χραεῖν [~ χραύω] ep., alleen aor. 3 sing. ἔχραε en 2 plur. ἐχράετε, aanvallen, zich storten op, met dat.: οἱ ἔχραε δαίμων een godheid heeft hem overvallen Od. 5.396; met acc.: τίπτε ... ἐμὸν ῥόον ἔχραε; waarom heeft hij mijn stroom aangevallen? Il. 21.369; met inf.: τόδε δῶμα ἐχράετ’ ἐσθίεμεν jullie hebben je op dit huis gestort om te eten Od. 21.69.