οἴομαι
οἴομαι, οἴομαι/οἶμαι, think, suppose, believe
- forebode, presage, c. acc., κῆρας ὀϊομένῳ Il. 13.283; γόον δʼ ὠΐετο θυμός Od. 10.248; expect, ἐελδομένοισι μάλʼ ἡμῖν, οὐδʼ ἔτʼ ὀϊομένοισι 24.401; suspect, ἤ τι ὀϊσάμενος, ἢ καὶ θεὸς ὣς ἐκέλευσεν 9.339; ἦ τινά που δόλον ἄλλον ὀΐεαι 10.380; fear, κατὰ θυμὸν ὀΐσατο, μή ἑ λαβοῦσα οὐλὴν ἀμφράσσαιτο 19.390; τῷ ἑπόμην . ., ὀϊόμενός περ, ἀνάγκῃ 14.298: abs., αἰεὶ μὲν ὀΐεαι, οὐδέ σε λήθω thou art ever suspecting, Il. 1.561; πατὴρ δʼ ἐμὸς αὐτίκʼ ὀϊσθεὶς πολλὰ κατηρᾶτο 9.453, cf. Od. 15.443: folld. by ὡς, καὐτὸς ὀΐεαι ὥς κεν ἐτύχθη you can guess how it would have happened, 3.255, cf. 17.586: c. acc. et fut. inf., ὀΐομαι ἄνδρα χολωσέμεν Il. 1.78; ἅ τινʼ οὐ πείσεσθαι ὀΐω ib. 289, cf. 5.252, 284, al.; τὸ καὶ τελέεσθαι ὀΐω 1.204; ἀλλʼ οὐ νῦν ἐρύεσθαι ὀΐομαι 20.195: c. acc. et pres. inf., referring to present time, οὐδέ τι θυμῷ ὠΐσθη δόλον εἶναι Od. 4.453, cf. 10.232; ὀΐσατο γὰρ θεὸν εἶναι 1.323; τῶ δʼ ὀΐω κείνης τάδε πάσχειν ἐννεσίῃσιν Il. 5.894: c. acc. et aor. inf., referring to past time, τῇ δʼ ὀΐω κατανεῦσαι 1.558, cf. Od. 3.27, al.: the subj. of the inf. must freq. be supplied from the context, διωκέμεναι γὰρ ὀΐω I fear [they] are pursuing me, 15.278, cf. 1.201, 12.212, Il. 12.66, al.: c. inf. alone, when both Verbs have the same subject, as κιχήσεσθαι δέ δʼ ὀΐω I think I shall catch you, 6.341; mean, intend, c. fut. inf., οὐ γὰρ ἔγωγʼ ἔτι σοὶ πείσεσθαι ὀΐω 1.296, cf. 170, Od. 19.215: c. pres. inf., οὐ γὰρ ὀΐω ἀνδρῶν δυσμενέων ἑκὰς ἱστάμενος πολεμίζειν Il. 13.262.
- II impersonal, only Od. 19.312, ἀλλά μοι ὧδʼ ἀνὰ θυμὸν ὀΐεται there comes a boding into my heart.
- III think, suppose, believe, freq. in Hom., as Il. 1.59, 5.644, etc.; οἶμαι βοὴν ἄμικτον ἐν πόλει πρέπειν A. Ag. 321; οἶμαι γάρ νιν ἱκετεύσειν (ἱκετεῦσαι codd.) E. IA 462; κτήσεσθαι (-σασθαι codd.) Lys. 12.19; διαπράξεσθαι (-ξασθαι codd.) Id. 13.53; ἤδη γὰρ αὐτοὺς οἴομαι δεδειπνάναι Ar. Fr. 464; opp. εἰδέναι, Pl. R. 506c4; οἴονται, ἴσασι δʼ οὐδέν Arist. Rh. 1389b17, cf. APo. 75a15: folld. by ὅτι . ., Plu. Util. 2.90b:—Pass., μάρτυρας δύο παρεχέτω ὀμνύντας οἰόμενον that he is the putative father, Schwyzer 784a (Tenos, iv B. C.).
