κελεύω

κελεύω, Ep. impf. κέλευον Il. 23.767: fut. κελεύ-σω, Ep. inf. -σέμεναι Od. 4.274: aor. ἐκέλευσα, Ep. κέλ- Il. 20.4: pf. κεκέλευκα Lys. 1.34, Luc. Demon. 44:—Med., aor. ἐκελευσάμην Hp. Nat.Puer. 13: more freq. in compds. δια-, ἐπι-, παρα-κελεύομαι (q.v.):—Pass., fut. -ευσθήσομαι D.C. 68.9: aor. ἐκελεύσθην Hdt. 7.9.αʹ, S. OC 738, Th. 7.70: pf. κεκέλευσμαι X. Cyr. 8.3.14, Luc. Sacr. 11: plpf. ἐκεκέλευστο D.C. 78.4 (ἐκελεύθην v.l. in Hdt. 7.9.αʹ, and κεκέλευμαι IG 2(2).1121.13 (iv A.D.), v.l. in App. BC 5.141 are later forms). (A lengthd. form of κέλομαι, q.v.):—

• prop. urge, drive on, [ἵππους] ὁ γέρων ἐφέπων μάστιγι κέλευε . . κατὰ ἄστυ Il. 24.326: hence, exhort, bid,
• • • 1 c. acc. pers. et inf., order one to do, σʼ ἔγωγε . . κελεύω ἐς πληθὺν ἰέναι 17.30, cf. 2.11, al., Hdt. 1.8, 24, etc.; ἐκέλευσε τὸν παῖδα περιμεῖναί ἑ κελεῦσαι he bade the lad bid us to wait for him, Pl. R. 327b; ὁ νόμος τὸν ἐπιβουλεύσαντα κελεύει φονέα εἶναι, i.e. bids that he be held guilty, Antipho 4.2.5; ὁ τὸν νόμον κελεύων ἄρχειν δοκεῖ κελεύειν ἄρχειν τὸν θεὸν καὶ τὸν νοῦν Arist. Pol. 1287a29; ἐς τὴν Μίλητον ἔπεμπον κελεύοντες σφίσι τὸν Ἀστύοχον βοηθεῖν Th. 8.38; request, Lys. 16.16; opp. ἐπιτάττειν, IG 1(2).76.33.
    • 2 c. acc. pers. et rei, σφῶϊ μὲν οὔ τι κελεύω Il. 4.286; τά με θυμὸς . . κελεύει (sc. εἰπεῖν) 7.68, etc.: with inf. subjoined, τί με ταῦτα κελεύεις . . μάχεσθαι; 20.87.
    • 3 c. acc. pers. only, εἰ μὴ θυμός με κελεύοι (sc. φείδεσθαι) Od. 9.278; ὥς με κελεύεις (sc. μυθεῖσθαι) 11.507: in Prose, ἐκέλευσε τοὺς ἕνδεκα ἐπὶ τὸν Θηραμένην ordered them [to go] against him, ordered them to seize him, X. HG 2.3.54; κ. τινὰς ἐπὶ τὰ ὅπλα ib. 20:—Pass., receive orders, Arist. Pol. 1253b34.
    • 4 c. acc. rei only, ὃ μὴ κελεύσαι Ζεύς (Herm. for -σει) A. Eu. 618; ὁ νόμος τὰ μὲν κελεύων τὰ δʼ ἀπαγορεύων Arist. EN 1129b24:— Pass., τὸ κελευόμενον commands, orders, Hdt. 7.16, Antipho Soph. 61, X. Cyr. 4.1.3: pl., Pl. R. 340a.
    • 5 c. dat. pers. folld. by inf., urge or order one to do, κηρύκεσσι . . κέλευσε κηρύσσειν . . Il. 2.50, Od. 2.6, etc.; ἀλλήλοισι κέλευον ἅπτεσθαι νηῶν . . Il. 2.151; ἑτάροισι . . ἐκέλευσα ἐμβαλέειν Od. 9.488: in later Prose, D.S. 19.17, Ceb. 32.4 codd., Luc. DMort. 1.1, Phalar. Ep. 121.1, etc.
    • 6 rarely c. dat. pers. et acc. rei, τί δʼ ἐστὶν ὃ κελεύεις ἐμοί; Men. Pk. 224, cf. Ael. NA 9.1.
    • 7 c. dat. pers. only, ἵπποισι καὶ Αὐτομέδοντι κελεύσας Il. 16.684; cf.infr. ΙΙΙ.
    • 8 abs., freq. in Hom., ὡς σὺ κελεύεις Il. 23.96, al.; λέξω, κελεύεις γάρ A. Ch. 107; κελεύων, opp. αὐτοχειρίῃ, Democr. 260; κελευούσης τῆς Πυθίης Hdt. 6.36; κελεύοντος καὶ δεομένου Lys. 5.1.
    • 9 c. inf. only, σιγᾶν κελεύω I order silence, S. Ph. 865; οὐκ ἂν κελεύσαιμʼ εὐσεβεῖν Id. Ant. 731; recommend, propose, Lys. 12.25, D. 4.21, etc.; opp. οὐκ ἐάω, Hdt. 6.109, X. Ath. 2.18.
  • II of inferiors, urge, entreat, Il. 24.599, Od. 10.17, Hdt. 1.116.
  • III of the boatswain, give time to rowers, c. dat., Pl. R. 396b: abs., Ath. 12.535d.
  • • 2 sing a chanty, S.E. M. 6.24.

