τις

τις, τι, Indef. Pron.

• any one, any thing, enclitic through all cases (for exceptions v. infr.):—but τίς; τί; Interrog. Pron. who? what?, oxyt. in the monosyll. cases, parox. in the others:—Dialectal forms: Cypr. σις (si se) Inscr.Cypr. 135.10 H.; Arc. σις (with [see print copy] for σ) IG 5(2).262.25 (Mantinea, v B.C.); Thess. κις ib. 9(2).515.12 (Larissa), 1226.4, 1229.27 (Phalanna), pl. κινες ib. 517.41 (Larissa), neut. κι in διεκί, ποκκί (qq.v.); neut. pl. Dor. σά, Boeot. τά, Aeol. dat. τίω, τίοισι (v. infr. B). (I.-E. qṷi-, cf. Lat. quis, quid, etc.; for σά, τά, v. ἄσσα, σά μάν; with τέο (v. infr. B) cf. OSlav. gen. česo.)
• A Indef. Pron. τις, τι, gen. Ion. τεο Od. 16.305, Hdt. 1.58; more freq. τευ Il. 2.388, al., Hdt. 4.30, al., Meliss. 7, etc.; Trag. and Att. του A. Pr. 21, Ar. Ach. 329, Th. 1.70, etc. (sts. fem., S. Aj. 290, OT 1107 (lyr.), E. Hec. 370, etc.); του is rare after 300 B.C., never in LXX or NT, but found in IG 12(5).798.17 (Tenos, iii B.C.), PCair.Zen. 250.6, 647.23 (iii B.C.), Plb. 3.23.3, revived by the Atticists, D.H. 8.29, Plu. Fab. 20, etc.; τινος Pi. P. 2.90, IG 1(2).16.17, 65.41, A. Eu. 5, Ch. 102, S. Ant. 698, al., Hdt. 2.109, al. (Rh.Mus. 72.483), etc.; dat. Ion. τεῳ Il. 16.227, Od. 11.502, Hdt. 2.48, 5.86; Trag. and Att. τῳ (also in Hom., Il. 1.299, 12.328, Od. 13.308, 20.297, al., always in masc.) A. Th. 1045, IG 1(2).39.54, D.S. 18.45; as fem., A. Th. 472, S. OT 80, etc.; τινι (Hom. in the form οὔ τινι Il. 17.68, Od. 14.96) Pi. O. 9.26, al., B. 17.12, Hdt. 1.114 (elsewh. fem., 2.62, 3.69, 83, 4.113), A. Th. 1041, S. Aj. 443, 495, etc.; acc. τινα Il. 1.62, 5.761, etc., neut. τι 2.122, etc.: dual τινε Od. 4.26, Pl. Sph. 237d, Prm. 143c, 149e: pl. τινες (Hom. only in οὔ τινες Od. 6.279, 17.587 and οἵτινες (v. ὅστις)); Dor. τινεν SIG 527.127 (Drerus, iii B.C.); nom. and acc. neut. τινα (ὅτινα Il. 22.450), never in Trag., Ar., Th., or Hdt., f.l. in Isoc. 4.74, first in Pl. Chrm. 163d, Ep. 325a, D. 47.63, Hyp. Ath. 19, Alex. 110, Sotad.Com. 1.22, Arist. EN 1094a5, IG 42(1).121.35 (Epid., iv B.C.), etc.; ἄσσα (q.v.) Od. 19.218, never in Trag. or Hdt.; Att. ἄττα first in Th. 1.113, 2.100, Ar. Ra. 173, al., Pl. R. 400a, etc., never in LXX, Plb., D.S., Str., revived by the Atticists, D.H. Comp. 3, etc.; gen. Ion. τεων Hdt. 2.175, 5.57, τεῶν cj. for γε ῶν in 4.76; τινων not in Hdt., first in Ar. Eq. 977 (lyr.); dat. τισι, τισιν, first in Hdt. 9.113, X. Ath. 1.18; N.-W. Dor. τινοις GDI 1409.5 (Delph., iii B.C.); Ion. τεοισι Hdt. 8.113, 9.27 (for τεοις and τεον v. τεός); acc. τινας Il. 15.735, Od. 11.371 (also in οὕστινας, ὅτινας, v. ὅστις), etc.; neut. τινα (v. supr.):—any one, any thing, some one, some thing; and as Adj. any, some, and serving as the Indef. Art. a, an; θεός νύ τίς ἐστι κοτήεις Il. 5.191; καί τις θεὸς ἡγεμόνευεν Od. 9.142; οὐδέ τις αὐτὸν ἠείδη δμώων ib. 205; ἤ τι ὀϊσάμενος, ἢ . . ib. 339; μή τίς μοι ὑποδείσας ἀναδύη ib. 377, cf. 405-410; εἴ τινά που μετʼ ὄεσσι λάβοι ib. 418, cf. 421, al.; τις θεός construed as if τις θεῶν, 19.40, cf. 11.502, IG 1(2).94.19, E. Hel. 1039.
• • II special usages:
  • • 1 some one (of many), i.e. many a one, ὧδε δέ τις εἴπεσκεν Il. 7.201, etc.: sts. with meiosis, implying all or men, 13.638, Od. 3.224; so in Prose, Hdt. 5.49 fin., Th. 2.37, etc.
    • 2 any one concerned, every one, εὖ μέν τις δόρυ θηξάσθω Il. 2.382; ἀλλά τις αὐτὸς ἴτω let every man come himself, 17.254; ἵνα τις στυγέῃσι καὶ ἄλλος 8.515, cf. 16.209, 17.227, al.; so in Trag. and Att., even with the imper., τοῦτό τις . . ἴστω S. Aj. 417 (lyr.), cf. E. Ba. 346, Ar. Av. 1187; ἀγορεύω τινὶ ἐμὲ μὴ βασανίζειν Id. Ra. 628; τοὺς ξυμμάχους αὐτόν τινα κολάζειν that every man should himself chastise his own allies, Th. 1.40, cf. 6.77; ὅ τί τις ἐδύνατο Id. 7.75; ἄμεινόν τινος better than any others, D. 21.66, cf. 19.35:—this is more fully expressed by adding other pronominal words, τις ἕκαστος Od. 9.65, Th. 6.31, etc.; πᾶς τις A. Ag. 1205, Hdt. 6.80, Th. 8.94, etc.; ἅπας τις Hdt. 3.113, etc.; οὐδέν τι μᾶλλον Id. 4.118. In these senses, τις is freq. combined with pl. words, οἱ κακοὶ . . οὐκ ἴσασι, πρίν τις ἐκβάλῃ, for πρὶν ἐκβάλωσι, S. Aj. 965; οἷς ἂν ἐπίω, ἧσσόν τις πρόσεισι, for ἧσσον προσίασι, Th. 4.85; ἐτόλμα τις . ., ὁρῶντες Id. 2.53, cf. 7.75; esp. after εἴ or ἤν τις, X. Mem. 1.2.62, al.
    • 3 in reference to a definite person, whom one wishes to avoid naming, οὐκ ἔφασαν ἰέναι, ἐὰν μή τις χρήματα διδῷ (i.e. Cyrus) Id. An. 1.4.12, cf. Ar. Ra. 552, Theoc. 5.122; so also euphem. for something bad, ἤν τι ποιῶμεν Th. 2.74; ἂν οὗτός τι πάθῃ D. 4.11: hence for the 1st or 2nd pers. Pron., ἅ τινʼ οὐ πείσεσθαι ὀΐω Il. 1.289, cf. S. Ant. 751; ποῖ τις τρέψεται; for ποῖ τρέψομαι; Ar. Th. 603, cf. S. Aj. 245 (lyr.), 1138, Th. 4.59, X. An. 3.4.40, 5.7.31, etc.
    • 4 indefinitely, where we say they, French on, sts. with an ironical force, φοβεῖταί τις A. Ch. 59 (lyr.); μισεῖ τις ἐκεῖνον D. 4.8; as voc., τὸν Πλοῦτον ἔξω τις κάλει call P. out, somebody, Ar. Pl. 1196.
    • 5 τις, τι may be opposed, expressly or by implication, to οὐδείς, οὐδέν, and mean somebody, something, by meiosis for some great one, some great thing, ηὔχεις τις εἶναι you boasted that you were somebody, E. El. 939; εἰσὶν ὅμως τινὲς οἱ εὐδοκιμοῦντες Arist. Pol. 1293b13; τὸ δοκεῖν τινʼ εἶναι Men. 156; τὸ δοκεῖν τινὲς εἶναι D. 21.213; ὡς σὲ μὲν ἐν τῇ πόλει δεῖ τινὰ φαίνεσθαι, τὴν πόλιν δʼ ἐν τοῖς Ἕλλησι μηδενὸς ἀξίαν εἶναι Id. 10.71; κἠγών τις φαίνομαι ἦμεν after all I too am somebody, Theoc. 11.79, cf. Act.Ap. 5.36; also in neut., οἴονταί τι εἶναι ὄντες οὐδενὸς ἄξιοι Pl. Ap. 41e, cf. Phd. 63c, Phdr. 243a, Euthd. 303c, etc.:— so τι λέγειν to be near the mark, opp. οὐδὲν λέγειν, Id. Prt. 339c, R. 329e, Phdr. 260a, etc.; ἵνα καὶ εἰδῶμεν εἴ τι ὅδε λέγει Id. Cra. 407e; οἴεσθέ τι ποιεῖν, οὐδὲν ποιοῦντες Id. Smp. 173c.
