Σειρήν
Σειρήν, a Siren
Σειρήν, ῆνος, ἡ,
- Siren; in pl., Σειρῆνες, αἱ, Sirens, Od. 12.39, al., cf. Sch. ad loc.; Ep. dual gen. Σειρήνοιιν ib. 52, 167; πτεροφόροι νεανίδες . . Σειρῆνες E. Hel. 169 (lyr.), cf. Fr. 911 (lyr.); Σειρὴν . . τὰ σκέλη δὲ κοψίχου Anaxil. 22.20; cf. ἁρπυιόγουνος; σειρῆνα κόμπον . . ὃς Ζεφύρου σιγάζει πνοάς Pi. Parth. 2.13, cf. Hes. Fr. 69; ἐπὶ τῶν κύκλων [τοῦ ἀτράκτου] . . ἐφʼ ἑκάστου βεβηκέναι Σειρῆνα . . φωνὴν μίαν ἱεῖσαν Pl. R. 617b (hence σειρῆνες· τὰ ἄστρα, Lex.Rhet. ap. Eust. 1709.54, cf. Theo Sm. p.146H.); as a grave-ornament, στᾶλαι καὶ Σειρῆνες ἐμαί AP 7.710 (Erinna), cf. 491 (Mnasalc.).
- II metaph., Siren, deceitful woman, E. Andr. 936: also, the Siren charm of eloquence, persuasion, and the like, Alcm. 7, Aeschin. 3.228, Alex.Aet. 7 (pl.); ποικίλη σ., of philosophy, Phld. Rh. 2.145 S.; λόγων σ. καὶ χάρις Plu. Mar. 44, cf. D.H. Comp. 26, Jul. Or. 2.52d; ὤλετο παρθενίη σ. ἐμή Supp.Epigr. 1.567.7 (Fayum), cf. IG 14.1942 (Rome); σειρῆνα θεάτρων, of Menander, ib. 1183; ἔνθεον σειρῆνα χεύῃ ib. 42(1).130.17 (Epid.).
- III ὁ, a kind of solitary bee or wasp, Arist. HA 623b11.
- IV a small singing-bird, Hsch.
- 2 prob. ostrich, LXX Is. 13.21, al., I Enoch 19.2.
- V as name of Zeus, dub. in Antim. 94 (σείρινα acc. sg., codd.EM).
- VI a light garment, Harp. s.v. σείρινα, Phot. (Correctly written with -ει-, as name of a ship, IG 2(2).1629.687.)
Σειρήν, ῆνος (ἡ)
I Sirène, n. d’êtres symbolisant les âmes des morts, figurés en oiseaux à tête humaine, plus tard en femmes à queue de poisson ; elles habitaient la côte S. de l’Italie et attiraient par leurs chants les navigateurs pour les faire périr, Od. 12, 39, etc. ; Eur. El. 167, etc. ; Plat. Rsp. 617 b et c, etc. ; fig. une sirène, c. à d. une femme habile à séduire, Eur. Andr. 936 ; d’où grâce, séduction, Eschn. 86, 17 ; DH. Comp. 26 ; Anth. App. 349 ; joint à χάρις, Plut. Mar. 44 ||
II p. anal. :
1 sorte d’abeille sauvage, Arstt. H.A. 9, 40, 2 ||
2 animal ailé, vraisembl. dragon, Spt. Esaï. 13, 23 ; 34, 13, etc. ||
➳ Duel gén. Σειρήνοιϊν, Od. 12, 52 et 167.
Étym. Étymol. incert.
Σειρήν, ῆνος, ἡ, die Sirene (s. nom. pr.). Uebertr., der Zauber der Ueberredung, ἡ τοῦ λόγου σ. καὶ χάρις, Plut. Mar. 44 ; bezaubernder Liebreiz, Dion.Hal., vgl. Schaefer zu C.V. p. 26.
Bei Arist. H.A. 9.40 eine wilde Bienenart ; vgl. Phot. σειρὴν μὲν φίλον ἀγγέλλει, ξεῖνον δὲ μέλισσα.
Bei Hesych. eine kleine Vogelart, vielleicht der Zeisig, franz. serin.
Bei Arist. H.A. 9.40 eine wilde Bienenart ; vgl. Phot. σειρὴν μὲν φίλον ἀγγέλλει, ξεῖνον δὲ μέλισσα.
Bei Hesych. eine kleine Vogelart, vielleicht der Zeisig, franz. serin.
For Pindar, see also: σειρήν
Σειρήν , pl. Σειρῆνες, du. Σειρήνοιιν: pl., the Sirens, two in number, singing maidens, by their enchanting song luring mariners to destruction, Od. 12.39ff., 158, 167, 198, Od. 23.326. (The conception of the Sirens as bird-footed and three in number, as seen in the cut, is post-Homeric.)
Σειρήν, ῆνος, ἡ,
- Ia Siren: in pl. Σειρῆνες, αἱ, the Sirens, mythical sisters on the south coast of Italy, who enticed seamen by their songs, and then slew them, Od. Hom. only knows of two, whence Epic dual. gen. Σειρήνοιιν.
- IImetaph. a Siren, deceitful woman, Eur.: the Siren charm of eloquence, Aeschin. deriv. uncertain