ἀπολείπω
ἀπολείπω, to leave over
- leave over or behind, οὐδʼ ἀπέλειπεν ἔγκατα Od. 9.292, cf. Heraclit. 56, etc.; κλέος καὶ φήμην Critias 44 D.; bequeath, Test. Epict. 2.3, cf. Mosch. 3.97; ἀ. κληρονόμον leave as oneʼs heir, POxy. 105.3 (ii A.D.); bequeath to posterity, of writings, D.L. 8.58, cf. 7.54.
- 2 leave hold of, lose, ψυχάν Pi. P. 3.101 (tm.); βίον S. Ph. 1158 (lyr., tm.); νέαν ἁμέραν ἀπολιπὼν θάνοι E. Ion 720 (lyr.): conversely, ἐμὲ μὲν ἀπολέλοιπεν ἤδη βίοτος S. El. 185 (lyr.).
- 3 leave behind in the race, distance: generally, surpass, X. Cyr. 8.3.25, Lys. 2.4; τινὰ περί τι Isoc. 4.50:—more freq. in Med. and Pass., v. infr.
- 4leave undisputed: hence, admit, Chrysipp.Stoic. 3.173, Phld. Piet. 17, S.E. M. 7.55, D.L. 7.54; αἰτίαν νόσων ἀ. τὸ αἷμα Meno Iatr. 11.43; [ὁ Διοκλῆς] τὴν φρόνησιν περὶ τὴν καρδίαν ἀ. Herod.Med. in Rh.Mus. 49.540.
- 5leave, allow, ὑπερβολὴν οὐδὲ ταῖς ἑταίραις Jul. Or. 7.210d.
- II desert, abandon, oneʼs post, etc., οὐδʼ ἀπολείπουσιν κοῖλον δόμον, of bees, Il. 12.169, cf. Hdt. 8.41, al.; ἀ. (sc. τὴν πολιορκίην) Id. 7.170; τὴν ξυμμαχίαν, τὴν ξυνωμοσίαν, Th. 3.9, 64; of persons, καί σʼ ἀπολείψω σου λειπόμενος E. El. 1310; ξεῖνον πατρώϊον ἀ. leave him in the lurch, Thgn. 521; ἀπολιπὼν οἴχεται Hdt. 3.48, cf. 5.103, Ar. Ra. 83; of a wife, desert her husband, And. 4.14, D. 30.4 (not of the husband, Luc. Sol. 9); of sailors, desert, τὴν ναῦν D. 50.14.
- 2c. inf., ἀ. τούτους κακῶς γηράσκειν leave them to grow old, X. Oec. 1.22.
- 3leave undone or unsaid, ὅσα ἀπέλιπε κτείνων τε καὶ διώκων . . σφέα ἀπετέλεσε Hdt. 5.92.ηʹ; ὕβρεως οὐδʼ ὁτιοῦν ἀ. D. 54.4, cf. Pl. R. 420a; omit, συχνὰ ἀπολείπω ib. 509c.
- III leave open, leave a space, ἀ. μεταίχμιον οὐ μέγα Hdt. 6.77; ἀ. ὡς πλέθρον X. An. 6.5.11; μικρὸν ἀ. leaving a small interval, Hero Aut. 27.1.
- IV intr., cease, fail, τάων οὔποτε καρπὸς ἀπόλλυται οὐδʼ ἀπολείπει Od. 7.117; opp. γίνεται, Diog.Apoll. 7; of rivers, fall, sink, Hdt. 2.14, 93; ἀ. τὸ ῥέεθρον Id. 2.19; τῆς θαλάττης τὰ μὲν ἀπολειπούσης, τὰ δʼ ἐπιούσης Arist. Mete. 353a22; of swallows, διʼ ἔτεος ἐόντες οὐκ ἀπολείπουσι Hdt. 2.22; of youth, begin to decay, X. Smp. 8.14; fail, flag, lose heart, Id. Cyr. 4.2.3; of the moon, wane, Arist. APo. 98a33.