- IV parenthetically, mostly in first person, ἐν πρώτοισιν, ὀΐω, κείσεται among the first, I ween, will he be lying, Il. 8.536; ἔπειτά γʼ, ὀΐω, γνώσεαι Od. 16.309, cf. Il. 13.153, Od. 2.255, etc.: in Hom. only in act. form ὀΐω, exc. ὀΐομαι Od. 22.140, and perh. 14.363, cf. A. Ch. 758; in Att. this parenthetic use is prob. confined to the shorter form οἶμαι, impf. ᾤμην; rarely in other persons than the first, as οὐκ οἴει ἀναγκασθήσεται; Pl. R. 486c, cf. Tht. 147b; πόσης οἴεσθε γέμει σωφροσύνης; Id. Smp. 216d.
- 2 expressive of modesty or courtesy, to avoid over-great bluntness of assertion, Id. Grg. 483c, X. Cyr. 1.3.11, etc.: even between a Prep. and its case, ἐξ οἶμαι τῆς ἀκροτάτης ἐλευθερίας Pl. R. 564a; ἐν οἶμαι πολλοῖς D. 20.3; or between Art. and Subst., οἱ γὰρ οἶμαι βέλτιστοι Id. 54.38.
- V answering a question, I think so, I should think so, Ar. Ach. 919, etc.; νὴ τὸν Ἡρακλέα, οἶμαί γε Id. Th. 27; οἶμαι ἔγωγε Pl. Cri. 47d, etc.; οἴεσθαί γε χρή one must think so, it would seem so, Id. Prt. 325c, Cri. 53d, Phd. 68b, Grg. 522a.
- VI Att. phrases:
- 1 πῶς οἴει; you canʼt think how, to add force, like πῶς δοκεῖς; πόθος τὴν καρδίαν ἐπάταξε πῶς οἴει σφόδρα Ar. Ra. 54.
- 2 οἴομαι δεῖν I think it my duty, think fit, hence sts., intend, purpose, λέγειν οἴεται δεῖν ποιεῖν δεινούς his object is to train orators, Pl. Men. 95c, cf. 86b, Tht. 207e; βδελυρὸς καὶ ὑβριστὴς ᾤετο δεῖν εἶναι D. 21.143; τοὺς ἐχθροὺς ἀμυνόμενοι τεθνάναι δεῖν ᾤοντο Id. 60.31, cf. Pl. Prt. 316c, X. An. 2.6.26, Mem. 4.6.3, 6; [ὁ ἀκόλαστος] οἰόμενος δεῖν [διώκει τὰ ἡδέα] intentionally, Arist. EN 1152a6, cf. 1136b8, Pl. Hipparch. 225b; but οἴομαι δὲ δεῖν οὐδέν methinks there is no need, S. OC 28; and in Pl. Alc. 2.144d ἆρʼ οὐκ ἀναγκαῖον . . οἰηθῆναι δεῖν . . ἡμᾶς εἰδέναι ἢ τῷ ὄντι εἰδέναι; must we not either think we know or really know? (δεῖν being superfluous).
- 3 οἴομαι without δεῖν I mean to, intend, οὐκ οἴει . . δοῦναι δίκην; Lys. 12.26, cf. Pl. Criti. 62d, Ly. 200b, Ep. 324b; οὐ βαλεῖν (v.l. βάλλειν) . . ᾠήθη Arist. EN 1135b14, cf. 1172a7.
1. menen, denken, vermoeden, geloven;
2. spec. uitdr. en constr.
a. 1 sing. als interj.
b. 2 sing. en plur.
c. in antw. ik denk van wel:
d.
[In ὀΐω u. den davon abgeleiteten tempp. ist ι lang, also aor. ὀΐσατο, nicht ὀΐσσατο zu schreiben, nur in der Mitte des Hexameters (in der Il. neunmal, in der Od. viermal) ist ι kurz ; nur Od. 18.259, οὐ γὰρ ὀΐω ἐϋκνήμιδας Ἀχαιούς, bildet das Wort einen Amphibrachys.]
