συνίημι

συνίημι, also ξυν-, 2 sg. ξυνίης [ῑ] S. El. 1347, Ar. Pl. 45, (συν-) Pl. Sph. 238e; 3 sg. and pl. συνίει, συνίουσι, LXX 1 Ki. 18.15; imper. ξυνίει Od. 1.271, etc. (ξύνιε Thgn. 1240 is prob. corrupt); 3 sg. subj. συνιῇ Pl. Prt. 325c; inf. συνιέναι, Ep. -ῑέμεν Hes. Th. 831; also συνιεῖν Thgn. 565, later συνίειν LXX 1 Ki. 2.10, al.; part. ξυνῑείς Ar. Lys. 1016 (lyr.), (συν-) Pl. Sph. 253b, etc.; later συνίων LXX 1 Ki. 18.14: impf. συνίην Ach.Tat. 1.9; συνίειν (s. v.l.) Luc. DDeor. 9[6].2, Philops. 39; 3 sg. ξυνίει X. An. 7.6.9; 3 pl. ξυνίεσαν Th. 1.3, Ep. ξύνιεν Il. 1.273: fut. συνήσω Hdt. 9.98, Pl. Prt. 325e: aor. 1 συνῆκα A. Ag. 1112, 1243, Hdt. 5.92.γʹ, Ar. Ach. 101, etc.; Ep. ξυνέηκα Il. 1.8, al.; ἐξυνῆκα Anacr. 146; ἐσύνηκα Alc. 131; but aor. 2 imper. ξύνες, S. Tr. 868; pl. σύνετε v.l. in Ev.Marc. 7.14; part. συνείς A. Pers. 361, Hdt. 1.24, 5.92.γʹ and η; Aeol. σύνεις Alc. Supp. 4.10; Dor. inf. συνέμεν Pi. P. 3.80: pf. συνεῖκα Plb. 5.101.2 (συνηκέναι codd., corr. Schweigh.), etc.; Dor. 1 pl. συνείκαμες Plu. Apophth. Lac. 2.232d; pf. part. συνεικώς prob. l. in J. Vit. 45.--In Hom. we find of pres., only imper. ξυνίει Od. l.c.; of impf., 3 pl. ξύνιεν for ξυνίεσαν, Il. 1.273; of aor. 1, Ep. 3 sg. ξυνέηκε; of aor. 2, imper. ξύνες 2.26, al.; of aor. 2 Med., 3 sg. ξύνετο Od. 4.76; subj. 1 pl. συνώμεθα Il. 13.381; all except the last form with ξυν-, though seldom required by the verse. [As in ἵημι, the 1st syll. is short in Ep., long in Trag. and Com.: Hes. however has συνῑέμεν (l.c., metri gr.); S. ξυνίημι in a dactylic verse, El. 131; and Ar. ξυνίημι in an iamb. trim., Av. 946, cf. Philem. 123.3.]

