μονόρριζος
μονόρριζος, with a single root
μονό-ρριζος, ον,
- with a single root, Thphr. HP 1.6.6, 7.2.7 (Sup.); of teeth, with a single fang, Gal. 2.753.
μονό·ρριζος, ος, ον, qui n’a qu’une racine, Th. H.P. 1, 6, 6.
Étym. μ. ῥίζα.
μονόρριζος, mit einer Wurzel, Theophr.