εὐδόκιμος
εὐδόκιμος, in good repute, honoured, famous, glorious
Could not find εὐδοκιμώτερον in Logeion dictionaries.
εὐδοκιμώτερον masculine accusative singular comparative, neuter nominative singular comparative, neuter vocative singular comparative, neuter accusative singular comparative of εὐδόκιμος
εὐδόκῐμ-ος, ον,
- in good repute, honoured, famous, glorious, στρατιά A. Pers. 858 (lyr.); θανάτου μέρος E. Heracl. 621 (lyr.); εὐ. εἴς τι, πρός τι, in Sup., Pl. Ap. 29d, Lg. 878a; ἐπί τινι Plu. Lys. 22; ἐν πᾶσιν Pl. Lg. 631b; τὴν πατρίδα ἐν τῇ Ἑλλάδι -ωτέραν ποιεῖν X. Mem. 3.7.1.
εὐ·δόκιμος, ος, ον [ῐ] qui jouit d’une bonne réputation, considéré, estimé, honoré, Eschl. Pers. 857 ; Eur. Her. 621 ; εἴς τι, Plat. Ap. 29d ; πρός τι, Plat. Leg. 878a ; ἐπί τινι, Plut. Lys. 22, pour qqe ch. ||
Cp. -ώτερος, Xén. Mem. 3, 7, 1 ; Eq. 7, 1, Th. H.P. 9, 4, 7.
Sup. -ώτατος, Plat. Ap. 29d, Epin. 975e.
Étym. εὖ, δόκιμος.
εὐδόκιμος, in Ansehen stehend, Beifall habend, στρατιά Aesch. Pers. 843 ; θανάτου μέρος Eur. Heracl. 021 ; γέγονεν ἐν τῷ πολέμῳ Plat. Lach. 183c, im Kriege ; ἐν τοῖς Ἕλλησιν, unter den Griechen, Legg. I.631b, wie Xen. Mem. 3.7.1 ; τὴν πόλιν ποιεῖν Plat. Legg. XII.950e ; εὐδ. τά τε ἄλλα καὶ εἰς τὸν πόλεμον, in Beziehung auf den Krieg ; ἐπί τινι, Plut. Lys. 22a u. A.
εὐδόκιμος
εὐ-δόκῐμος, ον
- in good repute, honoured, famous, glorious, Aesch., Eur.; πρός τι in a thing, Plat.