... ἀλᾶτο Il.6.201, κατὰ πόντον Od.5.377, Sol.1.43, γῆς ἐπ' ἐσχάτοις ὅροις A.Pr.666, κατ' ἀγρίαν ὕλην S.OC 349, ἐπὶ ξένης χώρας S.Tr.300, cf. SB 14662.1.14 (II d.C.), κατὰ τῆς χώρας Plb.38.16.10, πάντας ἐπ' ἀνθρώπους Theoc.16.51, εἰς πλόον Nonn.D.43.153, c. dat. instrum. νηΐ τε καὶ ἑτάροισι Od.11.160

• perf. estar errante, vagar ἀλάλημαι ἀν' εὐρυπυλὲς Ἄϊδος δῶ Il.23.74, cf. E.Andr.306, A.R.1.812

• de navegantes μαψιδίως ἀ. Od.3.72, cf. Lyr.Adesp.7(d).6

• de cosas μυρία λυγρὰ κατ' ἀνθρώπους ἀλάληται Hes.Op.100.

II estar expulsado, ser un exiliado abs. ἀνδρός τοι ἀλωμένου οὐδεμί' ὥρη γίγνεται οὔτ' αἰδώς Tyrt.6.11, cf. S.OC 444, Th.2.102, D.19.310, Philostr.VS 487

• c. agent. ἀ. ἐκ σέθεν por tí S.OC 1363

• c. prep. ἐπὶ ξένης ... ἀ. Isoc.4.168.

III fig.

1 vagar con la mente, estar perplejo ἴσμεν γὰρ οὐδὲν τρανές, ἀλλ' ἀλώμεθα S.Ai.23.

2 c. gen. errar, estar lejos de εὐφροσύνας Pi.O.1.58, τῆς πάροιθ' εὐπραξίας E.Tr.640.
•De *eH₂lH^u̯₂- ‘errar’ en grado C/P c. resultado *alā- en ἀλήτης, ἄλη, ἀλάομαι, let. aluôt ‘vagar’; en grado C/P c. resultado *aleu- en gr. *ἀλέϜομαι, ἀλεείνω; en grado C/C c. resultado *alu- en ἀλύσσω, ἀλύω.

ἀλάομαι-ῶμαι (impf. ἠλώμην, f. inus., ao. ἠλήθην, pf. au sens du prés. ἀλάλημαι) [ᾰλ]

1 errer çà et là, être errant, vagabond : ἀλ. κατὰ πόντον, Od. 5, 377, errer sur la mer ; ἀνὰ στρατόν, Il. 10, 141, à travers l’armée ; ἐπὶ ἄστεα, Od. 15, 492, à travers les villes, etc. ; avec l’acc. seul : γῆν, Soph. O.C. 1686, errer par une terre (lointaine); cf. Eur. Hel. 532 ; Thcr. Idyl. 13, 66 ; particul. en parl. d’exilés, Thc. 2, 102 ; Soph. O.C. 444 ; Dém. 440, 21, etc. ; ἀλ. ἔκ τινος, Soph. O.C. 1363, errer banni par qqn ; p. suite, être éloigné ou privé de, gén. Pd. O. 1, 98 ; Eur. Tr. 635 ||

2 fig. avoir l’esprit agité, être perplexe, Soph. Aj. 23 ||

➳ Prés. impér. 2 sg. épq. ἀλόω (p. *ἀλάεο, *ἀλᾶο, *ἀλῶ) Od. 5, 377 ; sbj. 3 pl. épq. ἀλόωνται, Od. 3, 73 ; part. épq. ἀλωόμενος, Q. Sm. 14, 63. Impf. 3 sg. ἀλᾶτο, Il. 6, 201 ; dor. ἀλῆτο, Bion 11, 8 dout. Ao. ἀλήθην, Od. 14, 120 ; part. dor. ἀλαθείς [ᾰᾱ] Eschl. Suppl. 870 ; Thcr. Idyl. 16, 51. Pf. ἀλάλημαι au sens d’un prés. Il. 23, 74 ; Od. 11, 167, etc. ; d’où avec l’accent du prés. : inf. ἀλάλησθαι, Od. 2, 370, etc. ; part. ἀλαλήμενος, Od. 14, 122, etc. ; pl. q. pf. 3 sg. ἀλάλητο, Orph. Arg. 1264 ; 3 pl. ἀλάληντο, Eur. Andr. 307 — Mot surt. poét. ; en prose (seul. au prés. ind., impér. et partic.) Hdt. 4, 97 ; Thc. 2, 102, etc.

Étym. R. indo-europ. *h₂elh₂-, errer ; cf. ἄλη, lat. ambulo.