    • • b τις is sts. opp. to another word, ἀελλοπόδων μέν τινʼ εὐφραίνοισιν ἵππων τιμαί . ., τέρπεται δὲ καί τις . . Pi. Fr. 221; τισὶ τῶν πολιτῶν ἀποροῦσι συνεξέδωκε θυγατέρας . ., τοὺς δʼ ἐλύσατο ἐκ τῶν πολεμίων Lys. 19.59; μέρος μέν τι σιδήρου, μέρος δέ τι ὀστράκινον LXX Da. 2.33 (more freq. with the Article, v. infr. 10 c); ἔστιν οὖν οὐ πᾶν τὸ ταχύ, ἀλλά τι (sic codd. BT) αὐτοῦ ἀγαστόν Pl. Cra. 412c; ἀναγκαῖον ἤτοι πᾶσι τοῖς πολίταις ἀποδίδοσθαι πάσας ταύτας τὰς κρίσεις ἢ τισὶ πάσας . . ἢ τινὰς μὲν αὐτῶν πᾶσι τινὰς δὲ τισίν Arist. Pol. 1298a9, cf. 1277a23; τὸ μεῖζον τοῦθʼ ὅπερ ἐστὶν ἑτέρου λέγεται· τινὸς γὰρ λέγεται μεῖζον greater than something, Id. Cat. 6a38; τὸ πρώτως ὂν καὶ οὐ τὶ ὂν ἀλλʼ ὂν ἁπλῶς Id. Metaph. 1028a30; πότερον τῷ τυχόντι ἢ τισίν; Id. Pol. 1269a26.
    • 6 with pr. names τις commonly signifies one named so-and-so, ἦν δέ τις ἐν Τρώεσσι Δάρης Il. 5.9, cf. X. An. 3.1.4, etc.; with a sense of contempt, Θερσίτης τις ἦν there was one Thersites, S. Ph. 442.
    • • b one of the same sort, converting the pr. name into an appellative, ἤ τις Ἀπόλλων ἢ Πάν an Apollo or a Pan, A. Ag. 55 (anap.); [πόλιες] ταὶ μέλονται πρός τινος ἢ Διὸς ἢ γλαυκᾶς Ἀθάνας Lyr. in PVat. 11v xi7; Σκύλλαν τινά A. Ag. 1233, cf. Ar. V. 181, Av. 512, Ra. 912: so also ὥς τις ἥλιος A. Ag. 288; ἰσθμόν τινʼ Ar. Th. 647.
    • 7 with Adjs. τις combines to express the idea of a Subst. used as predicate, ὥς τις θαρσαλέος καὶ ἀναιδής ἐσσι προΐκτης a bold and impudent beggar, Od. 17.449, cf. 18.382, 20.140, Il. 3.220; ἐγώ τις, ὡς ἔοικε, δυσμαθής a dullard, Pl. R. 358a, cf. Prt. 340e; φόβου πλέα τις εἶ a coward, A. Pr. 696, cf. Th. 979 (lyr.), Ag. 1140 (lyr.); ὡς ταχεῖά τις . . χάρις διαρρεῖ in what swift fashion ( = ταχέως πως), S. Aj. 1266, cf. OT 618, Hdt. 4.198; δεινόν τι ποιεύμενος thinking it a terrible thing, Id. 3.155, 5.33.
    • 8 with numerals and Adjs. expressing number, size, or the like, εἷς δέ τις ἀρχὸς ἀνὴρ . . ἔστω some one man, Il. 1.144; ἕνα τινʼ ἂν καθεῖσεν Ar. Ra. 911; δώσει δέ τι ἕν γε φέρεσθαι Od. 15.83; τινὰ μίαν νύκτα Th. 6.61; προσκαλεσάμενός τινας δύο τῶν ἑκατονταρχῶν Act.Ap. 23.23; sts. the τις softens the definiteness of the numeral, ἑπτά τινες some seven, seven or so, Th. 7.34; ἐς διακοσίους τινάς Id. 3.111, cf. 7.87, 8.21; so without an actual numeral, ἡμέρας τινάς some days, i.e. several, Id. 3.52; στρατῷ τινι of a certain amount, considerable, Id. 8.3; ἐνιαυτόν τινα a year or so, Id. 3.68; so οὐ πολλοί τινες, τινὲς οὐ πολλοί, A. Pers. 510, Th. 6.94, etc.; ὀλίγοι τινές or τινὲς ὀλίγοι Id. 2.17, 3.7; οὔ τινα πολλὸν χρόνον no very long time, Hdt. 5.48; τις στρατιὰ οὐ πολλή Th. 6.61; so also ὅσσος τις χρυσός what a store of gold, Od. 10.45, cf. Hdt. 1.193, 2.18, etc.; κόσοι τινές Id. 7.234; πηλίκαι τινὲς τιμωρίαι Isoc. 20.3; πολλὸς γάρ τις ἔκειτο Il. 7.156; ἐκ πολλοῦ τευ χρόνου Hdt. 2.58.
    • 9 with Pronominal words, ἀλλά τί μοι τόδε θυμὸς . . μερμηρίζει something, namely this, Od. 20.38, cf. 380; οἷός τις what sort of a man, Il. 5.638 (dub. l.), cf. Od. 9.348, 20.377, Pl. Prt. 313a, etc.; ποῖός τις S. Ant. 42, OC 1163, Hdt. 3.34, X. An. 7.6.24, etc.; ὁποῖός τις Id. Cyr. 2.2.2, al.; εὐτυχίη τις τοιήδε Hdt. 3.139, cf. X. Mem. 1.1.1, etc.; τοιοῦτός τις Id. An. 5.8.7.
    • 10 with the Article,
    • • a when a noun with the Art. is in appos. with τις, as ὅταν δʼ ὁ κύριος παρῇ τις when the person in authority, whoever he be, is here, S. OC 289; τοὺς αὐτοέντας . . τιμωρεῖν τινας (v.l. τινα) Id. OT 107.
      • b in Philosophic writers, τις is added to the Art. to show that the Art. is used to denote a particular individual who is not specified in the general formula, although he would be in the particular case, ὁ τὶς ἄνθρωπος the individual man (whoever he may be), this or that man, opp. ἄνθρωπος (man in general), ὁ τὶς ἵππος, ἡ τὶς γραμματική, Arist. Cat. 1b4, 8; τὸ τὶ μέγεθος, opp. ὅλως τὸ μέγεθος, Id. Pol. 1283a4, cf. S.E. P. 2.223; but in ἑνὸς γὰρ τό γε τὶ φήσεις σημεῖον εἶναι Pl. Sph. 237d, the Art. is used as in ll. cc. s.v. ὁ, ἡ, τό B.I.5: later ὅ τις (or ὁ τὶς) much like ὁ δεῖνα, δεῦρο ὅ τις θεός, ὄφθητί μοι in a general formula of invocation, PMag.Par. 1.236; αἴρω σε, ἥ τις βοτάνη ib. 287; εἰς τήν τινα κρείαν (leg. χρείαν) ib. 289.
      • c freq. in opposed clauses, ὁ μέν τις . ., ὁ δὲ . . E. Med. 1141, Hec. 624, Pl. Phd. 99b, etc.; ὁ μέν τις . ., ἄλλος δὲ . . E. IT 1407; ὁ μὲν . ., ὁ δέ τις . . X. Cyr. 1.4.15: pl., οἱ μέν τινες . ., οἱ δὲ . . Hdt. 1.127, cf. Th. 2.91; οἱ μέν τινες . ., οἱ δὲ . ., οἱ δέ τινες X. Cyr. 3.2.10, etc.; οἱ μὲν . ., οἱ δέ τινες . . ib. 6.1.26, etc.: also combined with other alternative words, ὁ μέν τις . ., ὁ δέ τις . ., ἕτερος δέ τις . . Id. Smp. 2.6; ὁ μὲν . ., ἕτερος δέ τις . ., ὁ δὲ . ., etc., Ar. Pl. 162 sq.: also in neut., τὸ μέν τι . ., τὸ δέ τι . . Pl. Ep. 358a; τὸ μέν τι . ., τὸ δὲ . . Hdt. 3.40; in adverb. sense, τὸ μὲν . ., τὸ δέ τι . . partly . ., partly . . , Plb. 1.73.4; and τι remains unaltered even when the Art. is pl., τὰ μέν τι μαχόμενοι, τὰ δὲ καὶ ἀναπαυόμενοι X. An. 4.1.14, cf. HG 7.1.46; also τὸ δέ τι . . but in some measure . ., without τὸ μέν preceding, Th. 1.107, cf. 118, 7.48.
