ἐγώ

ἐγώ, I: Pron. of the first person:—Ep. mostly ἐγών before vowels (so in Dor., before consonants, Epich. 85, Sophr. 81, Ar. Ach. 748, 754), rarely in Trag., A. Pers. 932 (lyr.); Boeot. ἱών A.D. Pron. 51.4:— strengthd. ἔγωγε,

• I at least, for my part, indeed, for myself (more freq. in Att. than in Hom.): Dor. ἐγώνγα Alcm. 51, Ar. Ach. 736, Lys. 986, dat. ἐμίνγα IG 2(2).1126.7 (Amphict. Delph.): Boeot. ἱώνγα Corinn. 21; ἱώνει Ead. 10; ἰώγα Ar. Ach. 898: Lacon. and Tarent. ἐγώνη, Hsch., A.D. Conj. 255.29.
• • II oblique cases from a difft. root, gen. ἐμοῦ, enclit. μου; Ion. and Ep. ἐμέο, ἐμεῦ, μευ, also ἐμέθεν Il. 1.525, E. Hel. 177 (lyr.); Aeol. ἔμεθεν Sapph. 94.7 L.-P.; ἐμεῖο IG 3.1337; μεθέν Sophr. 20; Dor. ἐμέος, ἐμεῦς, Epich. 144; Boeot. ἐμοῦς Corinn. 37; also ἐμῶς, ἐμίο, ἐμίω, ἐμίως A.D. Pron. 74.17:—dat. ἐμοί, enclit. μοι (which may be compared with Skt. gen. me in κλῦθί μοι Il. 5.115, al.); ὅ μοι πόσις Schwyzer 683 (Cypr.); Dor. ἐμίν Epich. 99, AJA 29.461 (Rhodian, v B. C.), Ar. Ach. 733, Theoc. 4.30; Tarent. ἐμίνη Rhinth. 13: acc. ἐμέ, enclit. με; Cypr. μι Inscr.Cypr. 59,60 H.
  • III dual, nom. and acc., νῶι, we two, Il. 5.34, etc.; acc. νῶιν Zenod.ad Il. 8.377; Att. νώ Pl. Phdr. 278b (also Il. 5.219, Od. 15.475); νῶε Antim. 39, Corinn. 5: gen., dat. νῶιν; νῷν S. Ant. 3; νῶι dat., Orph. L. 773; νῶιν, = ἡμῖν, Q.S. 1.213, etc.
  • IV pl., nom. ἡμεῖς (ἡμέες f.l. in Hdt. 2.6, al., rejected by A.D. Pron. 93.1); Aeol. ἄμμες Od. 9.303, Alc. 18.3, Pi. P. 4.144; Dor. ἁμές Alcm. 65, Epich. 42, Ar. Lys. 168:—gen. ἡμῶν (also ἥμων A.D. Synt. 130.23); Ion. ἡμέων Hdt. 1.112, etc.; ἡμείων Od. 24.170, Herod. 1.46; Aeol. ἀμμέων Alc. 88, Milet. 3 No.152.29; ἄμμων ib. 74, A.D. Pron. 95.3; Dor. ἁμέων Alcm. 66; ἁμῶν [Epich.]266, Ar. Lys. 168, Theoc. 2.158; Cret., Boeot. ἁμίων SIG 528.5, A.D. Pron. 95.21:—dat. ἡμῖν, in S. also ἡμίν (ῐ) (or ἧμιν Aristarch.ad Il. 1.214, A.D. Pron. 95.3); also rarely in Com., Phryn.Com. 37, Ar. Av. 386 (dub.); Aeol. ἄμμῐν, ἄμμῐ, Il. 1.384, Alc. 80, al., Pi. P. 4.155, A. Th. 156 (lyr.), Milet. 3 No.152; ἄμμεσιν Alc. 100; Dor. also ἁμίν or ἇμιν, Alcm. 77, 78, A. Eu. 347 (lyr.), Ar. Lys. 1081; with ῑ, Id. Ach. 821, Theoc. 7.145:—acc. ἡμᾶς (also ἧμᾰς Od. 16.372); Ion. ἡμέας Il. 8.211, SIG 273.25 (Milet., iv B. C.); ἥμεας Od. 4.294 (cf. Hdn.Gr. 2.140); Aeol. ἄμμε Il. 1.59, Sapph. 