παραβατικός
παραβατικός, disposed to transgress
παρα-βᾰτικός, ή, όν, in Adv. -κῶς, ἔχειν τινός to be
- disposed to transgress . ., Arr. Epict. 2.20.14, cf. Asp. in EN 82.26.
- II belonging to the παράβασις III, μελύδρια Sch. Ar. V. 1257.
παραβατικός, ή, όν [βᾰ] opposé à, contraire à, gén. Orig. c. Cels. 582d.
Étym. παραβαίνω.
παραβατικός, ή, όν, zur Parabase gehörig, μελύδρια, Schol. Ar. Vesp. 1257. – Zur Uebertretung gehörig, Sp.