      • d later τις is used as in b supr. but without the Art., γράψον . . ὅτι τι καί τι εἴληφας that you have received such and such things, POxy. 937.22 (iii A.D.); κληρονόμους καταλείπω τὴν θυγατέρα μού τινα καὶ τὸν σύντροφον αὐτῆς τινα καί τινα ib. 1034.2 (ii A.D.); τίς τινι χαίρειν A to B greeting (in a draft letter), ib. 509 (ii A.D.).
    • 11 the neut. τι is used,
    • • a collectively, ἦν τι καὶ ἐν ταῖς Συρακούσαις there was a party . . , Th. 7.48; so perh. τῶν ἄλλων οὔ πέρ τι πεφυγμένον ἐστʼ Ἀφροδίτην, οὔτε θεῶν, οὔτʼ ἀνθρώπων no class, h.Ven. 34 (but masc. τις in h.Merc. 143).
      • b euphem. for something bad, v. supr. 3.
      • c joined with Verbs, somewhat, in any degree, at all, ἦ ῥά τί μοι κεχολώσεαι Il. 5.421; παρεθάρρυνέ τι αὐτούς X. HG 6.4.7, etc.: with Adjs. or Adverbs, οὕτω δή τι ἰσχυραί, οὕτω δή τι πολύγονον, etc., Hdt. 3.12, 108, cf. 4.52; so also ὀλίγον τι ἧσσον Od. 15.365; οὐδέ τι μᾶλλον Hdt. 6.123, etc.; ἧσσόν τι Th. 3.75, etc.; οὐ πάνυ τι, πολύ τι, σχεδόν τι, v. πάνυ I.3, πολύς III.1a, 2a, σχεδόν IV; also in conjunction with οὐδέν, μηδέν, οὐδέν τι πάντως Hdt. 6.3; οὐδέν, μηδέν τι μᾶλλον, E. Alc. 522, S. Aj. 280; μηδέν τι λίαν E. Andr. 1234:—also καί τι καὶ . . ὑποψίᾳ in part also from suspicion, Th. 1.107; καί πού τι καί Pi. O. 1.28.
    • 12 τίς τε freq. in Hom., ὡς ὅτε τίς τε Il. 3.33, 4.141, v. τε B.
    • 13 ἤ τις ἢ οὐδείς few or none, next to none, Hdt. 3.140, X. Cyr. 7.5.45, D.C. 47.5, 48.4; ἤ τι ἢ οὐδέν little or nothing, Pl. Ap. 17b; ἢ οὐδεὶς ἤ τις D.C. 41.62 (s. v.l.).
    • 14 τις is pleonast. in such phrases as οὐδέν τι or μηδέν τι, v. supr. 11c.
    • • b repeated in successive clauses, ὅσα λέγει τις ἢ πράσσειτις ἢψέγειν ἔχει S. Ant. 689; εἴ τις δύο ἢ καὶ πλέους τις ἡμέρας λογίζεται Id. Tr. 944 (where however κἄτι πλείους is prob. cj.), cf. E. Or. 1218 (whereas τις is sts. omitted in the first clause, οὔτε φωνὴν οὔτε του μορφὴν βροτῶν A. Pr. 21, cf. S. Tr. 3): but in E. Andr. 734, ἔστι γάρ τις οὐ πρόσω . . πόλις τις, the repetition is pleonastic, as also in A. Supp. 57 sq. (lyr., s. v.l.).
    • 15 τις is sts. omitted, οὐδέ κεν ἔνθα τεόν γε μένος καὶ χεῖρας ὄνοιτο (sc. τις) Il. 13.287; ὡς δʼ ἐν ὀνείρῳ οὐ δύναται (sc. τις) φεύγοντα διώκειν 22.199, cf. S. OC 1226 (lyr.), Leg.Gort. 2.2, X. Smp. 5.2, Pl. Grg. 456d: τις must often be supplied from what goes before, ib. 478c, Prt. 319d.
    • • b sts. also τις is omitted before a gen. case which must depend upon it, as ἢ [τις] τᾶς ἀσώτου Σισυφιδᾶν γενεᾶς S. Aj. 189 (lyr.); ἢν γαμῇ ποτʼ αὐτὸς ἢ [τις] τῶν ξυγγενῶν Ar. Nu. 1128; ἐν τῶν πόλεων IG 1(2).56.14.--Cf. ὅστις, οὔτις, μήτις, ἄλλο τι.
  • III Accentuation and position of τις:
  • • 1 accentuation: τις is normally enclitic, but in certain uses is orthotone, i.e. theoretically oxytone (τίς, τινά, τινές, τινῶν, etc., cf. Choerob. in Theod. 1.373 H.) and barytone when followed by another word (τὶς or τις, τινὰ, τινὲς, τινῶν, etc.). According to Sch. D.T. p.240 H. its orthotone accent is τίς (not τὶς), τίνα, τίνες, etc. The orthotone form is used in codd.:
    • • a at the beginning of a sentence, τίς ἔνδον . .; is any one within? A. Ch. 654 (τὶς cj. Hermann); τί φημι; = λέγω τι; am I saying anything? S. Tr. 865, OT 1471; <τίς ἦλθε;> ἦλθέ τις has anybody come? Somebody has come, Sch. D.T. l.c.; τὶς κάθηται, τὶς περιπατεῖ, so and so is sitting (walking), S.E. M. 8.97; τὶς αἰπόλος καλούμενος Κομάτας Sch. Theoc. 7.78; τίς ποτε οἰκοδεσπότης . . ἐκοπία Aesop. in Gloss. iii p.41; or after a pause, πῶς γὰρ ἄν, ἔφην ἐγώ, ὦ βέλτιστε, τὶς ἀποκρίναιτο Pl. R. 337e; τι οὖν (τὶς ἂν εἴποι) ταῦτα λέγεις; D. 1.14 (v.l.); ἔντοσθεν δὲ γυνά, τι θεῶν δαίδαλμα Theoc. 1.32; οὐ γυμνὸν τὸ φίλαμα, τι δʼ ὦ ξένε καὶ πλέον ἑξεῖς Mosch. 1.5 (v.l. for τὺ).
      • b when τις is opp. to another τις or to some other word, τισὶ μὲν συμφέρει, τισὶ δʼ οὐ συμφέρει Arist. Pol. 1284b40, cf. Th. 2.92, Pl. Cri. 49a, D. 9.2; τινὲς μὲν οὖν . ., ἡμεῖς δὲ . . Sor. 1.1; τὸ τὶ μὲν ψεῦδος ἔχον, τὶ δὲ ἀληθές S.E. M. 8.127; ἀλλὰ τινὰ μὲν . ., τινὰ δὲ . . Gem. 14.6; ποτὲ μὲν πρὸς πάντα, ποτὲ δὲ πρὸς τινά Sor. 1.48: without such opposition, τοῦτʼ εἰς ἀνίαν τοὔπος ἔρχεται τινί for a certain person, S. Aj. 1138. Codd. are not consistent; in signf. II.5a, 10c, 13 they make it enclitic; in signf. II.5b sts. enclitic, sts. orthotone (v. supr.); sts. enclitic and orthotone in the same sentence, πάντα δὲ τὰ γιγνόμενα ὑπό τέ τινος γίγνεται καὶ ἔκ τινος καὶ τί Arist. Metaph. 1032a14, cf. Pl. Chrm. 165c.
    • 2 position:
    • • a τις is rarely first word in the sentence, and rarely follows a pause (v. supr. III.1a, b); it may stand second word, ἔσκε τις ἐνθάδε μάντις ἀνήρ Od. 9.508, cf. Il. 8.515, 23.331; but in general its position is not far before or after the word to which it belongs in sense, ἀλλʼ ἄγε δή τινα μάντιν ἐρείομεν 1.62; φυλακὴ δέ τις ἔμπεδος ἔστω 8.521.
      • b in Ion. Prose it sts. stands between its genitive and the Article of that genitive, τῶν τις Περσέων Hdt. 1.85; τῶν τις ἱρέων Id. 2.38; τῶν τινες Φοινίκων Id. 8.90; ἐς τῶν τι ἄλλο στομάτων τοῦ Νείλου Id. 2.179; so also in late Prose, Ath. 3.108d, Eust. 1402.18, 1659.27, 1676.1.
      • c it stands between the Art. and Subst. in signf. II.10b.
      • d τίς τι is the correct order, not τί τις, IG 1(2).110.46, Th. 7.10, X. An. 4.1.14 (codd. dett.), D. 22.22, etc.
      • e whereas in Att. the order ἐάν τις is compulsory, in Dor. the usual order is αἴ τίς κα, Leg.Gort. 9.43, al., Tab.Heracl. 1.105, al. (but αἴ κά τις Epich. 35, 159; αἰ δέ κα μή τις Leg.Gort. 5.13): later Dor. εἴ τί κα GDI 2101.3, al.; καἴ τι ἂν ( = καὶ εἴ τι ἂν) IG 5(1).1390.50 (Andania, i B.C., v. infr. τίς B.II.1b):—this Dor. order influenced the Koine, as in the rare εἴ τις ἂν Plu. TG 15.