115, Theocr.8.25; Dor. ἁμέ SIG 1 (Abu Simbel, vi B. C.), Epich. 173, Ar. Ach. 759 codd., Lys. 95.—On these dialectic varieties, v. A.D. Pron. 50 sqq. (Cf. Skt. ahám (ἐγών), acc. pl. asmā´n; for νώ cf. Skt. nau):—freq. in answers, as an affirmative, esp. in form ἔγωγε, S. Tr. 1248, Pl. Tht. 149b, etc.; οὗτος ἐ. here am I, Pi. O. 4.26; ὅδʼ ἐκεῖνος ἐ. S. OC 138 (lyr.); rarely with Art., τὸν ἐμέ myself, Pl. Tht. 166a, Sph. 239b (but ὁ ἐ. the Self, the Ego, Dam. Pr. 444); τίς ὢν οὗτος ὁ ἐγὼ τυγχάνω; Plu. Col. 2.1119a; τί ἐστι φίλος; ἄλλος ἐ. Pythag. ap. Herm. in Phdr. p.166 A.; τί τοῦτʼ ἐμοί; ἡμῖν τί τοῦτʼ ἔστʼ; Lat. quid mea hoc refert ? Ar. Th. 498, etc.; ἐγώ; in a question, Ar. Eq. 1336, al.; ἡμεῖς the self, ἔνθα δὴ ἡμεῖς μάλιστα Plot. 1.1.7.

ἐγώ, ich ; ep. auch ἐγών, Il. 1.76, öfter zur Vermeidung des Hiatus, Pind. P. 3.77, nach Apoll. pron. dorisch, Theocr. 15.60, κἠγών 21.45, wie Ath. IV.147e ; von Tragg. nur Aesch. Pers. 931 ; äol. ἔγων, nach Apoll. pron. 64 auch ἐγώνη, u. dor. ἐγώνγα, Alcm.; Ar. Ach. 736, 764, Lys. 986, 990 ; böotisch ἱών u. ἱώνγα, Corinna. – Gen. ἐμοῦ, enkl. μου ; ion. u. ep. ἐμέο, ἐμεῦ, Il. 1.88 u. öfter, ἐμεῖο, 1.259, ἐμέθεν, 1.525, öfter ; Sophron auch enkl. μέθεν ; böot. u. syrakus. ἐμοῦς u. ἐμεῦς, Corinna 33 u. Epicharm.; Apollon. führt noch ἐμείω, ἐμείως, ἐμῶς an. – Dat. ἐμοί, enkl. μοι, dor. ἐμίν, Ar. Ach. 733, Av. 928 ; Theocr. 4.30 ; nach Apollon. auch ἐμίνγα, äol. ἔμοι, böot. ἐμύ. – Acc. ἐμέ, enkl. με, nach Apoll. dorisch ἐμεΐ. – Dual. νῶϊ, νῶϊν, auch νώ, Il. 5.219, u. Att. oft, wie Soph. O.R. 1504 ; νῷν, Phil. 133 u. Sm. 1.213, 369 u. öfter steht νῶϊν für ἡμῖν.
Plur. ἡμεῖς, ion. ἡμέες, dor. ἁμές, Tim.Locr. 96a ; Ar. Lys. 1162 ; äol. ἄμμες, Od. 1.303 ; Pind. P. 4.144. – Gen. ἡμῶν, ion. ἡμέων, auch ἡμείων, Od. 24.169 ; dor. ἁμῶν, Ar. Lys. 168 Theocr. 2.158 ; auch ἁμέων, ἁμίων, äol. ἀμμέων, Apoll. – Dat. ἡμῖν, ep. auch ἧμιν, Il. 17.415 ; sehr oft Soph., z.B. Phil. 8.463, auch ἡμίν geschr.; Ar. Av. 386 u. öfter ; äol. ἄμμι u. ἄμμιν, Od. 1.384, 12.275 ; Pind. P. 4.154 ; Aesch. Spt. 156. – Acc. ἡμᾶς, ion. ἡμέας, Od. 4.452, poet. ἧμας, 16.372 ; auch bei Soph. von Hermann enkl. geschrieben, Aj. 725 ; äol. ἄμμε, Il. 1.59 ; Theocr. 8.25, öfter ; ἁμέ, Ar. Lys. 95, od. ἀμέ, ibd. 1099, 1250.

