μονοπραγματέω
μονοπραγματέω, to be engaged in one thing
μονο-πραγμᾰτέω,
- to be engaged in one thing, opp. πολυπραγματέω, Arist. Pol. 1299a39.
μονο·πραγματέω-ῶ [μᾰ] ne s’occuper que d’une affaire, Arstt. Pol. 4, 15, 6.
Étym. μ. πρᾶγμα.
μονοπραγματέω, nur eine Sache betreiben, Ggstz von πολυπραγματέω, Arist. Pol. 4.15.
μονοπραγματέω
μονο-πραγμᾰτέω,
fut. -ήσω
- to be engaged in one thing, Arist.