Meinen, vermuten, von ungewissen, zweifelhaften Dingen;
a) in Beziehung auf die Zukunft, ahnen, wo wir auch denken brauchen ; ἀλλά μιν οἴω κήδεσι μοχθήσειν καὶ πλείοσιν, ich denke, er wird noch mehr zu leiden haben, Il. 10.15 ; ἦ τέ μιν οἴω πολλὰ μετακλαύσεσθαι, 11.763 ; vgl. 9.315, 17.709, 19.71 ; οὐδέ τινʼ οἴω Τρώων χαιρήσειν, 30.362, vgl. 23.310, 24.727 ; u. so häufig ὀΐω, z.B. ἀλλʼ ἔκ τοι ἐρέω, τὸ δὲ καὶ τελέεσθαι ὀΐω ; bei schlimmen Dingen, wo wir fürchten sagen können, νῦν ἄμμε παλιμπλαγχθέντας ὀΐω ἂψ ἀπονοστήσειν, 1.59, ἦ γὰρ ὀΐομαι ἄνδρα χολωσέμεν, 1.78, öfter ; ὀϊόμενος θανέεσθαι, der fürchtet, ahnet, daß er sterben werde ; vgl. noch, wo der Subjektsaccusativ aus dem Zusammenhange zu ergänzen ist, νηὸς ἔφεσσαί με, μή με κατακτείνωσι, διωκέμεναι γὰρ ὀΐω, ich fürchte, daß sie mich verfolgen, Od. 15.278 ; τρώσεσθαι ὀΐω, ich fürchte, daß mancher getötet werden wird, Il. 12.66, wo sich aber der Fürchtende selbst mit einschließt, wie τῶνδε μνήσεσθαι ὀΐω, ich hoffe, wir werden uns dessen erinnern, Od. 12.212 ; ἀλλά μιν οἴω φεύξεσθαι, Hes. Sc. 111 ; – von guten Dingen, hoffen, und von dem, was der Meinende selbst tun will, gedenken, gesonnen, gewillt sein, οὐ γὰρ ἔγωγʼ ἔτι σοι πείσεσθαι ὀΐω, ich bin nicht gesonnen, dir noch ferner zu gehorchen, Il. 1.296 ; κιχήσεσθαι δέ σʼ ὀΐω, 6.341, ich denke, dich einzuholen ; – seltener parentdelisch gebraucht, ἐν πρώτοισιν, ὀΐω, κείσεται οὐτηθείς, Il. 8.536, vgl. 13.153, Od. 3.255, 17.309, 23.261 ; – absolut gebraucht, τῷ ἑπόμην ἐπὶ νηός, ὀϊόμενός περ, ἀνάγκῃ, obwohl ich es ahnte, was er tun werde, 14.298.
b) in Beziehung auf Vergangenes oder Gegenwärtiges, ein bestimmtes Urteil milder hinstellend, wie unser, »ich sollte meinen«, »ich denke«, »ich glaube« ; οὐ γὰρ ὀΐω οὔ σε θεῶν ἀέκητι γενέσθαι, Od. 3.27, u. so c. inf. aor. Il. 1.558, 10.551, 13.273 ; für die Prosa verwerfen die Atticisten diesen inf., vgl. aber Lobeck zu Phryn. 751 ; – c. inf. praes., οὔπω τοῦτο ἔπος τελέεσθαι ὀΐω, Od. 3.226, ἀλλʼ ἐν πρώτοισιν ὀΐω ἔμμεναι, 8.180, ὀϊόμενος λαοσσόον ἔμμενʼ Ἀθήνην, vermutend, 22.210, vgl. Il. 13.262 ; mit dem bloßen accus., ἀλλὰ τά γʼ οὐκ ὀΐω, Od. 13.427, τόν περ ὀΐω, sc. εἶναι, 22.159, ἀλλὰ τά γʼ οὐ κατὰ κόσμον ὀΐομαι, 14.363 ; ὀϊομένη τὸν κάμμορον, 2.351, immer sich den Unglücklichen vorstellend, und hoffend, daß er zurückkehre ; auch γόον ὠΐετο θυμός, das Herz ahnete