ἐγώ

, ἐγών, [cf. L. ego, Eng. I.]

Pron. of the 1st person sing., I. Il. 1.26, 29, 76, 111, 117, 137, etc.: Od. 1.65, 179, 200, 212, 214, 303, etc.

Strengthened by γε: ἐγώ γε, ἔγωγε Il. 1.173, 282, 296, 298, etc.: Od. 1.215, 217, Od. 3.182, 232, etc.

ἐγώ (ἐγώ(ν), μοι, ἐμοί, ἐμίν, με, ἐμέ; ἄμμες, ἄμμι(ν), ἄμμε; νῷν) Apart from its use within direct speech, this pronoun in the singular may normally be referred to both Pindar and chorus, but to the chorus only Pae. 4.21 cf. Fränkel, W & F, 366¹, van Leeuwen, 407¹⁵, 505³⁶. The plural is never certainly used to represent the singular.

• 1 ἐγώ. (ἐγών before a vowel P. 3.77, but ἐγώ correpted I. 1.4) “οὗτος ἐγὼ ταχυτᾶτι” O. 4.24 καὶ ἐγὼ νέκταρ πέμπων ἱλάσκομαι O. 7.7 εἰ δʼ ἐγὼ κῦδος ἀνέδραμον ὕμνῳ O. 8.54 ἐγὼ δέ τοι ἀγγελίαν πέμψω ταύταν O. 9.21 ἐγὼ δὲ κλυτὸν ἔθνος Λοκρῶν ἀμφέπεσον, μέλιτι εὐάνορα πόλιν καταβρέχων O. 10.97 ἐγὼ δὲ οὐ ψεύσομʼ ἀμφὶ Κορίνθῳ O. 13.49 διασωπάσομαί οἱ μόρον ἐγώ O. 13.91 ἄνδρα δʼ ἐγὼ κεῖνον αἰνῆσαι μενοινῶν ἔλπομαι P. 1.42 ἀλλʼ ἐπεύξασθαι μὲν ἐγὼν ἐθέλω P. 3.77 ἀπὸ δʼ αὐτὸν ἐγὼ Μοίσαισι δώσω P. 4.67 “μῆλά τε γάρ τοῐ ἐγὼ ἀφίημʼ” P. 4.148 ἐγὼ δʼ Ἡρακλέος ἀντέχομαι προφρόνως N. 1.33 ἐγὼ δὲ κοινάσομαι N. 3.11 ἐγὼ τόδε τοι πέμπω πόμʼ ἀοίδιμον N. 3.76 ἑκόντι δʼ ἐγὼ νώτῳ ἄγγελος ἔβαν N. 6.57 ἐγὼ δὲ πλέονʼ ἔλπομαι λόγον Ὀδυσσέος ἢ πάθαν διὰ τὸν ἁδυεπῆ γενέσθʼ Ὅμηρον N. 7.20 χρυσὸν εὔχονται, πεδίον δʼ ἕτεροι ἀπέραντον, ἐγὼ δʼ ἀστοῖς ἁδὼν N. 8.38 (ἄεθλοι) ὧν ἐγὼ μνασθεὶς ἐπασκήσω κλυταῖς ἥρωα τιμαῖς N. 9.9 ἄνδρα δʼ ἐγὼ μακαρίζω μὲν πατέρʼ Ἀρκεσίλαν N. 11.11 ἀλλʼ ἐγω˘ Ἡροδότῳ τεύχων τὸ μὲν ἅρματι τεθρίππῳ γέρας ἐθέλω I. 1.14 χαίρετ· ἐγὼ δὲ Ποσειδάωνι περιστέλλων ἀοιδὰν γαρύσομαι I. 1.32 ἐγὼ δʼ ὑψίθρονον Κλωθὼ κασιγνήτας τε προσεννέπω ἑσπέσθαι κλυταῖς ἀνδρὸς φίλου Μοίρας ἐφετμαῖς I. 6.16 τῶ καὶ ἐγώ, καίπερ ἀχνύμενος θυμόν, αἰτέομαι χρυσέαν καλέσαι Μοῖσαν I. 8.5 ἤτοι καὶ ἐγὼ σκόπελον ναίων διαγινώσκομαι a chorus of Keans speaks Πα. 4. 