πελάγιος
πελάγιος, of the sea
πελᾰγ-ιος, α, ον, also ος, ον E. Hel. 1062, 1436:—
- of the sea, κλύδων Id. Hec. 701; ἀγκάλαι Id. Hel. ll.cc.; πλάξ Ar. Ra. 1438; πελαγίαν ἅλα the broad sea, A. Pers. 427, cf. 467; of animals, living in the sea, E. Hipp. 1276 (lyr.); τῶν δὲ θαλαττίων [ζῴων] τὰ μὲν π. τὰ δὲ αἰγιαλώδη Arist. HA 488b7; opp. παράγεια, ib. 602a16; π. ἰχθύες, opp. πρόσγειοι, ib. 598a2; φῦκος π. Thphr. HP 4.6.4; ἱέραξ π. PMag.Par. 1.211.
- 2 out at sea, on the open sea, S. Tr. 649 (lyr.); of seamen or ships, π. πλεῖν Th. 8.39, cf. 101; π. ἐπιφανῆναι ib. 44; π. ἀνάγεσθαι X. HG 2.1.17; π. ἄνεμοι Str. 3.2.5.
- 3 epith. of Poseidon, IG 2(2).410.17; of Aphrodite, Artem. 2.37; of Isis, Paus. 2.4.6; θεοὶ π. Plu. Symp. 2.161c.
- 4 near the sea, π. τόποι, opp. μεσόγειοι, Sor. 1.22.
- 5 γῆ π., a kind of earth, Androm. ap. Gal. 13.928.
- 6 πελάγια· τὰ κρόταλα, ἡ δὲ ῥίνος πελαγία, Hsch.
πελάγιος, α, ον [ᾰγ]
I de la pleine mer, c. à d. :
1 qui se trouve ou vit en pleine mer : θάλαττα π. Diosc. 5, 15, la pleine mer ; τὰ πελάγια, les animaux de pleine mer, p. opp. à τὰ αἰγιαλώδη, Arstt. H.A. 1, 1, 31 ; ou à τὰ παράγεια, Arstt. H.A. 8, 19, 8 ; π. ἰχθύες, les poissons de pleine mer, p. opp. à πρόσγειοι, Arstt. H.A. 6, 17, 8, etc. ||
2 qui navigue en pleine mer, en parl. de vaisseaux, Thc. 8, 39, etc. ||
II en gén. de la mer, Eschl. Pers. 427, etc. ; Soph. Tr. 649, etc. ; en parl. des dieux de la mer, Plut. M. 161c, etc. ; particul. d’Aphroditè, Artém. 2, 37, etc. ||
➳ Fém. -ος, Eur. Hel. 1452, 1068 ; Pol. 1, 29, 2.
Étym. πέλαγος.
πελάγιος, bei den Att. auch 2 Endg., auch πελάγειος, von, aus, auf, in od. an dem Meere, marinus ; Soph. Trach. 646, ὃν ἀπόπτολιν εἴχομεν πελάγιον, wo der Schol. erkl. ἀντὶ τοῦ ἄπωθεν τῆς πόλεως ἐντῴ πελάγει ; Aesch. vrbdt auch πελαγία ἅλς, Pers. 427, 467, wie κλύδων Eur. Hec. 701, öfter ; πελαγίαν πλάκα Ar. Ran. 1434. – Bes. mitten auf dem Meere, im Ggstz von αἰγιάλειος, vgl. Thuc. 8.39, 44, 60 ; ἀνάγεσθαι, Xen. Hell. 2.1.17 ; ἄνεμος, Strab. 3.2.5 ; Ggstz von αἰγιαλώδης, ζῷα, Arist. H.A. 1.1 ; vgl. Plut. gen. Socr. 23, τῶν νηχομένων τοὺς μὲν πελαγίους ἔτι καὶ πρόσω τῆς γῆς φερομένους, τοὺς δʼ ἐγγὺς ἤδη.
a
b
ἐνεύχομαί σοι, ..., πρέσβειρα, φαεννώ, πελαγίη
a ti te suplico, anciana, brillante, marina
c
ἱέραξ γὰρ πελάγιος καταπτὰς τύπτει σε ταῖς πτέρυξιν
pues un halcón marino bajando te golpea con sus alas
ἡ δεῖνα ... σε ἔφη ... <πεῖν> ἱέρακος αἷμα πελαγίου
fulana dijo que tú bebes la sangre de un halcón marino
ἡ μέση κεφαλὴ ἤτω ἱέρακος πελαγίου
que la cabeza del centro sea de un halcón marino
πελάγιος, α, ον
πέλαγος
- 1of the sea, Lat. marinus, Eur.:—of animals, living in the sea, Eur.
- 2out at sea, on the open sea, Soph.; of seamen or ships, Thuc., Xen.