Kummer, 10.218, vgl. Il. 13.283 ; so auch im aor. med., αὐτίκα γάρ μοι ὀΐσατο θυμός, Od. 9.213, vgl. 1.323, u. αὐτίκα γὰρ κατὰ θυμὸν ὀΐσατο, er ahnete es im Herzen, 19.390 ; aor. pass., οὐδέ τι θυμῷ ὠΐσθη δόλον εἶναι, 4.453, vgl. 16.475 (sonst kommt dieser aor. nur noch im partic. vor, πατὴρ δʼ ἐμὸς αὐτίκʼ ὀϊσθεὶς πολλὰ κατηρᾶτο, Il. 9.453); einmal auffallend impers.: ἀλλά μοι ὧδʼ ἀνὰ θυμὸν ὀΐεται, ὡς ἔσεταί περ, so ahnet es mir im Geiste, Od. 19.312, Eust. erkl. φαίνεται, wie man unrichtig auch 17.586 erkl.; passivisch ist gefaßt οὐ γὰρ οἴεται ἐπʼ αὐτοφώρῳ Lys. 13.87 ; – αἰεὶ ὀΐεαι, immer argwöhnst du, Il. 1.561 ; – Aesch. εἴ τις οἴεται τόδε βροτὸς δικάζειν, wenn Einer meint, Eum. 448 ; σὲ γαμβρὸν οἰηθεῖσʼ ἔχειν, Eur. I.A. 986 ; Soph. hat nur einmal οἴομαι δὲ δεῖν οὐδέν, O.C. 28, sonst immer οἶμαι, nicht bloß in der sogleich zu erwähnenden Verbindung, bes. ein nachdrückliches Meinen, Glauben bezeichnend, οἶμαι γὰρ οὐδʼ ἄλλον ἂν τλῆναι τάδε Phil. 532, οἶμαι μὲν οὖν, οἶμαί τι κἀκείνῳ μέλον πέμψαι El. 451 ; c. inf. aor., οἶμαι μάλιστα προσθεῖναί τινα, 920 ; auch Aesch. braucht so οἶμαι, οἶμαι βοὴν ἄμικτον ἐν πόλει πρέπειν, Ag. 312, vgl. Prom. 970 ; auch in Prosa kommen jene Bedeutungen vor, bes. meinen, dafürhalten, οὓς ᾠήθης ἐξ ἀθλίων εὐδαίμονας γεγονέναι, Plat. Legg. X.905b, οἷα ἂν οἰηθῇ ἔσεσθαι, Theaet. 178c, ἔτι οἰησόμεθα δεῖν τὰ αὐτὰ ἐπιτηδεύειν τοὺς φύλακας, Rep. V.454e ; selten mit einem einfachen acc., für wahr halten, ὃν τρόπον ἐγὼ αὖ οἶμαι, Gorg. 472c, wobei eigtl. εἶναι zu ergänzen ist ; dem ἐπίσταμαι ist es entgeggstzt Men. 86b, u. so ist auch gew. σοφὸς οἰόμενος εἶναι zu fassen, z.B. Rep. III.409c ; die Bemerkung des Them. Mag. aber, daß sich bei guten Schriftstellern οἶμαι nur von unzweifelhaft gewissen, οἴομαι nur von ungewissen Dingen gebraucht finde, bestätigt sich nicht ; καὶ δοξάζειν, Xen. Mem. 3.9.6 ; οἴομαι οὖν βέλτιον εἶναι, An. 5.1.8 ; aber auch καὶ νῦν πρῶτον μὲν οἶμαι ἂν ὑμᾶς μέγα ὀνῆσαι τὸ στράτευμα, 3.1.38, wie auch bei Plat. Prot. 312c steht οἶμαί γʼ εἰδέναι. – Sonst wird οἶμαι bei den Attikern gew. als Zwischensatz, ohne Einfluß auf die Konstruktion zu haben, eingeschoben, wie unser denkʼ ich, meinʼ ich, wofür nur selten οἴομαι steht, wie Aesch. πολλὰ δʼ, οἴομαι, ψευσθεῖσα, Ch. 747, bei Hom. aber nur ὀΐω, Il. 8.536, 13.153, Od. 16.309 ; am häufigsten bescheidener Ausdruck od. höflich als bloße Vermutung aussprechend, was als sichere und unbestreitbare Behauptung gelten soll, ταῦτα γὰρ ἴσασιν, οἶμαι, ὅτι, Plat. Prot. 328d, ἡ δέ γε, οἶμαι, φύσις, Phaedr. 