- 2 c. gen., to be wanting of or in a thing, προθυμίας οὐδὲν ἀ. Th. 8.22, cf. Pl. R. 533a: freq. of numbers, μηδὲν ἀ. τῶν πέντε κτλ. Id. Lg. 828b; τῶν εἴκοσιν ὀλίγον ἀ. Arist. HA 573b16, etc.; ἀπὸ τεσσέρων πηχέων ἀ. τρεῖς δακτύλους wanting three fingers of four cubits, Hdt. 1.60, cf. 7.117; μήτʼ ἄρʼ ὑπερβάλλων βοὸς ὁπλὴν μήτʼ ἀπολείπων Hes. Op. 489: c. inf., ὀλίγον ἀπέλιπον ἐς Ἀθήνας ἀπικέσθαι wanted but little of coming, Hdt. 7.9.αʹ; βραχὺ ἀ. διακόσιαι γενέσθαι Th. 7.70; οὐδὲν δʼ ἀπολείπετε οὕτω πολεμεῖν D. 4.40; ἡ πόλις μικρὸν ἀπέλιπεν ἔρημος εἶναι Plu. Tim. 1 .
- 3 c. part., leave off doing, ἀ. λέγων X. Oec. 6.1: abs., ὅθεν ἀπέλιπες from the point at which . ., Pl. Grg. 497c, cf. Phd. 78b, Is. 5.12.
- 4 depart from, ἐκ τῶν Συρακουσῶν Th. 5.4; ἐκ τοῦ Μηδικοῦ πολέμου Id. 3.10, cf. Pl. Phd. 112c.
- B Med. (aor. ἀπελιπόμην in A.R. 1.399 (tm.)), like Act. I.1, bequeath to posterity, Hdt. 2.134 codd.; cf. ἀπολείψεται· ἐάσεται, Hsch.
- C Pass., to be left behind, stay behind, Th. 7.75 (v. l. for ὑπολείπω) X. Cyr. 1.4.20; μόνος ἀπολελειμμένος Antipho 1.3; to be unable to follow an argument, be at a loss, Pl. Tht. 192d.
- 2 to be distanced by, inferior to, ἀ. [ἀπὸ] τῶν ἄλλων θηρίων Diocl. Fr. 145; to be inferior, ἔν τισι Isoc. 12.61.
- II to be absent or distant from, c. gen., πολὺ τῆς ἀληθηΐης ἀπολελειμμένοι Hdt. 2.106, cf. Pl. R. 475d; ἥβας E. HF 440 (lyr.): c. gen. pers., X. Mem. 4.2.40, Pl. Smp. 192d: abs., E. Or. 80, Pl. Phdr. 240c; to be deprived of, τοῦ σοῦ . . μὴ ἀπολείπεσθαι τάφου S. El. 1169; πατρῴας μὴ ἀ. χθονός E. Med. 35; τῶν πρὶν ἀπολειφθεὶς φρενῶν Id. Or. 216.
- 2 to be wanting in, fall short of, ὅτι τοῦ σκώπτειν ἀπελείφθη Ar. Eq. 525; τοῖς ἀπολειφθεῖσι (sc. τῆς παιδείας D. 18.128, cf. Isoc. 12.209; ἀπολειφθεὶς ἠμῶν without our cognizance, D. 19.36; ἀπολειφθῆναι τῶν πραγμάτων to be left in ignorance of . ., Id. 27.2; καιροῦ ἀ. miss the opportunity, Id. 34.38, cf. Isoc. 3.19; θεάματος, ἑορτῆς ἀ., Luc. DMar. 15.1, Sacr. 1; εἰσβολῆς Isoc. 14.31.
- 3 remain to be done, Plb. 3.39.12: impers., ἀπολείπεται λέγειν, διδάσκειν, D.L. 7.85, S.E. M. 7.1.
A tr. en v. act., gener. c. suj. de pers. o anim.
I c. idea de mov.
1 dejar, abandonar c. compl. dir. de lugar
μέλισσαι ... οὐδ' ἀπολείπουσιν κοῖλον δόμον
τὴν ἀκρόπολιν
τὴν ναῦν
τὰ τείχη
ὁδοὺς τοῦ ἑαυτοῦ ἀμπελῶνος
• c. compl. dir. de pers.
τοὺς Ἴωνας
ἀπολιπών μ' ἀποίχεται
ἀπέλιπόν σε ἐν Κρήτῃ
• esp. la esposa que abandona al marido, Luc.DIud.15, cf. abs. And.4.14, D.30.4
• como un uso incorrecto, del marido
εἰ δέ τις λέγοι ὡς ἀπολίποι τὴν γυναῖκα
• tb. abs.