21. κλυτοὶ μάντιες Ἀπόλλωνος, ἐγὼ μὲν ὑπὲρ χθονὸς Pae. 8.14 σὲ δʼ ἐγὼ παρά μιν αἰνέω μέν, Γηρυόνα, fr. 81 ad Δ. 2. ἀλλʼ ἐγὼ τάκομαι (as opposed to those not affected by love of Theoxenos) fr. 123. 10. ]νον ἐγὼ[ fr. 140a. 77 (51). ἐγὼ μ[ fr. 140b. 11. μαντεύεο, Μοῖσα, προφατεύσω δʼ ἐγώ fr. 150. “καὶ τότʼ ἐγὼ” fr. 168. 4.
• 2 acc. a. με, μʼ(ε). στέφανοι πράσσοντί με τοῦτο θεόδματον χρέος O. 3.7 ἅ τε Πίσα με γεγωνεῖν O. 3.9 τεαὶ γὰρ ὧραι μʼ ἔπεμψαν μάρτυρʼ ἀέθλων O. 4.2 [δεῖ σάμερόν μʼ ἐλθεῖν (μʼ add. Boeckh met. gr.: om. codd.) O. 6.28] ἅ μʼ ἐθέλοντα προσέρπει O. 6.83 μὴ βαλέτω με λίθῳ τραχεῖ φθόνος O. 8.55 ἁδόντα δʼ εἴη με τοῖς ἀγαθοῖς ὁμιλεῖν P. 2.96 ἄγοντι δέ με πέντε μὲν Ἰσθμοῖ νῖκαι P. 7.13 Χαρίτων κελαδεννᾶν μή με λίποι καθαρὸν φέγγος P. 9.90 ἀλλά με Πυθώ τε καὶ τὸ Πελινναῖον ἀπύει P. 10.4 ἤ μέ τις ἄνεμος ἔξω πλόου ἔβαλεν; P. 11.39 τὰ μακρὰ δʼ ἐξενέπειν ἐρύκει με τεθμὸς N. 4.33 εἰ δέ τοι μάτρῳ μʼ ἔτι Καλλικλεῖ κελεύεις στάλαν θέμεν N. 4.80 οὐ μέμφεταί μʼ ἀνήρ N. 7.64 ἔα με N. 7.75 Λατόος ἔνθα με παῖδες εὐμενεῖ δέξασθε νόῳ Pae. 5.44 λίσσομαι ἐν ζαθέῳ με δέξαι χρόνῳ ἀοίδιμον Πιερίδων προφάταν Pae. 6.5 Διόθεν τέ με σὺν ἀγλαίᾳ ἴδετε πορευθέντʼ fr. 75. 7. ἀνδρὸς δʼ οὔτε γυναικός χρή [μ]ε λαθεῖν ἀοιδὰν πρόσφορον Παρθ. 2. 37. ὁ Μοισαγέτας με καλεῖ χορεῦσαι Ἀπόλλων fr. 94c. 1. ἀλλὰ θαυμάζω τί με λέξοντι Ἰσθμοῦ δεσπόται fr. 122. 13. Μοῖσʼ ἀνέηκέ με fr. 151. οὔτοι με ξένον οὐδʼ ἀδαήμονα Μοισᾶν ἐπαίδευσαν κλυταὶ Θῆβαι fr. 198. ὦ τάν, μή με κερτόμ[ει (με a papyri correctore deletum metro tamen desideratur) fr. 215. 4. “Κενταύρου με κοῦραι θρέψαν ἁγναί.” P. 4.103 “τοί μʼ κρύβδα πέμπον” P. 4.111 “φὴρ δέ με θεῖος Ἰάσονα κικλῄσκων προσαύδα” P. 4.119 “κοὔ με πονεῖ” P. 4.151 “ἀλλʼ ἤδη με γηραιὸν μέρος ἁλικίας ἀμφιπολεῖ” P. 4.157 “καὶ ὡς τάχος ὀτρύνει με” P. 4.164 “ὥσπερ τόδε δέρμα με νῦν περιπλανᾶται θηρός” (Stephanus: μίμνοι codd.: Herakles speaks) I. 6.47