• • I bring or set together, in hostile sense, τίς τʼ ἄρ σφωε . . ἔριδι ξυνέηκε μάχεσθαι; Il. 1.8; οὓς ἔριδος μένεϊ ξυνέηκε μάχεσθαι 7.210; but ἀμφοτέρῃς . . ἕνα ξυνέηκεν ὀϊστόν shot one arrow at both together, Musae. 18.
  • • 2 Med., come together, come to an agreement, ὄφρα . . συνώμεθα . . ἀμφὶ γάμῳ Il. 13.381.
    • 3 send herewith, PSI 6.665.7 (iii B.C.).
  • II metaph., perceive, hear, freq. in Hom. (who also has Med. in this sense, ἀγορεύοντος ξύνετο Od. 4.76); ὣς φάθʼ, ὁ δὲ ξυνέηκε Il. 15.442; εἰ δʼ ἄγε νῦν ξυνίει Od. 1.271:—Constr., c. acc. rei, ξυνέηκε θεᾶς ὄπα φωνησάσης Il. 2.182; ἐμέθεν ξυνίει ἔπος Od. 6.289, cf. S. Ant. 1218, Ar. Pax 603: c. gen. pers., νῦν δʼ ἐμέθεν ξύνες ὦκα Il. 2.26; καὶ κωφοῦ συνίημι Orac ap. Hdt. 1.47: rarely c. gen. rei, μευ βουλέων ξύνιεν Il. 1.273.
  • • 2 to be aware of, take notice of, observe, τοῖιν Od. 18.34; τῶν δὲ σὺ μὴ ξύνιε Thgn. 1240 (sed leg. ξυνίει): c. acc., Hdt. 1.24: folld. by a relat., ξύνες δὲ τήνδʼ, ὡς . . χωρεῖ S. Tr. 868 (lyr.): abs., πολλά με καὶ συνιέντα παρέρχεται Thgn. 419.
    • 3 understand, ξ. ἀλλήλων understand one anotherʼs language, Hdt. 4.114, Th. 1.3; εὖ λέγοντος . . τοῦ Δελφικοῦ γράμματος οὐ σ. Pl. Alc. 1.132c, cf. Lg. 791e: freq. c. acc. rei only, Pi. P. 3.80, A. Pers. 361, Hdt. 3.46, Ar. Pl. 45, etc.; ξυνῆκα τοὔπος ἐξ αἰνιγμάτων A. Ch. 887, cf. Ag. 1243, S. El. 1479; ξ. δὲ αὐτὸς Ἑλληνιστὶ τὰ πλεῖστα X. An. 7.6.9; διʼ ἑρμηνέων ξ. τι Id. Cyr. 1.6.2; συνιέντες τὰ ναυτικά Id. HG 1.6.4: abs., τοῖς ξυνιεῖσιν to the intelligent, Thgn. 904; in Com. dialogue, parenthetically, συνίης; like μανθάνεις; Lat. tenes? Alex. 124.6, Diph. 32.13; οὐχὶ ξυνίης; S. El. 1347; οὔπω ξυνῆκα A. Ag. 1112: also folld. by a clause, οὐ ξυνιᾶσιν ὅκως . . Heraclit. 51; ξυνίημʼ ὅτι βούλει Ar. Av. 946 (ξυνῆχʼ cj. Brunck); σ. τὸ γράμμα ὃ βούλεται Pl. Prm. 128a, cf. Hdt. 9.110: also, like other Verbs of perception, c. part., ξυνιᾶσι τιμώμενοι Democr. 95; οὐ συνίης καταναλίσκων; Plu. Apophth. Lac. 2.231d; συνῆκα ἡδὺς γεγενημένος Luc. DDeor. 6[2].1, cf. Tim. 8.