οἱ φύλακοι οἴχοντο ἀπολιπόντες
2 dejar atrás, aventajar c. ac. de pers. o anim.
ἀπέλιπον τοὺς διώκοντας
ἀνὴρ ἀπέλιπεν ... τῷ ἵππῳ τοὺς ἄλλους ἵππους
• fig. ser superior
ἡ πόλις ἡμῶν περὶ τὸ φρονεῖν ... τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους
II sin idea de mov.
1 dejar, abandonar c. ac. de pers. o anim.
ξεῖνον πατρώϊον
ἐμὲ μὲν ὁ πολὺς ἀπολέλοιπεν ἤδη βίοτος
σ' ἀπολείψω σοῦ λειπόμενος
υἱούς
• tb. c. suj. abstr.
ἡ αἴσθησις ἀπολείπει ἡμας
σωτηρία δὲ αὐτοὺς ἀπολείψει
• c. ac. de abstr.
ὅσα εἴδομεν ... ταῦτα ἀπολείπομεν op. φέρομεν
τὴν ξυμμαχίαν
ξυνωμοσίαν
ὑψοῦ τέλος ἀθανάτων
νέαν ἁμέραν
κλέος καὶ φήμην
ἁμαρτίας
τὸν καιρόν
γόον
ἀπολιπόντας οἴχεσθαι
2 dejar en herencia, legar c. ac. de cosa y dat. de pers., gener.
τεὸν ὄλβον ἐμοὶ δ' ἀπέλειπες
• sin dat. legar a la posteridad un tratado de Arte, D.L.8.58
• esp. en testamentos, c. ac. y dat.
ἀπολείπω τὸ Μουσεῖον καὶ τὸ τέμενος ... τᾷ θυγατρί
• c. ac. de pers. y pred.
κληρονόμον ἀπολείπω τὴν θυγατέραν ἐμοῦ
ὁ πατὴρ τὸν δεῖνα ἀποκληρονόμον ἀπέλιπεν
su padre desheredó a Fulano
• tb. en v. pas., de unos descendientes
ἀπ[όρους ἀπο]λελειμμένους
τὰ ἀπολελιμμένα
la herencia
3 dejar sin hacer, dejar de hacer c. ac. de cosa
ἔγκατα
dejar (sin comer) las entrañasὅσα ... ἀπέλιπε κτείνων
cuantas cosas dejó sin hacer matandoὕβρεως οὐδ' ὁτιοῦν
• en v. pas.
τὰ γὰρ ἀπολειφθέντα διὰ τὸν φόβον
• en cont. de diálogos dejar sin decir, omitir
ταῦτα καὶ ἄλλα τοιαῦτα συχνὰ τῆς κατηγορίας ἀπολείπεις
4 ref. a la vida perder en tm.
ἀπὸ γὰρ βίον αὐτίκα λείψω
ἀπὸ ψυχὰν λιπών
5 dejar en medio c. ac. de espacio
μεταίχμιον
ἐὰν τειχίον (παρ' ἀλλοτρίῳ χωρίῳ <οἰκοδομῇ>), πόδα ἀπολείπειν
ἀπολιπόντας ὡς πλέθρον
μικρὸν ... ἀπολιπών
dejando un pequeño intervalo
• en v. pas.
τὰ ἀπολειφθέντα τμήματα μεταξύ
6 distar, faltarle a uno c. ac. cuantificador
τριηκόντων ἐτέων μάλα πόλλ' ἀπολείπων
τῶν εἴκοσιν ὀλίγον ἀ.
• tb. en v. med.
τὸ πλέον αὐτῷ μέρος ἀπελείπετο τῆς πορείας
• frec. c. numerales
μέγαθος ἀπὸ τεσσέρων πήχεων ἀπολείπουσα τρεῖς δακτύλους
• c. ac. cuantificador e inf.
μοὶ ... ὀλίγον ἀπολιπόντι ἐς αὐτὰς Ἀθήνας ἀπικέσθαι
faltándome poco para llegar a la misma Atenasοὐδὲν ἀπολείποντες προθυμίας ... ἀποστῆσαι τὰς πόλεις
βραχὺ γὰρ ἀπέλιπον ... διακόσιαι γενέσθαι
οὐδὲν δ' ἀπολείπετε ... οὕτω πολεμεῖν Φιλίππῳ
ἡ πόλις ... μικρὸν ἀπέλιπεν ἔρημος εἶναι
III fig.