235c, ἐξ, οἶμαι, τῆς ἀκροτάτης ἐλευθερίας, Rep. VIII.564a, aus welchen Stellen zugleich die verschiedene Stellung des οἶμαι hervorgeht ; – mit größerem Nachdruck vorangesetzt, οἶμαι δʼ οὐδʼ ἄλλως ἀτιμάσει, Plat. Rep. V.465c, οἶμαι δὲ καὶ Ἡσίοδος, sc. φησί, Crat. 402b, vgl. Rep. VI.507d, X.608d, Lys. 206c. Eben so wird auch οἴει gebraucht, ἢ οἴει τίς τι συνίησί τινος ὄνομα, ὃ μὴ οἶδε τί ἐστιν, Plat. Theaet. 147a, οὐκ, οἴει, ἀναγκασθήσεται, Rep. VI.486c, vgl. IX.590c ; einzeln auch andere Personen, πόσης οἴεσθε γέμει σωφροσύνης ; Symp. 219d. – Nach einer Frage, bes. einer negativen, drückt οἶμαι eine nachdrückliche Bekräftigung aus, das versteht sich ! das will ich meinen ! νεώριον θρυαλλίς ; … οἶμαι, Ar. Ach. 883, u. öfter bei Xen., vgl. Mem. 4.6.3, 6.11, u. bei Plat., der so auch οἴεσθαί γε χρή sagt, Prot. 325c, οὐκ ἄσμενος εἶσιν αὐτόσε ; οἴεσθαί γε χρή, so muß man wohl annehmen, sicherlich, Phaed. 68b ; mit ἴσως, Gorg. 522d ; οἶμαι ἔγωγε, Alc.I, 127b, Crit. 47d ; auch ὡς ἐγᾦμαι, Phaedr. 264e ; auch Sp., wie Pol. 6.57.4. – Zuweilen entspricht es dem lat. opinor, bei einer Erinnerung aus dem Gedächtnis, die man nicht als unzweifelhaft hinstellen will, wenn mir recht ist, denke ich, Luc. u. a.Sp. – Auch ironisch wie credo findet es sich gebraucht. – Oft wird auch die Frage πῶς οἴει ; πῶς οἴεσθε ; zur Steigerung mit größerem Nachdruck eingeschoben : wie glaubst du wohl ? auch οἴει allein, vgl. Heindorf zu Plat. Theaet. 147a. – Οἴομαι δεῖν, ich halte für nötig, ist oft so viel wie ich habe mir vorgesetzt, ich will, z.B. λέγειν οἴεται δεῖν ποιεῖν δεινούς, er will die Leute zu geschickten Rednern machen, Plat. Men. 95c, οἴεται δεῖν εἰδέναι, er will sehr klug sein, bildet sich ein, sehr klug zu sein, Alc. II, 144d ; so oft bei Sp., wie Pol. 1.33.4, 2.6.4, 3.61.9. – Aber Ἀναξαγόρου οἴει κατηγορεῖν, du glaubst den Anaragoras anzuklagen, Apol. 26d, schließt sich an die oben angeführten Beispiele an. – Mit ὥσπερ οὐκ οἴομαι, wie ich es denn nicht glaube, wird eine negative Annahme hinzugesetzt, zur Bekräftigung, εἰ μή τι αὐτῶν ἀληθές ἐστιν, ὥσπερ οὐκ οἴομαι, Thuc. 6.40. – Absolut οἰηθείς, in großer Erwartung, Antiphan. bei Ath. X.450c (v. 2).