κελεύω, aor. pass. ἐκελεύσθην, bei Dion.Hal. 1.84 ἐκελεύθην, eigtl. (vgl. κέλλω) in Bewegung setzen, antreiben, μάστιγι κελεύειν, Il. 23.642 ; gew. auffordern wozu ; bei Hom. meist von Höheren u. Mächtigern, gebieten, befehlen (vgl. κέλομαι); θωρῆξαι ἑκέλευε Ἀχαιούς Il. 2.11, καὶ ἐπιτέλλομαι 19.192 ; aber auch von Gleichstehenden, Freunden, auffordern, raten, selten von Niedrigerstehenden, wünschen, flehen, Od. 10.17, 345, Il. 24.599 ; – τινί, Einem zurufen, ihn zu Etwas antreiben, μάλα δὲ σπεύδοντι κέλευον Il. 23.767, Πάτροκλος δʼ ἕπετο σφεδανὸν Δαναοῖσι κελεύων 16.372, öfter ; selten bei Sp., wie Plat. Rep. III.396a ; auch absolut, Ἀτρείδης δʼ ἀνʼ ὅμιλον ἐφοίτα πολλὰ κελεύων Il. 5.529, vgl. 11.65 ; wie Aesch. λέξω, κελεύεις γάρ, Ch. 105, wo man aus dem Zusammenhang leicht ἐμὲ λέγειν ergänzen kann ; vgl. Eum. 170 ; auch τινί c. inf., αὐτὰρ ὁ κηρύκεσσι λιγυφθόγγοισι κέλευσεν κηρύσσειν Il. 2.50, τοὶ δʼ ἀλλήλοισι κέλευον ἅπτεσθαι νηῶν ib. 151, vgl. 9.658, Od. 2.6, 9.488 ; einzeln bei Sp., wie DS. 19.17. Seltener mit dem bloßen accus. der Person, Einen auffordern, antreiben, befehligen, Od. 9.278, 11.507, wie Soph. Phil. 1181 βᾶθί νυν ὥς σε κελεύομεν ; auch τινά τι, Einen zu Etwas aufmuntern, τί με ταῦτα καὶ οὐκ ἐθέλοντα κελεύεις ἀντία Πηλείωνος μάχεσθαι Il. 20.87, vgl. Od. 7.183 ; acc. cum inf., κελεύω σὲ εἰς πληθὺν ἰέναι, ich ermahne dich, unter die Menge zu gehen, Il. 17.30, vgl. 11.781, 14.62 ; dies ist nach Hom. die gew. Konstruktion ; Pind. Ol. 7.64, N. 4.80 ; πῶς με κελεύεις κακότητʼ ἀσκεῖν Aesch. Prom. 1068 ; Eum. 644, 684 ; τοῦτον κελεύω πάντα σημαίνειν ἐμοί Soph. O.R. 226 ; u. so folgde Dichter u. in Prosa, wobei der accus. oft aus dem Zusammenhang zu ergänzen ist ; sowohl inf. praes. als aor.; Her. 1.8 ; κελεύει ὑμᾶς περιμεῖναι Plat. Rep. I.327b. Auch pass., τὰ κελευόμενα ποιεῖν ib. 340a, κελευόμενοι τὴν αὑτῶν εὐχὴν εἰπεῖν Legg. IV.709d, κελεύομαι ὑπὸ τοῦ θεοῦ Xen. Oec. 17.2 ; Thuc. 1.145 u. Sp. – Auch von den Rednern, die ein Gesetz vorschlagen, Dem. u. A.
Bei Ath. XII.535d, wie S.Emp. adv.mus. 24, ist es = den Takt zum Rudern angeben.