1 pasar por alto, dejar como algo aprobado c. ac. de abstr.
ταῦτα
(unos presupuestos)κριτήριον
κατάληψιν
κριτήρια
• admitir
αἰτίαν ἀπολείπει τῶν νόσων τὸ αἷμα
admite a la sangre como causa de las enfermedades
2 permitir c. inf. o abstr.
τούτους (esclavos) κακῶς γηράσκειν
ὑπερβολὴν ... οὐδὲ ταῖς ἑτέραις
IV Ἀπολείπουσα, -ης, ἡ la fugitiva e.d. la que abandona al marido, tít. de una comedia de Cróbilo, Ath.429d
• de otra de Dífilo, Ath.132c
• de otra de Apolodoro Caristio, Sud.s.u.
• de otra de Apolodoro de Gela, Ath.125a.
B intr.
I en v. med.-pas., gener. c. suj. de pers.
1 c. idea de mov. quedarse atrás
καὶ οἱ ἄλλοι δὲ οὐκ ἀπελείποντο
y los demás no se quedaban rezagados
• fig. quedarse atrás, ser incapaz de seguir una argumentación, Pl.Tht.192d
• quedarse huérfano
μόνος ἀπολελειμμένος
• ser inferior a
σοι τὴν καλὴν Πηνελόπην ἐννάκις ἀπολείπεσθαι τῷ σωφρονεῖν ἧς βούλει κορώνης
que para tí la hermosa Penélope es nueve veces inferior en prudencia a la corneja que tú quieres
• tb. suj. de abstr.
ἰσχὺν ἀπολειπομένην αὐτοῖς ἀπὸ τῶν ἄλλων θηρίων
τὴν ἐν ἅπασι τούτοις ἀπολελειμμένην
2 c. gen. de cosa o abstr. verse privado de, estar alejado de, carecer de
τῆς ἀληθείης ἀπολελειμμένοι
τᾶς εὐδαίμονος ἥβας
τάφου
πατρώας ... χθονός
τῶν πρὶν ... φρενῶν
τοῦ σκώπτειν
τῶν καιρῶν
ποίας ... εἰσβολῆς ἀπελείφθησαν ...;
¿de qué invasión se han visto libres?οἱ ἀπολειφθέντες ... (τῆς παιδείας)
τῶν πραγμάτων
οὐκ ἀπολείπεται δ' αὐτῆς (ἐπιστήμης)
τῶν (χορῶν)
θεάματος
ἑορτῆς
• c. gen. de pers.
ἀπολειφθεὶς ἡμῶν
sin nuestro consentimientoοὐκ ἀπελείπετο ἔτι αὐτοῦ (Σωκράτους)
• tb. suj. de cosa
ὥστε καὶ νύκτα καὶ ἡμέραν μὴ ἀπολείπεσθαι ἀλλήλων
• abs.
ἀπολειφθεῖσα δ' αἰάζω τύχας
abandonada lloro mi infortunio
3 quedar, restar c. inf. suj.
ἀπολείπεται ... λέγειν
resta por decirδιδάσκειν
II en v. act.
1 c. suj. anim. y part. cesar de, dejar de de unas golondrinas
δι' ἔτεος ἐόντες οὐκ ἀπολείπουσι
• en cont. de diálogos dejar de hablar, interrumpirse
ἔνθεν λέγων ... ἀπέλιπες
ὅθεν οὖν ἀπέλιπες
desde el punto en que te interrumpiste
2 c. suj. de cosa o abstr. cesar, acabarse
τάων οὔ ποτε καρπὸς ἀπόλλυται οὐδ' ἀπολείπει
• disminuir, decrecer la corriente del Nilo, Hdt.2.14, 93,
τὸ ῥέεθρον
τῆς θαλάττης τὰ μὲν ἀπολειπούσης, τὰ δ' ἐπιούσης
el mar retrocediendo unas veces, avanzando otras
• decaer, debilitarse la juventud, X.Smp.8.14,
(ἡδονή)
• tb. c. suj. de pers.