• • b ἐμέ, ἔμʼ(ε): emphatic, in first position in sentence save in two dubious examples, fr. 6a. e, fr. 75. 13, where perhaps με should be read. ἐμὲ δὲ στεφανῶσαι κεῖνον χρή O. 1.100 εἴη σέ τε πατεῖν, ἐμέ τε ὁμιλεῖν O. 1.115 ἐμὲ δʼ ὦν πᾳ θυμὸς ὀτρύνει φάμεν O. 3.38 ἀλλʼ ἐμὲ χρὴ φράσαι O. 8.74 ἐμὲ δʼ οὐ χρὴ τὰ πολλὰ βέλεα καρτύνειν χεροῖν O. 13.93 ἐμὲ δὲ χρεὼν φεύγειν δάκος ἀδινὸν κακαγοριᾶν P. 2.52 ἐμὲ δʼ οὖν τις ἀοιδᾶν δίψαν ἀκειόμενον πράσσει χρέος P. 9.103 Μοῖσʼ, ἀνέγειρʼ ἐμέ fr. 6a. e. cf. fr. 151. ἐμὲ δʼ ἐξαίρετον κάρυκα σοφῶν ἐπέων Μοῖσʼ ἀνέστασʼ Δ. 2. 23. ἐναργέα τʼ ἔμʼ ὥστε μάντιν οὐ λανθάνει (van Groningen: νεμέω, νεμεα, τεμεῷ codd. Dion. Hal.) fr. 75. 13. ἐμὲ δὲ πρέπει παρθενήια μὲν φρονεῖν a chorus of girls speaks Παρθ. 2. 33. “ἐμὲ δʼ ἐπὶ ταχυτάτων πόρευσον ἁρμάτων” O. 1.77 “ἀλλʼ ἐμὲ χρὴ καὶ δὲ ὑφαίνειν” P. 4.141
• 3 dat.
• • a μοι (correpted O. 2.83, N. 1.21, N. 10.80, Pae. 7.10) πολλά μοῐ ὑπʼ ἀγκῶνος ὠκέα βέλη ἔνδον ἐντὶ φαρέτρας possessive O. 2.83 Μοῖσα δʼ οὕτω ποι παρέστα μοι νεοσίγαλον εὑρόντι τρόπον O. 3.4 τόλμα τέ μοι εὐθεῖα γλῶσσαν ὀρνύει λέγειν possessive. O. 13.11 ἀλαθής τέ μοι ἔξορκος ἐπέσσεται ἁδύγλωσσος βοὰ O. 13.98 εἰ δέ μοι πλοῦτον θεὸς ἁβρὸν ὀρέξαι P. 3.110 “δόμους φράσσατέ μοι σαφέως” P. 4.117 “ταῦτά μοι θαυμαστὸς ὄνειρος ἰὼν φωνεῖ” P. 4.163 μακρά μοι νεῖσθαι κατʼ ἀμαξιτόν P. 4.247 τὸ δʼ ἐν ποσί μοι τράχον ἴτω τεὸν χρέος possessive P. 8.32 γείτων ὅτι μοι καὶ κτεάνων φύλαξ ἐμῶν ὑπάντασεν ἰόντι P. 8.58 ἔνθα μοι ἁρμόδιον δεῖπνον κεκόσμηται N. 1.21 (ῥῆμα) τό μοι θέμεν εἴη N. 4.9 ἄπορα γὰρ λόγον Αἰακοῦ παίδων τὸν ἅπαντά μοι διελθεῖν N. 4.72 μακρά μοι αὐτόθεν ἅλμαθʼ ὑποσκάπτοι τις N. 5.19 θρασύ μοι τόδʼ εἰπεῖν N. 7.50 εἴη μή ποτέ μοι τοιοῦτον ἦθος N. 8.35 τὸ δʼ αὖτις τεὰν ψυχὰν κομίξαι οὔ μοι δυνατόν N. 8.45 βραχύ μοι στόμα πάντʼ ἀναγήσασθ N. 10.19 “ἔσσι μοῐ υἱός” N. 10.80 μή μοι κραναὰ νεμεσάσαι Δᾶλος I. 1.3 ἔστι μοι θεῶν ἕκατι μυρία παντᾷ κέλευθος I. 4.1 πολλὰ μὲν ἀρτεπὴς γλῶσσά μοι τοξεύματʼ ἔχει I. 5.47 τέθμιόν μοι φαμί σαφέστατον ἔμμεν I. 6.20 ἀλλὰ νῦν μοι Γαιάοχος εὐδίαν ὄπασσεν ἐκ χειμῶνος I. 7.37 κεἴ μοί τινʼ ἄνδρα τῶν θανόντων fr. 4. μή μοι μέγας ἕρπων κάμοι ἐξοπίσω χρόνος ἔμπεδος Pae. 2.26 λίαν μοι [δέο]ς ἔμπεδον εἴη κεν” possessive Πα. 4. 