κελεύω

[cf. κέλομαι.]

Aor. infin. κελευσέμεναι Od. 4.274.

• • 1

    Of persons, to command, order, bid, enjoin, give orders or injuctions.

  • • a

      With acc. and infin.: ἑταίρους ἵππους ζευγνύμεναι Il. 3.259. Cf. Il. 2.11, Il. 5.823, Il. 8.318, Il. 18.469, Il. 20.4, etc.: αὐτὸν αἰτίζειν Od. 17.345. Cf. Od. 5.384, Od. 7.48, Od. 9.177, Od. 12.193, etc.

    • b

      With acc. alone Il. 4.286, 359: Od. 15.209, Od. 17.22, Od. 21.175, Od. 24.175.

    • c

      With dat. and infin.: κηρύκεσσι κηρύσσειν Il. 2.50. Cf. Il. 5.485, Il. 9.658, Il. 16.727, Il. 23.39, etc.: ἑτάροισιν ὅπλων ἅπτεσθαι Od. 2.422. Cf. Od. 4.296, Od. 7.163, Od. 9.488, Od. 11.44, Od. 15.93, etc.

    • d

      With this dat. and acc. of what is enjoined: ἀμφιπόλοισι ἔργα κέλευεν Il. 6.324. Cf. Od. 16.136=Od. 17.193 = 281.

    • e

      With dat. alone: πῶς μοι κελεύεις; Il. 10.61. Cf. Il. 4.428. Il. 11.154, Il. 15.545, 717, Il. 16.684, etc.: Od. 6.198, Od. 15.217.

    • f

      With infin. alone: ἄρνε οἰσέμεναι Il. 3.119. Cf. Il. 6.179, Il. 20.6: Od. 4.233, Od. 9.326, 469, Od. 12.53, 163.–

    • g

      Absol.: ἐν πυμάτοισι κελεύων Il. 11.65, Ζεὺς ἥμενος ὕψι κέλευεν (was supreme over them) Il. 20.155. Cf. Il. 4.322, Il. 5.528, Il. 6.519, Il. 13.91, Il. 14.248, etc.: Od. 2.415, Od. 10.251, 443, Od. 12.303, Od. 22.255, etc.

  • 2

    Passing into milder sense, to bid, exhort, charge, desire, urge, recommend, counsel, invite.

  • • a

      With acc. and infin.: σίτοιό μʼ ἄσασθαι ἦτορ Il. 19.306. Cf. Il. 5.199, Il. 7.284, Il. 11.781, Il. 18.13, Il. 22.101, etc.: οἴκαδέ μʼ ἀποστείχειν Il. 23.276. Cf. Od. 2.263, Od. 7.262, 304, Od. 13.274, Od. 15.305, Il. 23.264.

      With neg., to counsel against a course: πόλεμον οὐκ ἄμμε κελεύω δύμεναι Il. 14.62.

    • b

      With this acc. and acc. of what one bids to be done: τί με ταῦτα κελεύετε; Od. 8.350.

    • c

      With acc. alone Il. 24.220: Od. 4.274, Od. 7.28, Od. 10.516, Od. 11.507.

    • d

      With dat. and infin.: άλόχῳ δεῖπνον τετυκεῖν Od. 15.93. Cf. Il. 2.151.

    • e

      With this dat. and acc. as under bb: σοὶ τόδε κελεύω Il. 19.192.