οἱ σύμμαχοι ... ὡς ἀθύμως ἔχοιεν καὶ ἀπολείποιεν
• desaparecer, eclipsarse la luna, Arist.APo.98a33.
1. act., met acc.
a. verlaten, achterlaten:
b. achter zich laten:
c. nalaten, ongedaan laten, overslaan:
d. openlaten, ertussen laten:
2. act. en med. zonder acc. ophouden, stoppen: met ptc.:
3. med.-pass., met gen.
a. achterblijven (bij):
b. ver zijn van, verwijderd zijn, gescheiden zijn van:
c. uitgesloten worden van, missen, verstoken blijven van:
2) verlassen, bes. im Unglück verlassen, einen Ort unverteidigt lassen, δόμον Il. 12.169 ; τῆς θεοῦ ἀπολελοιπυίης τὴν ἀκρόπολιν Her. 8.41 ; τετρωμένον Plat. Symp. 220e ; vgl. Xen. Cyr. 7.1.29 ; den Mann verlassen, von der Frau, Dem. 30.4 ; τόξοις ἀπὸ ψυχὰν λιπών Pind. P. 3.101, wie Soph. Phil. 1143 ; βίον Xen. Mem. 4.8.1 ; τὴν ἀγοράν, d.i. nicht mehr auf dem Markt erscheinen, Plut. Pomp. 23 ; außer Acht lassen, unterlassen, γοητείας, προθυμίας οὐδέν, Plat. Rep. X.602d, Symp. 210a ; Thuc. 8.22 ; ὕβρεως οὐδʼ ὁτιοῦν ἀπέλιπον Dem. 54.4.
3) im Wettlauf hinter sich zurücklassen, Xen. Cyr. 8.3.25 ; dah. übertreffen, τοσοῦτον τοὺς ἄλλους ἀπολέλοιπε, ὥστε Isocr. 4.50. Aehnl. fehlen lassen, z.B. ἀπὸ τεσσέρων πηχέων ἀπολείπουσα τρεῖς δακτύλους, sie hatte vier Ellen weniger drei Zoll, Her. 1.60, vgl. 1.117.
4) absol. intr., davon gehen, Her. 2.14, 22, wo der accus. aus dem Zusammenhang sich ergibt ; ἐκ Συρακουσῶν, d.i. Syrakus verlassen, Thuc. 5.4 ; ἐκ τῶν Μηδικῶν, aus dem Perserkrieg abziehen, 3.10 ; ὅθεν ἀπέλιπον, von wo ich (im Reden) abgeschweift war, Isae. 5.11 ; Plat. Gorg. 497c u. sonst ; ἔνθεν λέγων ἀπέλιπες Xen. Oec. 6.1 ; bei Maßbestimmungen, entfernt sein, ὡς πλέθρον Xen. An. 6.3.11 u. öfter ; ἀρετῆς Plat. Lach. 199d ; μικρὸν ἀπολείπω ποιεῖν τι, ich bin nicht weit entfernt, es zu tun, Plut.; ἡ πόλις μικρὸν ἀπέλιπεν ἔρημος εἶναι Timol. 1 ; τοῦ πολέμου μικρὸν ἀπολείποντος συνῃρῆσθαι ib. 9 ; μικρὸν ἀπέλιπον διακόσιαι γενέσθαι, es waren beinahe 200, Thuc. 7.70 ; Her. 7.9.1 ; – verbraucht werden, ausgehen, τάων ὁ ὔ ποτε καρπὸς ἀπόλλυται οὐδʼ ἀπολείπει Od. 7.117 ; ὑποδήματα, abgehen, Xen. An. 4.5.14 ; zurückbleiben, wie Her. 7.221 auch ἀπελίπετο braucht. – Gew. aber so
5) pass., a) ἀπολείπεσθαί τινος, hinter Einem zurückbleiben, ihm nicht folgen können, Xen. Cyr. 3.1.42 u. öfter ; mit τὸ (τοῦ v.l. ) μὴ ἀκολουθεῖν Cyr. 5.1.24 ; πολὺ τῆς ἀληθείας Her. 2.106, wie Pol. 1.4 ; τῶν καιρῶν, sie nicht zweckmäßig benutzen, Isocr. 3.19 ; Dem. 34.38 ; τῶν πραγμάτων, die Lage der Dinge nicht durchschauen, 27.2 ; τῶν ἐμαυτοῦ κακῶν, nichts davon ahnen, Lys. 1.15.
b) sich entfernen, verlassen, ἀλλήλων Plat. Symp. 192d ; συνουσίας Tim. 17a.
c) beraubt werden, Soph. El. 1160 ; Eur. Or. 216, Med. 35.