τις, τι, enklitisch, wie in allen Casus ; gen. τινός, bei Hom. stets τευ, att. του ; – dat. τινί ; Hom. τῳ u. τεῳ, att. auch τῳ ; – vom plur. hat Hom. nur den acc. τινάς, Il. 15.735, Od. 11.371 ; – unbestimmtes Pronomen, dem vorigen Fragewort entsprechend:
1) Einer, eingewisser, Jemand, Etwas, oft im Deutschen durch den unbestimmten Artikel ein wiederzugeben ; Hom. u. Folgde überall ; von einer nicht näher bekannten, unbedeutenden Person oder Sache, die man nicht näher angeben kann oder will, sowohl alleinstehend, als bei einem subst., dem es in Prosa wenigstens gewöhnlich nachsteht ; ἠέτῳ εὖχος ὀρέξομεν, ἠέ τις ἡμῖν, Il. 12.328 ; ὡς ὅτε τις δρῦς ἤριπεν, 13.389 ; ἑστήκει, ὡς τίς τε λέων, 17.133 ; τὶς νῆσος, Od. 7.244 ; τὶς ποταμός, Il. 11.722 ; οὔτε τις ἄγγελος οὔτε τις ἱππεύς, Aesch. Pers. 14, u. sonst bei Tragg., wie in Prosa überall. Auch steht das nomen häufig im gen. dabei, τὶς θεῶν, Il. 15.290, θεῶν τις, Aesch. Eum. 70 ; καί τις Ἑλλήνων ἐρεῖ, 726, u. sonst, nach Elmsl. zu Eur. Med. 241 u. Soph. Aj. 998 bei den Tragg. viel üblicher als θεός τις. Her. setzt es dann oft zwischen Artikel u. subst., τῶν τις ἱερέων, τῶν τις Περσέων u. ä., 1.85, 8.90 u. sonst ; was Sp. nachahmen, Ath. III.108d, Alciphr. 3.20, Luc. Nigr. 38.
Bei Adjektiven dient es nicht bloß als unbestimmter Artikel, so daß das Adjektiv substantivisch zu fassen ist, sondern es gibt ihnen auch zuweilen eine gewisse Beschränkung, etwas, einigermaßen, ziemlich, oft ins Ironische übergehend, so daß damit ausgedrückt wird, das Substantivum habe nicht gerade die im Adjektiv ausgedrückte Eigenschaft, sondern nur eine Aehnlichkeit damit ; dies tritt weniger in den homerischen Beispielen hervor, ὥς τις θαρσαλέος καὶ ἀναιδής ἐσσι προΐκτης Od. 17.449, ὥς τις πάμπαν ὀϊζυρός, wie ein ganz Unglücklicher, 20.140 ; Il. 3.220, Od. 18.382 ; eher noch in ὅσος τις, wieviel wohl, 10.45 ; πᾶς τις, ἕκαστός τις, 9.65 ; πολλὸς γάρ τις ἔκειτο, Il. 7.156 ; Pind. πᾶς τις, I. 1.49, wie Soph. O.C. 25 u. A.; vgl. Elmsl. Eur. Med. 548 u. die Erklärer zu Greg.Cor. p. 7, 8 ; πᾶς τις ἄνθρωπος, Xen. Cyr. 7.2.21 ; πόσον τι πλῆθος ἦν, Aesch. Pers. 226 ; οὐ πολλοί τινες, Prom. 502 ; πᾶς τις, ein jeder, ἕτοιμος, Ag. 265, u. oft ; so bes. ἦ μεγασθενής τις εἶ Spt. 977, φρενομανής τις εἶ Ag. 1111, du bist ein Sinnverwirrter ; πολὺ γάρ τι κακῶν ὑπερεκτήσω, Soph. El. 210 ; auch εἷς τις, O.R. 118, wie λέγει τις εἷς, Ant. 269 ; vgl. Plat. Ion 531d ; φιλότεκνός τις εἶ, Ar. Th. 752 ; ὀλίγοι τινές, einige wenige, Xen. Cyr. 5.4.25 u. öfter ; μικρός τις, nur sehr klein, 1.6.14, vgl. An. 4.1.10 ; ὁποῖός τις, 2.2.2 ; πόσος τις, 2.4.21 ; τοιοῦτός τις, 5.8.7 ; ἐγώ τις, ὡς ἔοικε, δυσμαθής, ich bin ein etwas schwer Lernender, Plat. Rep. VI.358d ; δύσβατός τις ὁ τόπος φαίνεται καὶ κατάσκιος, IV.432c ; ἐγὼ τυγχάνω ἐπιλήσμων τις ὢν ἄνθρωπος, Prot. 334c ; εἰμί τις γελοῖος ἰατρός, 340d ; κινδυνεύουσι οὐ φαῦλοί τινες εἶναι, Phaed. 69c ; τεῖχος οὐ πολλῷ τεῳ ἀσθενέστερον, Her. 1.181 ; οὐ πολλῷ τινι ὑποδεέστερον, Thuc. 6.1 ; u. so bes. bei Adjektiven, die eine Menge oder Größe ausdrücken, πολύς τις, Her. 5.48 u. ä.; auch bei Zahlwörtern, ἐς διακοσίους τινὰς αὐτῶν ἀπέκτειναν, Thuc. 3.111 ; ἡμέρας ἑβδομήκοντά τινας οὕτω διῃτήθησαν ἀθρόοι, 7.87, ungefähr. In derselben Bdtg wird τί mit Adjekt. u. Verbis verbunden (s. unter 4). – Auch nach Relativis, οἷός τις, was für einer, Il. 5.638, Od. 20.377 u. sonst ; ὅστις s. oben besonders aufgeführt.
2) wie εἴ τις, si quis, für ὅστις gebraucht wird, eine unbestimmte Allgemeinheit auszudrücken, so dient
   a) τις auch allein dazu, ein unbestimmtes od. mehrfach bestimmbares Einzelnes aus einer größern Mehrheit hervorzuheben, wie unser mancher, manch einer, das lat. aliquis, ἄλκιμος ἔσσʼ, ἵνα τίς σε καὶ ὀψιγόνων εὖ εἴπῃ, Od. 1.302 ; καὶ παῖς, οἷόν πού τις ἐέλδεται ἔμμεναι υἷα, 20.35 ; vgl. Il. 6.479, 2.201, u. sonst ; auch mit ironischer Wendung, τῷ κέν τις κείνων γε καὶ ἐκλελάθοιτο γάμοιο, Od. 3.224, Il. 13.638 ; τὶς ἄλλος, mancher andere, 8.515, 16.225 ; u. oft ὧδε δέ τις εἴπεσκε, so sprach mancher. So auch Tragg. u. in Prosa : τάχʼ ἄν τις εἴποι, Aesch. Spt. 896, u. oft in ähnlicher Verbindung ; ἢν κρατήσωμεν νῦν ταῖς ναυσίν, ἐστί τῳ τὴν ὑπάρχουσάν που οἰκείαν πόλιν ἐπιδεῖν, Thuc. 7.61 ; u. bes. beim imperat., Eur. Rhes. 687, Bacch. 346 u. A. (s. b); – deshalb wird es auch als Collektiv mit dem Plural verbunden, τῷ κέ τεῳ στύξαιμι μένος καὶ χεῖρας ἀάπτους, οἳ κεῖνον βιόωνται, Od. 11.502 ; οἷς ἂν ἐπίω, ἧσσόν τις ἐμοὶ πρόσεισι, Thuc. 4.85 ; ἐάν τις φανερὸς γένηται κλέπτων, τούτοις θάνατός ἐστιν ἡ ζημία, Xen. Mem. 1.2.62 ; εἴ τις αὐτοῖς φίλος ἦν τῶν βαρβάρων, τούτων ἀπειχόμεθα, An. 5.5.14, u. oft. – Bes. hat das neutr. τί nach einer Negation eine solche kollektive, die übrigen Geschlechter mit einbegreifende Bedeutung, τῶν ἄλλων οὔ πέρ τι πεφυγμένον ἔστʼ Ἀφροδίτην οὔτε θεῶν οὔτʼ ἀνθρώπων, H.h. Ven. 34, vgl. Hermann H.h. Merc. 143, Nichts, kein Wesen, kein Geschöpf.
   b) dah. auch ganz allgemein, wie unser man, für ἕκαστος, πᾶς, Jedermann, εὖ μέν τις δόρυ θηξάσθω, Il. 2.382, Jeder wetze wohl seine Lanzenspitze, oder man wetze seinen Speer ; ἀλλά τις αὐτὸς ἴτω, jeder, man komme von selbst, Il. 17.254, vgl. 2.388, 390, 16.209, 17.227, 18.429, 19.71 ; ὥρα τινʼ ἤδη ποδοῖν κλοπὰν ἀρέσθαι, Soph. Aj. 245 ; u. in Prosa : Her. 7.237 ; καί τις οἰκίην τε ἀναπλασάσθω, 8.109 ; ἤδη θᾶττόν τις ἰὼν ἐπιδεικνύτω ἑαυτόν, Xen. Cyr. 3.3.61 ; λεγέτω τις, 6.1.6, u. oft ; ἔνθα πολλὴν μὲν σωφροσύνην καταμάθοι ἄν τις, An. 1.9.3, vgl. 5.7.31, u. öfter.
3) bei den Attikern steht es aber auch mit Beziehung auf eine bestimmte Person, welche man nur nicht nennen will, wie auch unser man gebraucht wird, dem lat. quidam entsprechend, bes. im sing. auf die erste oder zweite Person gehend, also für ἐγώ, σύ gesetzt, wodurch die Rede häufig eine gewisse Schärfe u. Bitterkeit erhält, φοβεῖται δέ τις Aesch. Ch. 57, ἐκ τῶνδε ποινάς φημι βουλεύειν τινά Ag. 1196, vgl. Spt. 384, Suppl. 879 ; ποῖ τις οὖν φύγῃ, Soph. Aj. 398, dem nachher entspricht ποῖ μολὼν μένω ; vgl. 1117 ; Ar. Th. 603, Ran. 552, 554 ; so kann man auch erklären Xen. An. 1.4.12 οὐκ ἔφασαν ἰέναι, ἂν μή τις αὐτοῖς χρήματα διδῷ, wenn man ihnen nicht Sold gäbe, d.i. Kyrus ; vgl. 2.3.23, 3.4.40, 7.3.5, u. öfter.
4) dah. erhält τις u. bes. τι, wie das lat. aliquis, aliquid, auch einen besondern Nachdruck, etwas Rechtes, etwas Bedeutendes, κἠγών τις φαίνομαι ἦμες, Theocr. 11.79, auch ich dünke mir ein Mann von Bedeutung zu sein ; ηὔχεις τις εἶναι, Eur. El. 939 ; so τὶ ποιεῖν Xen. Cyr. 3.3.12, τὶ λέγειν, 1.4.20 ; σεμνύνεσθαι ὥς τι ὄντες, Plat. Phaedr. 242e, als wären sie Etwas ; ὑπὸ πολλῶν καὶ δοκούντων τι εἶναι, Gorg. 472a ; λέγειν τι = Recht haben, Prot. 339c ; σκοπεῖν, μή τι λέγωσιν, Phaedr. 260a ; vgl. ἀλλʼ ἴσως ἔχει τινὰ λόγον, hat vielleicht einen guten Grund, Phaed. 72b ; τὸ δοκεῖν τινες εἶναι διʼ εὐπορίαν προσειληφότες, Dem. 21.213. – Doch dient es auch zum Ausdruck der Geringschätzung, dah. nicht selten Bezeichnung von Sklaven, Xen. Symp. 1.3, 2.3, 7.7. – Arist. gen. et interit. 1.3 A. u. oft stellt τὶς γένεσις der ἁπλῆ entgegen, wie γίνεται μέν τι, γίνεται δʼ ἁπλῶς οὔ, ib.; er sagt auch ὅ τις ἄνθρωπος, der einzelne Mensch, das Individuum, categ. 2.2, 5.1.
5) bes. ist auch der absolute Gebrauch von τί zu merken, in etwas, einigermaßen, etwa, irgendwie, εἴ τι γυναικῶν ἀλλάων περίειμι Od. 19.325, u. öfter, bes. in der Vrbdg εἴ τι, οὔ τι u. μή τι ; u. so auch Tragg.: μή πού τι προὔβης τῶνδε καὶ περαιτέρω, Aesch. Prom. 277 ; ἦ καὶ πατήρ τι σφάλλεται βουλευμάτων, Eum. 687 ; εἴ τι κἄμʼ οἰκτείρετε, Soph. Phil. 1031, u. oft ; Eur.; u. in Prosa : οὕτω δή, οὕτω δή τι ἰσχυραί, οὕτω δή τι πολύγονον u. dgl., Her. 3.12, 108, 4.52 ; εἴ τι τῷ ἡγεμόνι πιστεύσομεν, Xen. An. 1.3.16 ; ἂν δʼ ἄρα τι τῷ μήκει πονῶν ἄχθῃ, Plat. Soph. 218a ; οὐδέν τι, eben nicht, Xen. An. 7.3.35 ; σχεδόν τι, beinahe, μᾶλλόν τι, ἧττόν τι, 4.8.26, 5.8.11.
6) bei Sp. steht τίς für ὅστις ; Callim.; Jacobs AP p. 88, 740 ; aber nie bei den Attikern, vgl. Wolf Dem. Lept. p. 230. – Ἤ τις ἢ οὐδείς, verneinend mit einem leichten Ausdrucke des Zweifels, Keiner oder doch so gut wie Keiner, fast Niemand, Her. 3.140 Xen. Cyr. 7.5.45 ; vgl. Plat. Symp. 199d. – Pleonastisch erscheint τίς in ὁ μέν τις … ὁ δέ τις, Xen. Cyr. 2.3.19, Conv. 2.6 ; οἱ μέν τινες … οἱ δέ τινες, An. 2.3.15, wo Krüger mehrere Beispiele anführt ; auch Thuc. 2.90 ; τὸ μέν τι – τὸ δέ τι, teils … teils, Plat. Ep. IX.358a ; u. oft in οὐδέν τι, μηδέν τι, vgl. Jacobs Ach.Tat. 728. – Wiederholt wird τίς zuweilen in längern Sätzen, Aesch. Prom. 21 Soph. Tr. 945 ; vgl. Ar. Ach. 569.