ὀΐομαι
3 sing. impf. ὠΐετο (ῑ) Od. 10.248, Od. 20.349.
3 sing. aor. ὀΐσατο [ι] Od. 1.323, Od. 9.213, Od. 19.390.
Pple. ὀϊσάμενος Od. 9.339, Od. 10.232, 258, Od. 15.443, Aor. in pass. form ὠΐσθην Od. 16.475.
3 sing. ὠΐσθη Od. 4.453.
Pple. ὀϊσθείς Il. 9.453.
Also 1st pres. in act. form ὀΐω [ῐ] Il. 1.558, Il. 5.894, Il. 10.551, Il. 13.153, Il. 21.399, etc. : Od. 2.255, Od. 13.427, Od. 15.31. ὀΐω [ι] Il. 1.59, Il. 5.284, Il. 6.341, Il. 8.536, Il. 17.503, Il. 21.92, Il. 24.355, etc. : Od. 1.201, Od. 3.27, Od. 13.5, Od. 18.259, Od. 19.215, Od. 21.91, Od. 23.261, etc. οἴω Il. 5.252, Il. 10.105, Il. 15.298, Il. 17.709, Il. 23.310, etc.
- 1
To think deem, fancy, imagine, suspect, expect : αἰεὶ ὀΐεαι (are always suspecting something) Il. 1.561. Cf. Il. 9.453 : τῷ ἑπόμην ὀϊόμενός περ (though boding that no good would come of it) Od. 14.298. Cf. Od. 9.339, Od. 15.443, Od. 17.586, Od. 24.401 (beyond our hopes).
To bethink oneself of something to be avoided : ὀΐσατο μὴ . . . Od. 19.390.–ὀΐω parenthetically, I ween Il. 8.536, Il. 13.153 : Od. 2.255, Od. 16.309, Od. 23.261.
So ὀΐομαι Od. 22.140.
Prob. also in Od. 14.363.
Impers., to appear, seem : ὧδέ μοι ὀΐεται, ὡς ἔσεταί περ Od. 19.312.
- 2
With acc.
- a
To think of, have occur to one : ἅ πέρ κʼ οἴοιτο καὶ ἄλλος Od. 17.580.
- b
To bode, dwell on the thought of : κῆρας Il. 13.283.
- c
To be full of the thought of, be impelled to : γόον Od. 10.248=Od. 20.349.
- d
To imagine, figure to oneself.
With dependent clause : τόδε καὐτὸς ὀΐεαι, ὥς κεν ἐτύχθη (can imagine for yourself how . . . ) Od. 3.255.
- e
To suspect the existence of : δόλον Od. 10.380.
- f
To expect, look for the coming of : κεῖνον Od. 2.351. Cf. Od. 20.224.–
- g
To intend, purpose, have in view : τά γʼ οὐκ ὀΐω (I will see that that does not happen) Od. 13.427=Od. 15.31.
- a
- 3
With infin.
- a
With pres., pf. or aor. infin., to think, suppose, surmise, deem, suspect : κατανεῦσαί σε Il. 1.558, τὸν ἐνὶ κλισίῃσι κεῖσθαι Il. 11.834, πηλῆα τεθνάμεν Il. 19.334. Cf. Il. 5.894, Il. 10.551, Il. 13.262, 273, Il. 14.454, Il. 17.641, 687, Il. 23.467 : Od. 1.173, Od. 3.27, Od. 4.453, 754, Od. 10.193, Od. 14.214, Od. 19.568, etc.
- b
With fut. infin., to think, expect, deem, ween : ἄμμε παλιμπλαγχθέντας ἂψ ἀπονοστήσειν Il. 1.59. Cf. Il. 1.78, Il. 4.12, Il. 5.252, Il. 6.341, Il. 9.315, Il. 11.609, Il. 12.66, etc. : Od. 1.201, Od. 2.198, Od. 3.226, Od. 6.173, Od. 8.203, Od. 9.213, Od. 11.101, etc.
