sanguino
sanguĭno, āre, v. n. [sanguis].
- Lit., to be bloody; to bleed, run with blood (post-Aug. and very rare): femina sanguinans (in menstruation), Tert. adv. Marc. 4, 20: lacertos sanguinantes porrigere, Quint. Decl. 10, 8; 10, 18.—
- B Transf., to be of a blood-color: unda purpureis profundis, Sol. poët. in Anthol. Lat. II. p. 384 Burm. (234 Meyer): colubrum veneno noxio colla sanguinantem, Ap. Met. 5, 17, 12 (cf.: sanguineae jubae anguium, Verg. A. 2, 207). —*
- II Trop., to be blood-thirsty, sanguinary: sanguinans eloquentia (sc. delatorum), Tac. Or. 12.
sanguino, āvī, āre (sanguis), I) intr.: A) bluten, von Blut fließen, 1) eig., Ps. Quint. decl.: femina sanguinans = cui menses fluunt, Tert. – 2) bildl., blutgierig sein, eloquentia sanguinans, die Klienten aussaugende, Tac. dial. 12, 2. – B) übtr., blutfarbig sein, Apul. – II) tr.: A) jmd. bluten machen, jmdm. Blut lassen, jmd. zur Ader lassen, alqm, Pelagon. veterin. 3 (34 Ihm) u. 8 (140 Ihm): alqm iuxta genua et de coxis, ibid. 26 (347 Ihm). – B) blutig machen, a) blutig hauen, latus servo pessimo, Vulg. Sirach 42, 5. – b) mit Blut besudeln, puerperio sanguinati panni, Porphyr. Hor. epod. 17, 50.
sanguĭnō, (16) āre (sanguis), ¶ 1 intr., saigner, être sanglant, ensanglanté : Ps. Quint. Decl. 10, 8 || [fig.] sanguinans eloquentia Tac. D. 12, 2, éloquence cruelle, meurtrière || être de couleur de sang : Apul. M. 5, 17 ¶ 2 tr., battre jusquʼau sang : Vulg. Eccli. 42, 5.
- 1. bloeden, bloedig zijn; ➤ metaf.: sanguinans oratio (Tac.);
- 2. (Vulg.) bloedig maken.