τις

τι, enclitic. Genit. τινός.

Genit. τεο Od. 16.305. τευ Il. 2.388, Il. 5.897, Il. 13.252, etc. : Od. 1.217, Od. 4.264, Od. 9.497, etc.

Dat. τεῳ Il. 16.227 : Od. 11.502, Od. 20.114. τῳ Il. 1.299, etc. : Od. 10.32, etc.

• • 1

    Someone, one, a man, something : ὅν κέ τις ὄσει Τρώων Il. 2.229, ὡς δʼ ὅτε τις ... Il. 3.33. Cf. Il. 4.196, Il. 5.185, Il. 8.95, 269, Il. 10.84, etc. : ἤν τίς τοι εἴπῃσι βροτῶν Od. 1.282, καί τι φέρεσθαι Od. 15.378. Cf. Od. 1.396, Od. 2.67, 101, Od. 4.637, 735, Od. 14.373 (for some reason), etc.

  • 2

    With sb., etc., some, a : μάντιν τινά Il. 1.62, κακόν τι Il. 2.195. Cf. Il. 3.83, Il. 5.191, Il. 6.506, Il. 10.207, etc. : μάκαρός τευ ἀνέρος Od. 1.217, δήμιόν τι ἄλλο Od. 2.32. Cf. Od. 1.408, Od. 2.326, Od. 3.348, Od. 4.26, Od. 5.421, Od. 11.479, etc.

  • 3
  • • a

      Some sort or kind of, some : μνημοσύνη τις γενέσθω Il. 8.181. Cf. Il. 8.521, Il. 23.103.