[ἀπο- 7.]
- 1
To forsake, abandon: κοῖλον δόμον Il. 12.169.
- 2
To leave a remnant, not to consume all: ἤσθιε, οὐδʼ ἀπέλειπεν Od. 9.292.
- 3
To fail, be lacking: καρπός Od. 7.117.
- 1
- 1lose ἐν πολέμῳ τόξοις ἀπὸ ψυχὰν λιπὼν P. 3.101
- Ito leave over or behind, of meats not wholly eaten, Od.:—Mid. to leave behind one, after death, Hdt.
- 2to leave hold of, lose, βίον Soph.; also, βίοτος ἀπολείπει τινά Soph.
- 3to leave behind, as in the race, to distance, and generally to surpass, Xen.; v. infr.
- IIto leave quite, forsake, abandon, of places one ought to defend, Il., Hdt., etc.: to leave one in the lurch, Hdt., Ar.
- 2of things, to leave alone, leave undone or unsaid, Hdt., Attic
- IIIto leave open, leave a space, Hdt., Xen.
- IVintr. to fail, to be wanting, Od.; of rivers, to fall, sink, Hdt.; of flowers, to begin to wither, Xen.;—also, like ἀπειπεῖν, to fail, flag, lose heart, Hdt., Xen.
- 2to be wanting of or in a thing, c. gen., Thuc.; of measures, ἀπὸ τεσσέρων πήχεων ἀπ. τρεῖς δακτύλους wanting 3 fingers of 4 cubits, Hdt.: c. inf., ὀλίγον ἀπέλιπον ἀπικέσθαι wanted but little of coming, Hdt.
- 3c. part. to leave off doing, Plat.
- 4to depart from, ἐκ τῶν Συρακουσῶν Thuc., Plat.
- BPass. to be left behind, stay behind, Thuc., Xen.
- 2to be distanced by, inferior to, τινος Dem.
- IIto be parted from, be absent or far from, c. gen., Hdt.: to be deprived of, τάφου Soph.; φρενῶν Eur.
- 2to be wanting in, fall short of, παιδείας Dem.; ἀπολειφθεὶς ἡμῶν without our cognisance, Dem.; ἀπ. φρενῶν to be bereft of, Eur.
-
…, πρῶται δὲ τῶν πάντων ἐφʼ ἵππους ἀναβᾶσαι, οἷς ἀνελπίστως διʼ ἀπειρίαν τῶν ἐναντίων ᾕρουν μὲν τοὺς φεύγοντας, ἀπέλειπον δὲ διώκοντας · ἐνομίζοντο δὲ διὰ τὴν εὐψυχίαν μᾶλλον ἄνδρες ἢ διὰ τὴν φύσιν γυναῖκες · πλέον γὰρ ἐδόκουν τῶν…
Lysias, Speeches
-
…ὑπὲρ ἐμοῦ. ξένον γὰρ ἄνδρα καὶ ἰόντα εἰς πόλεις μεγάλας, καὶ ἐν ταύταις πείθοντα τῶν νέων τοὺς βελτίστους ἀπολείποντας τὰς τῶν ἄλλων συνουσίας, καὶ οἰκείων καὶ ὀθνείων, καὶ πρεσβυτέρων καὶ νεωτέρων, ἑαυτῷ συνεῖναι ὡς βελτίους ἐσομένους…
Plato, Protagoras
-