    • f

      With dat. alone: φωτὶ ἐκάστῳ Il. 13.230, σπεύδοντι κέλευον (cheered him on) Il. 23.767. Cf. Il. 5.463: Od. 6.211.

    • g

      With infin. alone: φεύγειν σὺν νηυσίν Il. 2.74. Cf. Il. 11.641, Il. 12.237, Il. 20.95, Il. 23.404: Od. 7.226=Od. 13.47, Od. 10.17, 339, 373, 386, Od. 20.341.– (h) Absol. Il. 4.380, Il. 14.278, Il. 21.223, Il. 23.96, 539, Il. 24.599, 669: Od. 4.485, 673=Od. 8.398, Od. 4.745, Od. 8.347, 402, Od. 9.339, Od. 10.345, Od. 15.437, Od. 18.58.

  • 3

    In sim. constructions with senses as under (2) of mental faculties and impersonal agencies: ὅππῃ σε κραδίη θυμός τε κελεύει Il. 13.784, τά με θυμὸς κελεύει Il. 7.68= 349= 369 =Il. 8.6: =Od. 7.187=Od. 8.27=Od. 17.469=Od. 18.352=Od. 21.276, εἰ μὴ θυμός με κελεύοι Od. 9.278. Cf. Od. 8.204, Od. 14.517=Od. 15.339, Od. 16.81=Od. 21.198.– χόλος καὶ τὰ κελεύει Od. 23.255.– ψαστέρι, ἥ τʼ ἐκέλευσεν ἕο μνήσασθαι Od. 7.217.

  • 4

    Of driving horses: τοὺς ἐφέπων μάστιγι κέλευεν Il. 24.326.

    Absol.: μάστιγι κέλευεν Il. 23.642.

κελεύω (κελεύεις: (ἐ)κέλευσε(ν), κέλευσʼ.)

• 1bid c. acc. & inf. πέμποισʼ ἀμφιπόλους ἐκέλευσεν ἥρωι πορσαίνειν δόμεν Εἰλατίδᾳ βρέφος (sc. Πιτάνα) O. 6.32 Ζηνὸς ἐπʼ ἀκροτάτῳ βωμῷ χρηστήριον θέσθαι κέλευσεν (sc. Ἀπόλλων) O. 6.70 ἐκέλευσεν Λάχεσιν χεῖρας ἀντεῖναι (Mosch.: (ἐ) κέλευσε codd.) O. 7.64 σὺν δʼ ἀέθλοις ἐκέλευσεν διακρῖναι ποδῶν P. 9.115 εἰ δέ τοι μάτρῳ μʼ ἔτι Καλλικλεῖ κελεύεις στάλαν θέμεν Παρίου λίθου λευκοτέραν N. 4.80 Σθενέλοιό μιν υἱὸς κέλευσεν μόνον ἄνευ συ[μμ]αχίας ἴμεν (Lobel: κέλευε Π^ac: ἐκέλευσε Π^pc) fr. 169. 45. ]α κέλευσʼ ι[ P. Oxy. 1792 fr. 34.

κελεύω (root κελ), ipf. (ἐ)κέλευον, fut. inf. κελευσέμεναι: urge, μάστῑγι, Il. 23.642; then command, bid, request, τινί τι, or w. inf., Od. 16.136, Il. 2.50; freq. w. acc. and inf.; w. two accusatives in the formula ὄφρʼ εἴπω τά με θῡμὸς ἐνὶ στήθεσσι κελεύει, Il. 7.68.

κελεύω κέλομαι

• to urge or drive on, urge, exhort, bid, command, order, Hom., etc.: c. acc. pers. et inf. to order one to do, Il.; (also c. dat. pers., Hom.):—c. acc. pers. et rei, τί με ταῦτα κελεύεις (sc. ποιεῖν); also c. acc. pers. only, θυμός με κελεύει (sc. φείδεσθαι) Od.; ἐκέλευσε τοὺς ἕνδεκα ἐπὶ τὸν Θηραμένην ordered them [to go] against him, ordered them to seize him, Xen.; c. acc. rei only, to command a thing, Aesch.:—Pass., τὸ κελευόμενον, τὰ -να, commands, orders, Xen.