συνίημι, (ἵημι), impf. oft συνΐειν, s. Jacobs Ach.Tat. p. 442 ; Hom. hat imperat. praes. ξυνίει, Od. 1.271, 6.289, 8.241, 15.391, 19.378, wofür Theogn. 1240 die zw. Form ξύνιε hat ; impf. ξύνιον, Il. 1.273, mit der v.l. ξύνιεν (d.i. = ξυνίεσαν), die Aristarch vorzog und Spitzner und Bekker aufgenommen haben ; aor. ξυνέηκε, oft, u. imperat. aor.2 ξύνες, Il. 2.26, 24.133 ; vom aor.2 med. ξύνετο, Od. 4.76, u. conj. συνώμεθα, Il. 13.381 ; der inf. praes. lautet bei Hes. Th. 831 συνῑέμεν ; bei Theogn. 563 συνιεῖν ; inf. aor.2 bei Pind. P. 3.80 συνέμεν ; impf. συνίευν I. 7.31 ; praes. συνιοῦσι, für συνιᾶσι, Lachm. συνίουσι, Matth. 13.13.
1) zusammenschicken, zusammenbringen, bes. im feindlichen Sinne, feindselig an einander bringen, zusammenhetzen ; τίς σφωε ἔριδι ξυνέηκε μάχεσθαι ; Il. 1.8 ; οὓς ἔριδος μένεϊ ξυνέηκε μάχεσθαι, 7.210.
2) vernehmen, hören ; νῦν ξυνίει, Od. 1.271, 15.391 ; τινός τι, σὺ δʼ ὧδʼ ἐμέθεν ξυνίει ἔπος, 6.289, vernimm von mir das Wort, wie ὁ δὲ ξυνέηκε θεᾶς ὄπα, Il. 2.182 ; καὶ μέν μευ βουλέων ξύνιεν, 1.273 ; vgl. εἰ τὸν αἵμονος φθόγγον συνίημι, Soph. Ant. 1203 ; auch mit bloßem gen. der Person, νῦν δʼ ἐμέθεν ξύνες, Il. 2.26, wie Od. 18.34, wo es allgemeiner »wahrnehmen«, »bemerken« ist ; auch τοῦ δʼ ἀγορεύοντος ξύνετο ξανθὸς Μενέλαος, 4.76 ; φθέγγονθʼ ὥστε θεοῖσι συνι ἑμεν, sie ertönen so, daß sie den Göttern vernehmbar werden, Hes. Th. 831 ; Pind. vrbdt λόγων συνέμεν κορυφάν, P. 3.80 ; λόγον ὁ μὴ ξυνιείς, N. 4.31 ; οὐ ξυνεὶς δόλον Ἕλληνος ἀνδρός, Aesch. Pers. 353 ; οὔπω ξυνῆκα, Ag. 1083 ; μηχανήν, verstehen, 1226, u. öfter, wie Soph., z.B. ἦ καὶ ξυνίης καὶ λέγεις ὀρθῶς ἃ φῄς ; Ant. 399 ; Eur. συνῆκα θέσφατα, Phoen. 425, u. öfter ; auch med., τίς οὐ τάδε ξυνήσεται, Ion 694 ; συνήκατε, Ar. Ach. 101, u. öfter ; in Prosa : ἐγὼ δοκέω συνιέναι τὸ γεγονός, Her. 3.63, verstehen, wie 3.46 ; τὸν δὲ συνέντα τοῦτο, 1.24 ; sonst c. gen., συνῆκαν ἀλλήλων, 4.114 ; οὐδὲν συνήσουσι Πέρσαι τῶν ἐγὼ ὑμῶν ἐντέλλομαι, 9.98 ; ἐπειδὰν θᾶττον συνίῃ τις τὰ λεγόμενα, sobald Einer das, was gesagt wird, versteht, Plat. Prot. 325c, wie ἐπειδὰν μέλλωσισυνήσειν τὰ γεγραμμένα, ib. e ; Theaet. 184a u. öfter ; συνιέναι ταὐτὸν παντάπασι τῷ ἐπίστασθαι, Crat. 412a ; ὥς τι συνιέντες ἀλλήλων, Theaet. 196e ; τὰ μήπω φωνῆς ξυνιέντα παιδία, Legg. VII.791e, vgl. Alc.I, 132c, wo überall neben dem äußern sinnlichen Wahrnehmen auch an das innere geistige zu denken ist ; ὅσοι ἀλλήλων ξυνίεσαν, Thuc. 1.3, so viele sich verstanden, d.h. dieselbe Sprache redeten ; διὰ τὸ μηδέν πω συνεικέναι τῶν ἐν Ἰταλίᾳ γεγονότων, Pol. 5.101.2 ; συνιέναι ἁπάντων καίτοι μὴ ἐπακούοντα τῶν ᾀδομένων, Luc. salt. 64 ; δοκεῖς συνεῖναι πεπειραμένος, Prom. 6 ; συνεὶς ὁ Βροῦτος τὸ πεπρωμένον, Plut. Caes. 69.
3) med. sich worüber vereinigen, verständigen, worüber unter sich übereinkommen, ὄφρα συνώμεθα ἀμφὶ γάμῳ, Il. 13.381.

†συνίημι

ξυνίημι

[συν- 2 + ἵημι1.]