    • b

      With an adj., etc., giving a notion of indefiniteness : πολλός τις (like some monster) Il. 7.156, μάλα τις θρασυκάρδιος ἔσται (a stout-hearted kind of fellow) Il. 10.41. Cf. Il. 5.638, etc. : ὅσσος τις χρυσὸς ἔνεστιν (how much there may be in it) Od. 10.45. Cf. Od. 9.348, Od. 10.329, Od. 14.391, Od. 17.449, Od. 18.327, etc.

  • 4

    A certain person or thing : ἅ τινʼ οὐ πείσεσθαι ὀΐω (meaning himself) Il. 1.289, ἦ ῥά νύ μοί τι πίθοιο Il. 4.93, etc. : εἰ μή τίς με θεῶν ὀλοφύρατο, εἰδοθέη Od. 4.364, πλυνούσῃ τις μίγη Od. 15.420, etc.

  • 5

    With sb., a certain, a : αἰπεῖά τις κολώνη Il. 2.811. Cf. Il. 11.711, 722, Il. 15.174, etc. : νῆσός τις Od. 4.354 Cf. Od. 3.293, Od. 4.384, Od. 9.508, Od. 13.96, Od. 14.463, etc.

    With a proper name : δάρης τις Il. 5.9. Cf. Il. 10.314, etc. : Od. 10.552.

  • 6

    The general body, each man, every one, men, they : ὦδέ τις εἴπεσκεν Il. 2.271, ὄφρα τις ἐρρίγῃσιν Il. 3.353, ἀλλά τις αὐτὸς ἴτω Il. 17.254. Cf. Il. 2.355, 382, Il. 4.176, 300, Il. 6.459, 479, Il. 7.91, Il. 12.317, Il. 16.209, Il. 17.227, 420, Il. 18.466, Il. 19.153, etc. : ἵνα τίς σʼ ἐῢ εἴπῃ Od. 1.302, πρίν τινα τῶν ἑτάρων ἀῧσαι Od. 9.65. Cf. Od. 15.538, Od. 16.305, Od. 23.135, etc.

    With ἄλλος: ἵνα τις στυγέῃσιν ἄλλος Il. 8.515.

    With ἀνήρ Il. 14.484.

  • 7

    Many a one, many a man : ἱδρώσει τευ τελαμών Il. 2.388, πάρος τινὰ γαῖα καθέξει Il. 16.629. Cf. Il. 8.379, 513, Il. 18.122, etc. : τῶ κέν τις ἐκλελάθοιτο γάμοιο Od. 3.224, ἀλλά τινʼ οὐ φεύξεσθαι ὀιομαι ὀΐομαι ὄλεορον (i.e. not a man of you shall escape) Od. 22.67. Cf. Od. 11.502, Od. 13.394, 427, Od. 21.157, etc.

  • 8

    Anyone, one, a man, anything : πῶς τίς τοι πείθηται; Il. 1.150, οὐδέ τί μιν προσεφώνεον 332. Cf. Il. 1.534, Il. 2.354, 486, Il. 4.303, 362, etc. : Od. 1.167, Od. 2.230, Od. 3.184, 260, Od. 4.489, 690, Od. 5.80, 120, etc.

    For οὔ τις see οὐ 8.e.α

  • 9

    With sb., etc., any, a : ἔπος τι Il. 1.108, ἄλλῳ τῳ 299. Cf. Il. 2.342, Il. 3.45, Il. 5.817, Il. 18.362, etc. : Od. 1.166, Od. 2.303, Od. 4.373, 544, Od. 5.101, Od. 6.68, etc.

    For οὔ τις ... see οὐ 8.e

  • • a

      .

  • 10

    Adverbially in neut. τι.

  • • a

      In any wise, at all : οὐδέ τί που ἴδμεν ... Il. 1.124. Cf. Il. 1.115, 394, 468, 550, 575, Il. 2.238, Il. 5.762, Il. 9.238, 435, etc. : εἴ τί που ἔστιν Od. 4.193. Cf. Od. 1.202, 296, Od. 2.71, 283, Od. 3.72, Od. 4.632, etc.

      For οὔ τι see οὐ 8.e.β.

    • b

      In some wise, in some way, somehow, in a way, so to speak : πάντα τί μοι κατὰ θυμὸν ἐείσαο μυθήσασθαι Il. 9.645. Cf. Il. 9.197, Il. 21.101, etc. : τοῦτό τί μοι κάλλιστον εἴδεται εἶναι Od. 9.11. Cf. Od. 15.365, etc.

τῐς (τις, τινός, τινί, τιν(α), τινές; τι, τινί, τι.)