ἀλάομαι, 3 plur. ep. ἀλόωνται, imperat. 2 sing. ep. ἀλόω, imperf. 3 sing. ep. ἀλᾶτο; aor. pass. ep. ἀλήθην, Dor. ptc. ἀλᾱθείς; perf. ep. poët. ἀλάλημαι, plqperf. 3 sing. ep. poët. ἀλάλητο, 3 plur. ἀλάληντο
1. (rond)zwerven, (rond)dwalen; met prep.: ἀ. ἀνὰ στρατόν door het legerkamp ronddwalen Il. 10.141; ἀ. κατὰ πόντον rondzwerven over de zee Od. 5.377; ἀ. ἐπὶ ἄστεα van stad tot stad dwalen Od. 15.492; γῆς ἐπ’ ἐσχάτοις ὅροις ἀ. bij de verste grenzen van de aarde zwerven Aeschl. PV 666; met acc. door, over: ἤ τιν’ ἀπίαν γᾶν ἢ πόντιον κλύδων’ ἀλώμεναι zwervend door een ver land of over de golven van de zee Soph. OC 1686; pregn. in ballingschap leven.
2. overdr. in onzekerheid verkeren, in het duister tasten.
3. ver verwijderd zijn van, met gen.: ψυχὴν ἀλᾶται τῆς πάροιθ’ εὐπραξίας (wie ongelukkig geworden is,) is in zijn geest ver verwijderd van zijn vroegere geluk Eur. Tr. 640.

ἀλάομαι, aor. ἀλήθην, herumgetrieben werden, umherschweifen, Hom. oft, Il. 6.201, Od. 5.448, 14.380 ; perf. ἀλάλημαι mit Präsensbdtg, daher akzentuiert ἀλάλησθαι Od. 2.370, ἀλαλήμενος 13.333 ; Anacr. 56.12 ; ἀλαθείς Aesch. Suppl. 849 ; Soph. in der Verbannung lebend, O.C. 1365, ἐκ σέθεν 1680 vgl. Eur. Phoen. 1705 ; übertr. ἴσμεν γὰρ οὐδὲν τρανὲς ἀλλʼ ἀλώμεθα, wir sind irren Geistes, ungewiß, Ai. 23 ; – τί, durch einen Ort hindurchschweifen, πορθμούς Eur. Hel. 539, δρυμούς Theocr. 13.66 ; -τινός, von etwas abschweifen, verfehlen, εὐφροσύνας, er ist der Freude unteilhaftig, Pind. Ol. 1.58 ; τῆς πάροιθʼ εὐπραξίας Eur. Tr. 635. – Selten in Prosa, Her. 4.97 im praes., wie Hippocr. u. Thuc. 2.102 ; ἐπὶ ξένης Isocr. 4.168 ; Sp., wie Diod. 5.59.

ἀλάομαι

[ἄλη.]

3 pl. ἀλόωνται Od. 3.73, Od. 9.254.

Imp. ἀλόω Od. 5.377.

Aor. ἀλήθην Od. 14.120.

2 sing. ἀλήθης Od. 14.362.

Pple. ἀληθείς Od. 14.380, Od. 16.205.

Pf. ἀλάλημαι Il. 23.74: Od. 11.167.

2 sing. ἀλάλησαι Od. 15.10.

3 sing. ἀλάληται Od. 20.340.

2 pl. ἀλάλησθε Od. 3.72, Od. 9.253.

Imp. ἀλάλησο Od. 3.313.

Pple. ἀλαλήμενος Od. 13.333, Od. 14.122, Od. 17.245, Od. 21.327.

Infin. ἀλάλησθαι Od. 2.370, Od. 12.284, Od. 15.276, Od. 20.206. (ἐπ-.)

To wander, rove: κὰπ πεδίον ἀλᾶτο Il. 6.201. Cf. Il. 2.667, Il. 8.482, Il. 10.141, Il. 23.74: μαψιδίως Od. 3.72. Cf. Od. 2.333, 370, Od. 3.73, Od. 4.91, Od. 5.336, etc.

ἀ˘λάομαι

1stray c. gen., from νομάδεσσι γὰρ ἐν Σκύθαις ἀλᾶται στρατῶν, ὃς ἀμαξοφόρητον οἶκον οὐ πέπαται fr. 105b. 1. met., εὐφροσύνας ἀλᾶται (sc. Tantalos.) O. 1.58

ἀλάομαι , imp. ἀλόω, ipf. ἠλώμην, ἀλώμην, aor. ἀλήθην, pf. ἀλάλημαι, ἀλαλήμενος: wander, rove, roam, of adventurers, freebooters, mendicants, and homeless or lost persons. The perf. is only more intensive in meaning than the present, Od. 2.370, etc.

ἀλάομαι ἄλη, cf. ἀλάλημαι

- Ito wander, stray or roam about, Hom., etc.: to wander from home, be banished, Soph.; c. acc. loci, ἀλ. γῆν to wander over the land, Soph.
- - 2c. gen. to wander away from, cease to enjoy, εὐφροσύνας Pind.; τῆς πάροιθʼ εὐπραξίας Eur.
- IImetaph. to wander in mind, be distraught, Soph.

Menu

Word wheel

ἀλάομαι

Saved

Recent