περίπλεος
περίπλεος, ον, v. περίπλεως.
περί·πλεος, ος, ον :
1 entièrement plein, Arstt. Physiogn. 6, 4 ; avec le gén. Arstt. H.A. 7, 4, 21, etc. ; avec le dat. Anth. 6, 28 ; A. Rh. 1, 858 ; abs. plein, large (membre, etc.) Arstt. P.A. 3, 9, 14, etc. ||
2 surabondant, qui est de reste ou de trop, Xén. Cyr. 6, 2, 33 ||
➳ Poét. περίπλειος, Arat. 1118.
Étym. π. πλέος.
περίπλεος, sehr voll, ganz voll ; Xen. Cyr. 6.2.33 ; μυκηθμοῖο, Arat. Dios. 386. S. περίπλεως.