To intend, propose, have a mind, be minded : οὐδέ (σοι) ὀΐω ἄφενος ἀφύξειν (I have no notion of doing anything of the sort) Il. 1.170. Cf. Il. 1.296 : νῦν σευ ὀΐω πειρήσεσθαι (am going to . . .) Od. 19.215.
- a
- 1
- Ito suppose, think, deem, imagine, c. acc. et inf., mostly inf. fut., Hom., etc.
- 2c. inf. alone, when both Verbs have the same subject, as, κιχήσεσθαί σε ὀΐω I think to catch, i. e. I think I shall. ., Il.; οὐ γὰρ ὀΐω πολεμίζειν I do not think, i. e. mean, to fight, Il.; ἐν πρώτοισιν ὀΐω ἔμμεναι I expect to be, Od.
- 3sometimes the subject of the inf. is to be supplied from the context (as in I), τρώσεσθαι ὀΐω I fear [that many] will be wounded, Il.; διωκέμεναι γὰρ ὀΐω I fear [they] are pursuing me, Od.
- 4absol., αἰεὶ ὀΐεαι thou art ever suspecting, Il.: also, to deem, forebode, θυμὸς ὀΐσατό μοι my heart foreboded it, Od.; ὀΐσατο κατὰ θυμόν he had a presage of it in his soul, Od.:—impers., ὀΐεταί μοι ἀνὰ θυμόν there comes a boding into my heart, Od.
- IItrans. to wait for, look for, κεῖνον ὀϊομένη looking for his return, Od.; γόον δʼ ὠίετο θυμός his soul was intent on grief, Od.
- IIIused by Hom. parenthetically, in first person, ἐν πρώτοισιν, ὀΐω, κείσεται among the first, I ween, will he be lying, Il.; ἔπειτά γʼ, ὀΐω, γνώσεαι Od.
- 2in Attic this parenthetic use in confined to the contr, form οἶμαι, imperf. ὤιμην, I think, I suppose, I believe; even between a prep. and its case, ἐν οἶμαι πολλοῖς Dem.:—answering a question, expressive of positive certainty, I believe you, of course, no doubt, Ar., etc.; οἶμαι ἔγωγε yes I think so, yes certainly, Plat.:—also in a parenthetic question, πῶς οἴει; πῶς οἴεσθε; how think you ? like πῶς δοκεῖς; also οἴει; alone, donʼt you think so? what think you? Ar.
- IVοἴομαι δεῖν I hold it necessary, think it my duty, like Fr. je crois devoir, Soph., Plat.
-
…ὅρα δὲ δὴ τῆς σκέψεως τὴν ἀρχὴν ἐάν σοι ἱκανῶς λέγηται, καὶ πειρῶ ἀποκρίνεσθαι τὸ ἐρωτώμενον ᾗ ἂν μάλιστα οἴῃ. ἀλλὰ πειράσομαι. οὐδενὶ τρόπῳ φαμὲν ἑκόντας ἀδικητέον εἶναι, ἢ τινὶ μὲν ἀδικητέον τρόπῳ τινὶ δὲ οὔ ;…
Plato, Crito
-