…περὶ ἐλάττονος τῆς ἀρετῆς ἡγούμενοι αὑτοὺς μὲν ἀπεστέρησαν βίου, χήρας δὲ γυναῖκας ἐποίησαν, ὀρφανοὺς δὲ τοὺς αὑτῶν παῖδας ἀπέλιπον, ἐρήμους δʼ ἀδελφοὺς καὶ πατέρας καὶ μητέρας κατέστησαν ; πολλῶν δὲ καὶ δεινῶν ὑπαρχόντων τοὺς μὲν παῖδας αὐτῶν ζηλῶ…
Lysias, Speeches
-
…ἑκάστην τῶν πόλεων τοὺς νέους οἷς ἔξεστι τῶν ἑαυτῶν πολιτῶν προῖκα συνεῖναι ᾧ ἂν βούλωνται τούτους πείθουσι τὰς ἐκείνων συνουσίας ἀπολιπόντας σφίσιν συνεῖναι χρήματα διδόντας καὶ χάριν προσειδέναι. ἐπεὶ καὶ ἄλλος ἀνήρ ἐστι Πάριος ἐνθάδε σοφὸς ὃν ἐγὼ ᾐσθόμην ἐπιδημοῦντα…
Plato, Apology
-
…πάντα ποιοῦντες δίκην παρʼ αὐτῶν ; τὴν ἀξίαν ; οὐκ ἂν δύναισθε λαβεῖν, πῶς οὐκ αἰσχρὸν ὑμῖν καὶ ἡντινοῦν ἀπολιπεῖν, ἥντινά τις βούλοιτο παρὰ τούτων λαμβάνειν ; πᾶν δʼ ἄν μοι δοκεῖ τολμῆσαι, ὅστις νυνὶ οὐχ ἑτέρων ὄντων…
Lysias, Speeches
-
…ἀγαθοὺς ὑπὸ σοῦ ἀδίκως ἀπολέσθαι. σοὶ δὲ πρῶτον μὲν κίνδυνος ἦν βασανισθῆναι ὑπομείναντι, ἔπειτα οὐ πατρίδα ἂν σαυτοῦ ἀπέλιπες · ὥστʼ ἐκ παντὸς τρόπου σοὶ μᾶλλον ἢ ἐκείνοις ἐκπλεῦσαι συνέφερεν, εἰ μή τι ἦν ᾧ ἐπίστευες. νῦν…
Lysias, Speeches
-
…τοῦ πράγματος ἐξελθὼν ᾠχόμην ἔξω σιωπῇ. μετὰ δὲ ταῦτα, ὦ ἄνδρες, χρόνου μεταξὺ διαγενομένου καὶ ἐμοῦ πολὺ ἀπολελειμμένου τῶν ἐμαυτοῦ κακῶν, προσέρχεταί μοί τις πρεσβῦτις ἄνθρωπος, ὑπὸ γυναικὸς ὑποπεμφθεῖσα ἣν ἐκεῖνος ἐμοίχευεν, ὡς ἐγὼ ὕστερον…
Lysias, Speeches
-
…, Σούσας, Πελάγων, καὶ Δοτάμας, ἠδʼ Ἀ γδαβάτας, Ψάμμις, Σουσισκάνης τʼ Ἀγβάτανα λιπών ; ὀλοοὺς ἀπέλειπον Τυρίας ἐκ ναὸς ἔρροντας ἐπʼ ἀκταῖς Σαλαμινιάσι στυφελοῦ θείνοντας ἐπʼ ἀκτᾶς. οἰοιοῖ, ; βόα ; · ποῦ σοι…
Aeschylus, Persians
-
…χεῖρας ἀάπτους. οἳ δʼ, ὥς τε σφῆκες μέσον αἰόλοι ἠὲ μέλισσαι οἰκία ποιήσωνται ὁδῷ ἔπι παιπαλοέσσῃ, οὐδʼ ἀπολείπουσιν κοῖλον δόμον, ἀλλὰ μένοντες ἄνδρας θηρητῆρας ἀμύνονται περὶ τέκνων, ὣς οἵ γʼ οὐκ ἐθέλουσι πυλάων καὶ δύʼ ἐόντε…
Homer, Iliad
-
…σοφίην μηχανῶνται τοιάδε. ἐν τῷ δήμῳ τῷ Παιανιέι ἦν γυνὴ τῇ οὔνομα ἦν Φύη, μέγαθος ἀπὸ τεσσέρων πηχέων ἀπολείπουσα τρεῖς δακτύλους καὶ ἄλλως εὐειδής · ταύτην τὴν γυναῖκα σκευάσαντες πανοπλίῃ, ἐς ἅρμα ἐσβιβάσαντες καὶ προδέξαντες σχῆμα οἷόν τι…
Herodotus, The Histories