• Α subs.
• 1 anyone, anything
• • a εἰ δὲ θεὸν ἀνήρ τις ἔλπεταί τι λαθέμεν (τι supp. byz., om. codd.: κε Turyn.: λελαθέμεν Mommsen) O. 1.64 τά κέ τις ἀνώνυμον γῆρας ἕψοι; O. 1.82 τί δέ τις; τί δʼ οὔ τις; P. 8.95 συγγενεῖ δέ τις εὐδοξίᾳ μέγα βρίθει N. 3.40 ἐν δὲ πείρᾳ τέλος διαφαίνεται ὧν τις ἐξοχώτερος γένηται N. 3.71 ἐπεὶ ῥέζοντά τι καὶ παθεῖν ἔοικεν N. 4.32 μαθὼν δέ τις ἀνερεῖ N. 7.68 ἵσταμαι δὴ ποσσὶ κούφοις, ἀμπνέων τε πρίν τι φάμεν N. 8.19 ἐμπείρων δέ τις ταρβεῖ fr. 110.
  • b c. neg. σύμβολον δʼ οὔ πώ τις ἐπιχθονίων πιστὸν εὗρεν O. 12.7 πόθον ἔνδαιεν Ἥρα ναὸς Ἀργοῦς μή τινα λειπόμενον μένειν P. 4.185 μήτʼ ὦν τινι πῆμα πορών P. 4.297 πόνων δʼ οὔ τις ἀπόκλαρός ἐστιν P. 5.54 οὔτε τι μεμπτὸν οὔτʼ ὦν μεταλλακτόν (sc. τῶν ἐπὶ ταῖς τραπέζαις) fr. 220. 1.
  • c c. gen. ἐμοὶ δʼ ἄπορα γαστρίμαργον μακάρων τιν εἰπεῖν O. 1.52 add. neg., O. 12.7, P. 1.49, P. 3.103, fr. 109.
• 2 someone, something
• • a τὰ δʼ ἀλιτρὰ κατὰ γᾶς δικάζει τις O. 2.59 ἄπονον δʼ ἔλαβον χάρμα παῦροί τινες O. 10.22 ἔπορε μόχθῳ βραχύ τι τερπνόν O. 10.93 σὺν δʼ ἀνάγκᾳ μιν φίλον καί τις ἐὼν μεγαλάνωρ ἔσανεν P. 1.52 ἄγει δὲ χάρις φίλων ποί τινος ἀντὶ ἔργων ὀπιζομένα (codd.: ποίνιμος coni. Spiegel) P. 2.17 [τινες ἑλκόμενοι (coni. Sheppard: τινος codd.) P. 2.90] ἤ τινα Λατοίδα κεκλημένον ἢ πατέρος P. 3.67 ὁ δὲ καλόν τι νέον λαχὼν P. 8.88 τοῖσι τέλειον ἐπʼ εὐχᾷ κωμάσομαί τι παθὼν ἐσλόν P. 9.89 ἐμὲ δʼ οὖν τις ἀοιδᾶν δίψαν ἀκειόμενον πράσσει χρέος P. 9.103 ἀλλʼ ἔσται χρόνος οὗτος, ὃ καί τιν ἀελπτίᾳ βαλὼν ἔμπαλιν γνώμας τὸ μὲν δώσει τὸ δʼ οὔπω P. 12.31 ποτίφορον δὲ κόσμον ἔλαχες γλυκύ τι γαρυέμεν N. 3.32 ἐπεὶ ψεύδεσί οἱ ποτανᾷ τε μαχανᾷ σεμνὸν ἔπεστί τι N. 7.23 τοῦτο γὰρ ἀθάνατον φωνᾶεν ἕρπει, εἴ τις εὖ εἴπῃ τι I. 4.41 γλυκύ τι δαμωσόμεθα καὶ μετὰ πόνον I. 8.8 ὁ δὲ καλόν τι πονήσαις Pae. 2.66 ἐλαύνεις τι νεώτερον ἢ πάρος; Pae. 9.6 μνάσει δὲ καί τινα ναίο[ν]θʼ ἑκὰς ἡρωίδος θεαρίας (may refer to a particular person or generally to absentees, Lobel) Πα. 14. 35. γλυκύ τι κλεπτόμενον μέλημα Κύπριδος fr. 217. c. impv., μακρά μοι αὐτόθεν ἅλμαθʼ ὑποσκάπτοι τις N. 5.20 ἐγκιρνάτω τίς μιν N. 9.50 μαρνάσθω τις I. 5.54 Κλεάνδρῳ τις ἁλικίᾳ τε λύτρον εὔδοξον, ὦ νέοι, καμάτων ἀνεγειρέτω κῶμον I. 8.1 cf. fr. 109, I. 8.66, Pae. 1.2
  • b c. gen. ἔννεπε κρυφᾷ τις αὐτίκα φθονερῶν γειτόνων O. 1.47 εἰ δέ τις ἤδη λέγει ἕτερόν τινʼ ἀν Ἑλλάδα τῶν πάροιθε γενέσθαι ὑπέρτερον P. 2.60 ὀπιζομένων δʼ ἔμπας τις εἶπεν καὶ τόδε P. 4.86 καί τινα σὺν πλαγίῳ ἀνδρῳν κόρῳ στείχοντα τὸν ἐχθρότατον φᾶσέ νιν δώσειν μόρῳ (v. Radt, Mnem., 1966, 169) N. 1.64 ποντίαν χρυσαλακάτων τινὰ Νηρείδων πράξειν ἄκοιτιν N. 5.36 ἐχρῆν δέ τινʼ ἔνδον ἄλσει παλαιτάτῳ Αἰακιδᾶν κρεόντων τὸ λοιπὸν ἔμμεναι N. 7.44 ἁλίκων τῶ τις ἁβρὸν ἀμφὶ παγκρατίου Κλεάνδρῳ πλεκέτω μυρσίνας στέφανον I. 8.66 πλέον τι λαχών (sc. Ζεύς) fr. 35a. τῶ[ν . . Λο]κρῶν τις fr. 140b. 4.
• 3
• • a εἴ τις, cf. B. c, C. a. εἰ δέ μιν ἔχων τις οἶδεν τὸ μέλλον O. 2.56 ὑγίεντα δʼ εἴ τις ὄλβον ἄρδει O. 5.23 πολλοὶ δὲ μέμνανται, καλὸν εἴ τι ποναθῇ O. 6.11 φιάλαν ὡς εἴ τις δωρήσεται O. 7.1 παραπειρῶνται Διὸς ἀργικεραύνου, εἴ τινʼ ἔχει λόγον ἀνθρώπων πέρι O. 8.4 εἰ δὲ σὺν πόνῳ τις εὖ πράσσοι O. 11.4 ἄνεται πάντα βροτοῖς, εἰ σοφός, εἰ καλός, εἴ τις ἀγλαὸς ἀνήρ O. 14.7 εἴ τι καὶ φλαῦρον παραιθύσσει, μέγα τοι φέρεται πὰρ σέθεν P. 1.87 εἰ δέ τις ἤδη λέγει P. 2.58 “μεμάντευμαι δʼ ἐπὶ Κασταλίᾳ, εἰ μετάλλατόν τι” P. 4.164 εἰ γάρ τις ὄζους ἐξερείψειεν P. 4.263 κέρδος δὲ φίλτατον, ἑκόντος εἴ τις ἐκ δόμων φέροι P. 8.14 εἰ γάρ τις ἐσλὰ πέπαται P. 8.73 εἰ φίλος ἀστῶν, εἴ τις ἀντάεις P. 9.93 εἴ τις ἄκρον ἑλὼν ὕβριν ἀπέφυγεν (εἴ τις codd.: τίς Homan) P. 11.55 εἰ δὲ τύχῃ τις ἔρδων N. 7.11 εἰ δέ τις ὄλβον ἔχων μορφᾷ παραμεύσεται ἄλλους N. 11.13 εἰ δέ τις ἔνδον νέμει πλοῦτον κρυφαῖον I. 1.67 εἴ τις ἄγοι τιμὰς Ἑλικωνιάδων I. 2.34 τοῦτο γὰρ ἀθάνατον φωνᾶεν ἕρπει, εἴ τις εὖ εἴπῃ τι I. 4.41 τὰ μακρὰ δʼ εἴ τις παπταίνει I. 7.43 εἰ δέ τις ἀρκέων φίλοις, ἐχθροῖσι τραχὺς ὑπαντιάζει Pae. 2.31 c. gen., λαγέταν γάρ τοι τύραννον δέρκεται, εἴ τινʼ ἀνθρώπων, ὁ μέγας πότμος P. 3.86 εἰ δὲ νόῳ τις ἔχει θνατῳν ἀλαθείας ὁδόν P. 3.103 εἴ τις ἀνδρῶν κατέχει φρασὶν αἰανῆ κόρον I. 3.1 εἰ γάρ τις ἀνθρώπων πράσσει θεοδμάτους ἀρετὰς I. 6.10
  • b ὁπόταν τις τὺ δʼ ὁπόταν τις ἀμείλιχον καρδίᾳ κότον ἐνελάσῃ P. 8.8
• 4
• • a πᾶς τις γαστρὶ δὲ πᾶς τις ἀμύνων λιμὸν αἰανῆ τέταται I. 1.49
  • b τις, many a one ἦ τινʼ ἄγλωσσον μέν, ἦτορ δʼ ἄλκιμον, λάθα κατέχει ἐν λυγρῷ νείκει N. 8.24 c. gen., καὶ ὑψιφρόνων τινʼ ἔκαμψε βροτῶν P. 2.51 [cf. N. 1.64] ἀελλοπόδων μέν τινʼ εὐφραίνοισιν ἵππων τιμαὶ καὶ στέφανοι, τοὺς δὲ πολυχρύσοις θαλάμοις βιοτά, τέρπεται δὲ καί τις ἐπʼ οἶδμʼ ἅλιον ναὶ θοᾷ διαστείβων (bis) fr. 221.
  • c a man i. e. men “ὄφρα τις τᾶν ἐν δυνατῷ φιλοτάτων ἐπιψαύειν ἔραται” P. 4.92
  • d each σὺν δʼ ἀέθλοις ἐκέλευσεν διακρῖναι ποδῶν ἅντινα σχήσοι τις ἡρώων, ὅσοι γαμβροί σφιν ἦλθον P. 9.116 τὸ κοινόν τις ἀστῶν ἐν εὐδίᾳ τιθεὶς ἐρευνασάτω φάος fr. 109. 1. τὰ δʼ αὐτὸς ἀντιτύχῃ, ἔλπεταί τις ἕκαστος ἐξοχώτατα φάσθαι (Mingarelli: ἄν τις τύχῃ codd.) N. 4.91—2.
• B adj.,
• • a a, any ὅταν τις βροτήσιος ἀνὴρ αὐτὸν ἀνάγῃ P. 5.2 ὦναξ, ἑκόντι δʼ εὔχομαι νόῳ κατά τιν ἁρμονίαν βλέπειν ἀμφʼ ἕκαστον ὅσα νέομαι P. 8.68 κωφὸς ἀνήρ τις, ὃς Ἡρακλεῖ στόμα μὴ περιβάλλει P. 9.87 ἐπαοιδαῖς δʼ ἀνὴρ νώδυνον καί τις κάματον θῆκεν N. 8.50 add. neg., πέποιθα δὲ ξένον μή τινʼ δαιδαλωσέμεν O. 1.104 πεῖρας οὔ τι θανάτου O. 2.31 τεκεῖν μή τινʼ πόλιν ἄνδρα μᾶλλον εὐεργέταν O. 2.93 ἀντεβόλησεν τῶν ἀνὴρ θνατὸς οὔπω τις πρότερον O. 13.31 ἕτερον οὔ τινα οἶκον ἀπεφάνατο πυγμαχία <πλεόνων> ταμίαν N. 6.25 ἀσκὸς δʼ οὔτε τις ἀμφορεὺς ἐλίνυεν δόμοις *fr. 104b. 4.*
  • b some, some sort of Μοῖρʼ ἐπί τι καὶ πῆμʼ ἄγει O. 2.37 αἰτέων λαοτρόφον τιμάν τινʼ ἑᾷ κεφαλᾷ O. 6.60 δόξαν ἔχω τινʼ ἐπὶ γλώσσᾳ λιγυρᾶς ἀκόνας O. 6.82 ἐπὶ μὰν βαίνει τι καὶ λάθας ἀτέκμαρτα νέφος O. 7.45 εἶπέ τινʼ αὐτὸς ὁρᾶν γαῖαν O. 7.62 τεθμὸς δέ τις ἀθανάτων O. 8.25 ἔστιν δὲ καί τι θανόντεσσιν μέρος O. 8.77 σύν τινι μοιριδίῳ παλάμᾳ O. 9.25 στάθμας δέ τινος ἑλκόμενοι περισσᾶς (τινες coni. Sheppard) P. 2.90 “μή τι νεώτερον ἐξ αὐτῶν ἀναστάῃ κακόν” P. 4.155 καί τινα οἶμον ἴσαμι βραχύν P. 4.247 οὐ θεῶν ἄτερ ἀλλὰ Μοῖρά τις ἄγεν P. 5.76 ἤ μέ τις ἄνεμος ἔξω πλόου ἔβαλεν P. 11.39 σπεῖρέ νυν ἀγλαίαν τινὰ νάσῳ (= ἀγλαίας τι, Radt) N. 1.13 ἔστι δέ τις λόγος ἀνθρώπων, τετελεσμένον ἐσλὸν μὴ χαμαὶ σιγᾷ καλύψαι N. 9.6 παθόντες πού τι φιλόξενον ἔργον (cf. C. b.) I. 2.24 ἐπειδὴ τὸν ὑπὲρ κεφαλᾶς γε Ταντάλου λίθον παρά τις ἔτρεψεν ἄμμι θεός I. 8.10 ἀπήμονα εἰς ὄλβον τινὰ τράποιο Θήβαις, ὦ πότνια, πάγκοινον τέρας Pae. 9.9 πολέμοιο δὲ σᾶμα φέρεις τινός; Pae. 9.13 ἐκράνθην ὑπὸ δαιμονίῳ τινὶ (δείματι e. g. supp. Wil.) Πα. 9. 34. ἄνδρες θήν τινες ἀκκιζόμενοι νεκρὸν ἵππον στυγέοισι fr. 203. 1. εἶπεν ἐν Θήβαισι τοιοῦτόν τι ἔπος O. 6.16 ἄλλοις δέ τις ἐτέλεσσεν ἄλλος ἀνὴρ εὐαχέα βασιλεῦσιν ὕμνον P. 2.13 [τις = quidam, cannot be shown to be a valid meaning in Pindar: it is a possibility in the following places, O. 6.82, O. 7.45, O. 9.25, P. 2.90, P. 4.247, N. 9.6, fr. 203. 1, v. supra.]
  • c εἴ τις εἰ δὲ δή τινʼ ἄνδρα ἐτίμασαν O. 1.54 εἰ δὲ θεὸν ἀνήρ τις ἔλπεται λαθέμεν O. 1.64 “Μοῖραι δʼ ἀφίσταντʼ, εἴ τις ἔχθρα πέλει” P. 4.145 εἰ δὲ τί οἱ φίλτρον ἐν θυμῷ μελιγάρυες ὕμνοι ἁμέτεροι τίθεν P. 3.63 εἰ δέ τις ὄλβος ἐν ἀνθρώποισιν, ἄνευ καμάτου οὐ φαίνεται P. 12.28 εἰ δέ τις ἀνθρώποισι θεόσδοτος ατληκηκοτας προστύχῃ fr. 42. 5. εἰ καί τι Διωνύσου ἄρουρα φέρει βιόδωρον ἀμαχανίας ἄκος Pae. 4.25 c. gen., κεἴ μοί τινʼ ἄνδρα τῶν θανόντων fr. 4, cf. C. a.
• C adv., τι
• • a c. εἰ, εἴπερ, in any way εἴ τί τοι Πίσας τε καὶ Φερενίκου χάρις νόον ὑπὸ γλυκυτάταις ἔθηκε φροντίσιν O. 1.18 “φίλια δῶρα Κυπρίας ἄγʼ εἴ τι, Ποσείδαον, ἐς χάριν τέλλεται” O. 1.75 εἴπερ τι φιλεῖς ἀκοὰν ἁδεῖαν αἰεὶ κλύειν P. 1.90 εἴ τι πέραν ἀερθεὶς ἀνέκραγον N. 7.75 εἰ δὲ γεύεται ἀνδρὸς ἀνήρ τι N. 7.87
  • b c. που, somehow or other καί πού τι καὶ βροτῶν φάτις O. 1.28 “οὔ τί που οὗτος Ἀπόλλων” P. 4.87, cf. I. 2.24
  • c qualifying vb., somehow ἀλλά τι προσφέρομεν ἔμπαν ἢ μέγαν νόον ἤτοι φύσιν ἀθανάτοις N. 6.4 νέᾳ δʼ εὐπραγίᾳ χαίρω τι· τὸ δʼ ἄχνυμαι to some degree P. 7.18 [τί οἱ (codd. contra metr.: τῷ Mingarelli.) N. 10.15]
• D fragg. ]ει τις ἄτερθεν[ Πα. 13. b. 13. ]ιν τοία τις εμ[ Πα. 13. c. 1. τί κέ τις εσχ[ Δ. 4. b. 11. ]και τι πατ[ Θρ. 5. b. 5. ἦν γὰρ τι παλαίφατον[ fr. 140a. 69 (43).