…καὶ τοὺς ἀθανάτους τιμᾶσθαι. ἐγὼ μὲν οὖν αὐτοὺς καὶ μακαρίζω τοῦ θανάτου καὶ ζηλῶ, καὶ μόνοις τούτοις ἀνθρώπων οἶμαι κρεῖττον εἶναι γενέσθαι, οἵτινες, ἐπειδὴ θνητῶν σωμάτων ἔτυχον, ἀθάνατον μνήμην διὰ τὴν ἀρετὴν ; τὴν ; αὑτῶν…
Lysias, Speeches
-
…δὲ πεισθεὶς ὑφʼ ὧν τότε ἐπείσθης, εἰ τῶν στρατηγῶν καὶ τῶν ταξιάρχων τὰ ὀνόματα μόνον εἴποις, μέγα τι ᾤου παρʼ αὐτῶν διαπράξεσθαι. οὔκουν τούτου ἕνεκα δεῖ σε παρʼ ἡμῶν συγγνώμης τινὸς τυχεῖν, ἐπεὶ οὐδὲ ἐκεῖνοι παρὰ σοῦ…
Lysias, Speeches
-
…καταψηφισαμένοις μου καὶ τοῖς κατηγόροις οὐ πάνυ χαλεπαίνω. καίτοι οὐ ταύτῃ τῇ διανοίᾳ κατεψηφίζοντό μου καὶ κατηγόρουν, ἀλλʼ οἰόμενοι βλάπτειν · τοῦτο αὐτοῖς ἄξιον μέμφεσθαι. τοσόνδε μέντοι αὐτῶν δέομαι · τοὺς ὑεῖς μου, ἐπειδὰν ἡβήσωσι, τιμωρήσασθε…
Plato, Apology
-
…ἔφη, λέγεις. πάνυ μὲν οὖν, ἦν δʼ ἐγώ. ἀλλά μοι ἔτι τοσόνδε εἰπέ · τί μέγιστον οἴει ἀγαθὸν ἀπολελαυκέναι τοῦ πολλὴν οὐσίαν κεκτῆσθαι ; ὅ, ἦ δʼ ὅς, ἴσως οὐκ ἂν πολλοὺς πείσαιμι λέγων .…
Plato, Republic
-
…τὴν δίκην λαμβάνειν · ἐν ὑμῖν δʼ ἐστὶ πότερον χρὴ τούτους ἰσχυροὺς ἢ μηδενὸς ἀξίους εἶναι. ἐγὼ μὲν γὰρ οἶμαι πάσας τὰς πόλεις διὰ τοῦτο τοὺς νόμους τίθεσθαι, ἵνα περὶ ὧν ἂν πραγμάτων ἀπορῶμεν, παρὰ τούτους ἐλθόντες σκεψώμεθα…
Lysias, Speeches
-
…ἂν τοῦτο οὕτως γενέσθαι, εἴ τι ἄμεινον καὶ ὑμῖν καὶ ἐμοί, καὶ πλέον τί με ποιῆσαι ἀπολογούμενον · οἶμαι δὲ αὐτὸ χαλεπὸν εἶναι, καὶ οὐ πάνυ με λανθάνει οἷόν ἐστιν. ὅμως τοῦτο μὲν ἴτω ὅπῃ τῷ θεῷ…
Plato, Apology
-
…ἀλλὰ μὴν τό γε πρὸ τοῦ παῖς ἦσθα. ἦ γάρ ; ναί. τότε μὲν τοίνυν εὖ οἶδα ὅτι ᾤου εἰδέναι. πῶς εὖ οἶσθα ; πολλάκις σοῦ ἐν διδασκάλων ἤκουον παιδὸς ὄντος καὶ ἄλλοθι, καὶ ὁπότε ἀστραγαλίζοις ἢ…
Plato, Alcibiades 1
-
…οὕτως, ὅσα ἡγοῦνται μαθητά τε καὶ διδακτὰ εἶναι · ἐὰν δέ τις ἄλλος ἐπιχειρῇ αὐτοῖς συμβουλεύειν ὃν ἐκεῖνοι μὴ οἴονται δημιουργὸν εἶναι, κἂν πάνυ καλὸς ᾖ καὶ πλούσιος καὶ τῶν γενναίων, οὐδέν τι μᾶλλον ἀποδέχονται, ἀλλὰ καταγελῶσι…
Plato, Protagoras
-
…δημιουργὸς ἀπὸ τῆς τέχνης ; οὐ φαίνεται, ἔφη. ἆρʼ οὖν οὐδʼ ὠφελεῖ τότε, ὅταν προῖκα ἐργάζηται ; οἶμαι ἔγωγε. οὐκοῦν, ὦ Θρασύμαχε, τοῦτο ἤδη δῆλον, ὅτι οὐδεμία τέχνη οὐδὲ ἀρχὴ τὸ αὑτῇ ὠφέλιμον παρασκευάζει…
Plato, Republic