49. ἔραται δέ μο[ι] γλῶσσα μέλιτος ἄωτον γλυκὺν[ (sc. καταλείβειν simm., Wil.) Πα. 6. 58. ]Χαρίτεσσί μοῐ ἄγχι θ[ Pae. 7.10 ]μη μο[ι Πα. 7B. 7. ἄπιστά μοι δέδοικα Πα. 7B. 45. ]εἰ δέ μοι[ fr. 60a. 3. “ὦ τάλας ἐφάμερε, νήπια βάζεις, χρήματά μοι διακομπέων” fr. 157. δίχα μοι νόος ἀτρέκειαν εἰπεῖν fr. 213. 4. ἔστι μοι πατρίδʼ ἀρχαίαν (ἀγάλλειν e. g. supp. Snell) fr. 215. 5. ethic dat., c. impv. ζεῦξον ἤδη μοι σθένος ἡμιόνων O. 6.22 ἀπό μοι λόγον τοῦτον, στόμα, ῥῖψον O. 9.35 ἀνάγνωτέ μοι Ἀρχεστράτου παῖδα O. 10.1 ἔλα νῦν μοι πεδόθεν I. 5.38 ἐ]να[ισίμ]ῳ νῦν μοι ποδὶ στείχ ων ἁγέο Παρθ. 2. 66. cf. καὶ πὰρ Δεινομένει κελαδῆσαι πίθεό μοι ποινὰν τεθρίππων P. 1.59
  • b ἐμοί, emphatic form, never ethic, once possessive P. 5.76 ἐμοὶ δʼ ἄπορα γαστρίμαργον μακάρων τιν εἰπεῖν O. 1.52 ἀλλʼ ἐμοὶ μὲν οὗτος ἄεθλος ὑποκείσεται O. 1.84 ἐμοὶ μὲν ὦν Μοῖσα καρτερώτατον βέλος ἀλκᾷ τρέφει O. 1.111 ὣς ἐμοὶ φάσμα λέγει O. 8.43 βουλαὶ δὲ πρεσβύτεραι ἀκίνδυνον ἐμοὶ ἔπος παρέχοντι P. 2.66 “τοῦτʼ ἔργον ἐμοὶ τελέσαις —” P. 4.230 φῶτες Αἰγείδαι, ἐμοὶ πατέρες (v. Wil., Pind., 477f; Fränkel, D & P, 485²) P. 5.76 ἐμοὶ δὲ θαυμάσαι θεῶν τελεσάντων οὐδέν ποτε φαίνεται ἔμμεν ἄπιστον P. 10.48 ἐμοὶ δʼ ὁποίαν ἀρετὰν ἔδωκε Πότμος ἄναξ N. 4.41 “καὶ ἐμοὶ θάνατον σὺν τῷδʼ ἐπίτειλον, ἄναξ” N. 10.77 “εἰ μὲν αὐτὸς Οὔλυμπον θέλεις <ναίειν ἐμοὶ> σύν τʼ Ἀθαναίᾳ” (supp. Boeckh: om. codd.) N. 10.84 ἐμοὶ δὲ μακρὸν πάσας ἀναγήσασθʼ ἀρετάς I. 6.56 ἀλλʼ ἐμοὶ δεῖμα μὲν παροιχόμενον καρτερὰν ἔπαυσε μέριμναν (ἀλλʼ ἐμὲ coni. Boehmer) I. 8.11 ἐμο[ὶ δ] Pae. 2.102 “ἐμοὶ δʼ ὀλίγον δέδοται” a chorus of Keans speaks Πα. 4. 52. ἐμοὶ δὲ τοῦτον διέδω[κ.ν] ἀθάνατον πόνον Πα. 7B. 21.