3 pl. impf. ξύνιεν Il. 1.273.

3 sing. aor. ξυνέηκε Il. 1.8, Il. 2.182, Il. 7.210, Il. 10.512, Il. 15.442 : Od. 18.34.

Aor. imp. ξύνες Il. 2.26, 63, Il. 24.133.

Imp. from ξυνιέω ξυνίει Od. 1.271, Od. 6.289, Od. 8.241, Od. 15.391, Od. 19.378.

Mid. 3 sing. aor. ξύνετο Od. 4.76.

1 pl. subj. συνώμεθα Il. 13.381.

• • 1

    To set together (in fight), match or pit one against another : τίς σφωε θεῶν ἔριδι ξυνέηκε μάχεσθαι; Il. 1.8. Cf. Il. 7.210.

  • 2

    In mid., to come together in agreement, come to terms : ὄφρα συνώμεθα ἀμφὶ γάμῳ Il. 13.381.

  • 3

    To catch, mark, hear (a sound) : θεᾶς ὄπα Il. 2.182= Il. 10.512.

    To hear the voice of, hear (a person).

    With genit. : τοῖϊν ξυνέηκεν Od. 18.34.

    So in mid. : τοῦ ἀγορεύοντος ξύνετο Od. 4.76.

  • 4

    To hearken to, give ear to, mark, heed : ἐμέθεν ξυνίει ἔπος Od. 6.289, Od. 8.241. Cf. Od. 19.378.

    With genit. : βουλέων μευ ξύνιεν Il. 1.273.

    To hearken to (a person), attend to (him), mark his words.

    With genit. : ἐμέθεν ξύνες ὦκα Il. 2.26= 63, Il. 24.133.

    Absol. : ξυνέηκε, θέων δέ οἱ ἄγχι παρέστη Il. 15.442. Cf. Od. 1.271, Od. 15.391.

συνῐημι

• 1understand εἰ δὲ λόγων συνέμεν κορυφάν, Ἱέρων, ὀρθὰν ἐπίστᾳ P. 3.80 ἀπειρομάχας ἐών κε φανείη, λόγον ὁ μὴ συνιείς (Boeckh: ξυνιείς codd.) N. 4.31 σύνες ὅ τοι λέγω fr. 105. 1.

συνίημι , imp. ξυνίει, ipf. 3 pl. ξύνιεν, aor. ξυνέηκε, imp. ξύνες, mid. aor. ξύνετο, subj. συνώμεθα: let go with. —I. act., send or bring together, esp. in hostile ways, Il. 1.8, Il. 7.210; metaph., mark, attend to, hear (cf. conicere), w. acc., sometimes gen., of person or of thing, Il. 1.273, Il. 2.26.— II. mid., agree, covenant, Il. 13.381; also like act., mark, Od. 4.76.

συνίημι Attic ξυν 2 pers. -ίης 3rd sg. and pl. -ιεῖ, -ιοῦσι imperat. ξυνίει 3rd sg. subj. -ίῃ inf. -ιεῖ Epic -ῑέμεν part. -ιείς imperf. συνίην or -ίειν 3rd pl. ξυνίεσαν Epic ξύνιεν fut. συνήσω aor1 συνῆκα Epic ξυνέηκα aor2 imperat. συνές part. συνείς Mid., 3 sg. aor2 ξύνετο, 1st pl. subj. συνώμεθα

• • Ito bring or set together, in hostile sense, like Lat. committere, ἔριδι ξυνέηκε μάχεσθαι Il.
  • • 2Mid. to come together, come to an agreement, Il.
  • IImetaph. to perceive, hear, c. acc. rei, Hom., etc.; c. gen. pers., Il.; rarely c. gen. rei, Il.
  • • 2to understand, ξ. ἀλλήλων to understand one anotherʼs language, Hdt.; mostly c. acc. rei, Hdt., Attic:—absol., τοῖς ξυνιεῖσι to the intelligent, Theogn.