δυσύποιστος
δυσύποιστος, hard to endure
Could not find δυσύποιστον in Logeion dictionaries.
δυσύποιστον masculine accusative singular, feminine accusative singular, neuter nominative singular, neuter vocative singular, neuter accusative singular of δυσύποιστος
δῠσύποιστος, ον,
- hard to endure, AP 5.162 (Mel.), J. AJ 15.7.1; hard to carry, βάρος Archig. ap. Aët. 13.120.
1 difícil de sobrellevar, insoportable
ὁ μετ' αὐτοῦ βίος
• del dolor inaguantable Gal.19.429, cf. Sud.s.u.
2 adv. -ως de forma insoportable
δ. ἔχειν πρὸς τὸ καῦμα
no soportar el calor
δυσ·ύποιστος, ος, ον [ῠῠ] difficile à supporter, intolérable, Anth. 5, 163 ; Jos. A.J. 15, 7, 1.
Étym. δ. ὑποίσομαι, fut. de ὑποφέρω.
δυσύποιστος, schwer zu ertragen, Jos.; κέντρον Ἔρωτος Mal. 108 (V.163).