  • c ἐμίν. [κατʼ ἐμὶν coni. Schr.: κατά τιν codd. P. 8.68] ]τὶν μὲν [πά]ρ μιν[] ἐμὶν δὲ πὰ[ρ] κείνοι[ς Pae. 10.19 cf. Σ Ar., Av. 931: χλευάζει τῶν διθυραμβοποιῶν τὸν συνεχῆ ἐν τοῖς τοιούτοις δωρισμὸν καὶ μάλιστα τὸν Πίνδαρον συνεχῶς λέγοντα ἐν ταῖς αἰτήσεσι τὸ ἐμίν fr. 298, Schr.
• 4 ἄμμες, Aeolic nom. pl. “τρίταισιν δʼ ἐν γοναῖς ἄμμες αὖ κείνων φυτευθέντες” (v.l. ἀμὲς) P. 4.144
• 5 ἄμμε, acc. pl.: us i. e. mankind μία δʼ οὐχ ἅπαντας ἄμμε θρέψει μελέτα O. 9.106 καίπερ ἐφαμερίαν οὐκ εἰδότες οὐδὲ μετὰ νύκτας ἄμμε πότμος ἅντινʼ ἔγραψε δραμεῖν ποτὶ στάθμαν N. 6.6
• 6 ἄμμιν, ἄμμι, dat. pl. “λῦσον, ἄμμιν μή τι νεώτερον ἀναστάῃ” P. 4.155 “καρτερὸς ὅρκος ἄμμιν μάρτυς ἔστω Ζεῦς” P. 4.167 ἄμμι δʼ ἔοικε Κρόνου σεισίχθον υἱὸν κελαδῇσαι i. e. for Pindar and his fellow Thebans I. 1.52 ἄμμι δʼ πόρε, Λοξία, τεαῖσιν ἁμίλλαισιν εὐανθέα καὶ Πυθόι στέφανον i. e. to the chorus and the victor I. 7.49 ἐπειδὴ τὸν ὑπὲρ κεφαλᾶς γε Ταντάλου λίθον παρά τις ἔτρεψεν ἄμμι θεός i. e. for us Greeks I. 8.10 “μηδὲ Νηρέος θυγάτηρ νεικέων πέταλα δὶς ἐγγυαλιζέτω ἄμμιν.” I. 8.44 μὴ προφαίνειν, τίς φέρεται μόχθος ἄμμιν (probably the fragment is part of some speech) fr. 42. 2.
• 7 νῷν dual dat. “οὐ πρέπει νῷν τιμὰν δάσασθαι” (νῶ (ι）ν, νῶ(ι) codd.) P. 4.147 ]ο νῶιν[ (σὺν τῷ ϊ. Σ.) P. Oxy. 841. fr. 94. 2.

ἐγώ , besides the usual forms, also gen. ἐμεῖο, ἐμεῦ, ἐμέο, μευ, ἐμέθεν: I, me.

ἐγώ

• pron. of the first person, Lat ego Epic ἐγών before vowels