About
Menu

sanguinare

sanguinare [CL], ~ere 1 to bleed. b to be bloodstained or bloody. ~o, -as, i. sanguinem dimittere Osb. Glouc. Deriv. 529; nec diu ~avit [Christus] Gilb. II 87. 1; nullus egredi debet oratorium ante conventum absque animadvertibilis necessitatis causa veluti si ~et ei nasus Ord. Ebor. I 5; c1400 emeraudes tenuerunt me bis et ~arunt quodammodo fortiter Wyche Ep. 541; quomodo forestarius quidam, conscisis venis principalioribus brachii dextri cum cathapulta, fere ad mortem usque ~avit Mir. Hen. VI I prol. p. 12.  b mira res est volitante / equo, hasta sanguinante [gl.: sanglaunt], / vincente Mercurio Garl. SM 440. 2 (trans.) to make bleed, to shed blood of (someone). b to let blood of, to bleed (someone). plectunt spinigene coronam spineam, / qua Christi sanguinant caput et auream / tingunt cesariem cutemque niveam Walt. Wimb. Carm. 578.  b s1206 serviens vero qui fratres ~averit Chr. Evesham 220; qualiter ‥ se geret prior, cum fuerit ~atus Cust. Westm. 16; 1267 in affris et bobus ~andis MinAc Sutton; 1325 in equis et bobus ~endis viij d. (Ac. E. Farleigh) DCCant..

Saved

Recent