μονοπρόσωπος
μονοπρόσωπος, with one face
μονο-πρόσωπος, ον,
- with one face, Artem. 2.37; adorned with one face, σκάφιον IG ΙΙ(4).1308 (Delos, ii B.C.).
- 2 with only one front decorated, PSI 5.547.29 (iii B.C.).
- II with one person or character, μ. ποίησις monologue, D.L. 9.112: Gramm., μ. ἀντωνυμία a pronoun having reference to one person, opp. a possessive pronoun, Draco ap. A.D. Pron. 17.2; but also, a pronoun having one person, e.g. ἐκεῖνος (opp. ἵ, which has corresponding first and second persons), Hdn.Gr. 1.474, Sch.D.T. p.82 H. Adv. -πως in monologue form, Tz.ad Lyc. p.4 S., Proll.Hes. p.11 G.
μονο·πρόσωπος, ος, ον :
1 d’une seule personne : μ. ποίησις, DL. 2, 112, monologue ||
2 t. de gr. qui n’a qu’une personne ou ne sert que pour une personne, c. le pron. ἐκεῖνος, p. opp. à αὐτός, Dysc. Pron. 20b, 41c, etc.
Étym. μ. πρόσωπον.
μονοπρόσωπος, nur eine Person habend, Apoll.Dysc. pron. 301. – Auch im adv., Gramm.