sangulentus
Sanguinolentus, in Capitul. ad Legem Alamannor. cap. 26. edit. Baluzianæ. Ita Galli
Sanglant, injuriæ aut blasphemiæ loco nostri sæpissime usi sunt : unde
Sanglanterdicebant, pro Aliquem eo nomine appellare. Lit. remiss. ann. 1389. in Reg. 138. Chartoph. reg. ch. 4 :
La femme et le suppliant se facherent,... elle l'appella Sanglant sourt, et lui l'appella Sanglante ordure.Aliæ ibid. ch. 51 :
De quoy icellui Denisot se courrouça, dit par le poitron Dieu Sanglant, etc.Rursum aliæ ann. 1407. in Reg. 161. ch. 272 :
Le supliant dist que lui Perrinot et autres avoient autrefoiz despité ou Sanglanté Dieu et sa mere.