τις , gen. τεύ, τεό, dat. (οὔ) τινι, τεῴ, τώ, pl. neut. ἄσσα: indef. pron. enclitic, some (any) one, some (any) thing; many a one, (every) one, Od. 19.265, Il. 2.388, 355; appended to adjectives, it makes them less precise, ὁπποῖ᾽ ἄσσα εἵματα, ‘about what sort of clothing,’ Od. 19.218.—Adv., τὶ, somewhat, in a degree, but adds force to a negation, οὔ τι, not at all, by no means; οὐδέ τι, nothing whatever, Od. 3.184.

τις

• • IIndef. Pron. any one, any thing, some one, some thing; and as adj. any, some, and serving as the Indef. Art. a, an: in the latter case it agrees with its Subst., φίλος τις a friend, θεός τις a god, i. e. not a man; in the former it is followed by gen. pl., φίλων τις one of thy friends, θεῶν τις one of the gods.
  • IIspecial usages:
  • • 1some one (of many), i. e. many a one, ὧδε δέ τις εἴπεσκεν so men said, Hom.
    • 2any one concerned, each one, Il.; τοὺς ξυμμάχους αὐτόν τινα κολάζειν that every man should himself chastise his own allies, Thuc.; ἄμεινόν τινος better than any others, Dem.:—this is more fully expressed by adding other pronominal words, τις ἕκαστος Od., etc.; πᾶς τις Hdt., etc.; οὐδείς or μηδείς τις Eur., Xen.
    • 3in reference to a person, whom one avoids naming, δώσει τις δίκην some one I know will suffer, Ar.; so euphem. for something bad, ἤν τι ποιῶμεν, ἤν τι πάθωμεν Thuc.
    • 4indefinitely, where we say they, French on, μισεῖ τις ἐκεῖνον they hate him, Dem.
    • 5τις, τι, emphat. of a person or thing, some great one, some great thing, ηὔχεις τις εἶναι you boasted that you were somebody, Eur.; δοκοῦσι τινὲς εἶναι Dem.; κἠγών τις φαίνομαι ἦμες I too seem to be somebody, Theocr.; so in neut., οἴονταί τι εἶναι Plat.; so, λέγειν τι to be near the mark, opp. to οὐδὲν λέγειν, Plat.
    • 6emphat. a man, opp. to a brute, τις ἢ κύων Ar.: reversely, with sense of contempt, Θερσίτης τις ἦν there was one Thersites, Soph.
    • 7with prop. names τις commonly signifies one of the same sort, as, ἤ τις Ἀπόλλων ἢ Πάν either an Apollo or a Pan, Aesch.; Ἀφροδίτη τις Eur.
    • 8with Adjs. τις takes a restrictive sense, ὥς τις θαρσαλέος ἐσσι a bold kind of fellow, i. e. very bold, Od.; δυσμαθής τις a dull sort of person, Plat.
    • 9with numerals, ἑπτά τινες some seven, seven or so, Thuc.; ἐς διακοσίους τινάς Thuc.; so without numeral, ἡμέρας τινάς some days, i. e. several, Thuc.; ἐνιαυτόν τινα a year or so, Thuc.; so, οὐ πολλοί τινες, τινες οὐ πολλοί, ὀλίγοι τινές Thuc.:—so also ὅσος τις χρυσός what a store of gold, Od.
• 10with Pronominal words, οἷός τις what sort of a man, Il.; ποῖός and ὁποῖός τις Soph., Xen., etc.; τις τοιόσδε Hdt.; τοιοῦτός τις Xen.:— ὅταν δʼ ὁ κύριος παρῇ τις when the lord, whoever he be, is here, Soph.:—in opposed clauses, ὁ μέν τις . ., ὁ δὲ . . Eur., Plat., etc.
• • • 11the neut. τι is used as adv. somewhat, in any degree, at all, Il., etc.
    • 12ἤ τις ἢ οὐδείς few or none, next to none, Hdt.; ἤ τι ἢ οὐδέν little or nothing, Plat.