φήμη

φήμη, ἡ, Aeol. and Dor. φάμα, Sapph. 44.12 L.-P., Pi. O. 7.10; pseudo-Dor. φήμα B. 5.194, al., Isyll. 80: (φημί).

• • I utterance prompted by the gods, significant or prophetic saying, χαῖρε δὲ φήμῃ Ὀδυσσῆος φίλος υἱός Od. 2.35, ubi v. Sch.; in the prayer of Odysseus to Zeus, φήμην τίς μοι φάσθω Od. 20.100; folld. by φήμην δʼ ἐξ οἴκοιο γυνὴ προέηκεν ἀλετρίς ib. 105; φ. and κλεηδών are interchanged, Hdt. 5.72, cf. S. El. 1109 sq.; φ. about a τέρας, Hdt. 3.153; εἴτε του θεῶν φήμην ἀκούσας εἴτʼ ἀπʼ ἀνδρὸς οἶσθα S. OT 43, cf. 86, 475 (lyr.); τοῦ ὀνείρου ἡ φ. the message of the dream, Hdt. 1.43; φ. μαντικαί S. OT 723; φ. θεσφάτων Id. Tr. 1150; μάντεων φῆμαι E. Hipp. 1056. cf. Ion 180 (lyr.); φήμη τις οἴκων ἐν μυχοῖς ἱδρυμένη Id. Hel. 820; φήμας τε καὶ μαντείας Pl. Phd. 111b, cf. Isoc. 9.21; φήμας καὶ ἐνύπνια καὶ οἰωνούς X. Smp. 4.48, cf. Cyr. 8.7.3, etc.; φήμης ἕνεκα ominis causa, Pl. Lg. 878a, cf. 908a; τῇ πόλει (sc. Aquileia) ἀετὸς οἰκιζομένῃ τὴν αὑτοῦ φ. χαρίζεται Jul. Or. 2.72a; hence, comically, φήμη γʼ ὑμῖν ὄρνις ἐστί Ar. Av. 720; φ. ἀγαθὴν λέξομεν = εὐφημίαν παρέξομεν, Id. V. 865 (anap.).
  • • 2 report, rumour, usu. of uncertain and mysterious origin, φήμη οὔ τις πάμπαν ἀπόλλυται, ἥν τινα πολλοὶ λαοὶ φημίξωσι· θεός νύ τίς ἐστι καὶ αὐτή Hes. Op. 763, cf. Aeschin. 1.128 (citing φήμη δʼ ἐς στρατὸν ἦλθε as from Il.); Φήμης βωμός Sch. ad loc., Paus. 1.17.1; common report, opp. συκοφαντία, Aeschin. 2.145; φάμα δʼ ἦλθε κατὰ πτόλιν Sapph. l.c.; ἄμβροτε Φ. S. OT 158 (lyr.); φ. ἐσέπτατο ἐς τὸ στρατόπεδον Hdt. 9.100; φ. δημόθρους A. Ag. 938; τίνʼ ἔχων φ. ἀγαθὴν ἥκεις; Ar. Eq. 1320 (anap.); φ. ὑπορρεῖ Pl. Lg. 672b; φήμην κατασκεδάσαι Id. Ap. 18c.
    • 3 report of a manʼs character, repute, δεινὴν δὲ βροτῶν ὑπαλεύεο φήμην· φ. γάρ τε κακὴ πέλεται, κούφη μὲν ἀεῖραι—ῥεῖα μάλʼ, ἀργαλέη δὲ φέρειν, χαλεπὴ δʼ ἀποθέσθαι Hes. Op. 760; ὑποδεέστερα τῆς φ. Th. 1.11; περὶ τὸν τῶν ἀνθρώπων βίον . . καὶ πράξεις ἀψευδής τις πλανᾶται φ. Aeschin. 1.127; τοιαύτην φ. σαυτῇ περιφυομένην Isoc. 5.78: pl., ἐπιφέρειν γυναικείους ἑαυτοῖς φήμας Pl. Lg. 935a; ἐπώνυμος ἐν φήμαις βροτῶν Antiph. 105:—esp. of good report, fame, περιχαρὴς τῇ φ. Hdt. 1.31; κατὰ τὴν εὐλογίαν καὶ τοὺς ἐπαίνους καὶ τὴν φ. Isoc. 5.134, cf. 4.186; ὁ δʼ ὄλβιος ὃν φᾶμαι κατέχοντʼ ἀγαθαί Pi. O. 7.10: but also φ. πονηραί A. Ch. 1045; αἰσχρὰ φ., opp. καλὴ δόξα, Isoc. 1.43; ψευδῆ φ. ὑμνεῖν κατὰ θεῶν Pl. Lg. 822c, cf. R. 463d.
    • 4 φᾶμαι songs of praise, Pi. P. 2.16; φάμα φιλοφόρμιγξ A. Supp. 697 (lyr.), cf. Th. 866 (anap.).
  • II any voice or words, speech, saying, λόγων φ. poet. periphr. for λόγοι, S. Ph. 846 (lyr.); esp. common report, tradition, legend, ἀλλʼ ἔστι φήμη . . A. Supp. 760; πολιαὶ φῆμαι E. El. 701 (lyr.), cf. Pl. Phlb. 16c, Lg. 713c; αἱ ἀρχαῖαι φ. Plb. 12.3.2; μνήμην παρὰ τῆς φήμης λαβών Lys. 2.3.
  • • • b common report or parlance, Chrysipp.Stoic. 2.242; ὅσους ἡ κοινὴ φ. παραδέδωκεν [θεούς] Phld. Piet. 17.
    • 2 message, A. Ch. 741, S. El. 1155, E. Hipp. 158 (lyr.).

φήμη, ἡ, dor. φάμα,
1) omen, eine göttliche Stimme, ein Laut, worin sich ohne die Absicht des Urhebers der Wille der Götter kund zu tun, oder eine Andeutung von zukünftigen Dingen enthalten zu sein scheint, also eine ahnungsvolle, vorbedeutende Stimme ; so Od. 2.35, wo der alte Aegyptios gesagt hat, in Beziehung auf den ihm unbekannten Veranlasser der Versammlung, εἴθε οἱ αὐτῷ Ζεὺς ἀγαθὸν τελέσειεν, ὅ, τι φρεσὶν ᾗσι μενοινᾷ, heißt es vom Telemach, der es auf sich bezieht, χαῖρε δὲ φήμῃ Ὀδυσσῆος φίλος υἱός ; Od. 20.100 sagt Odysseus φήμην τίς μοι φάσθω ἐγειρομένων ἀνθρώπων ἔνδοθεν, welche Stimme v. 105 ff. ihm zu Teil wird ; Soph. εἴτε του θεῶν φήμην ἀκούσας, εἴτʼ ἀπʼ ἀνδρὸς οἶσθά που, O.R. 43, vgl. 86, 475 ; φῆμαι μαντικαί 723 ; also auch Verkündigung durch Orakel, Vogel- u. Opferzeichen, Träume u. vgl.; βληθεὶς ἐξέπλησε τοῦ ὀνείρου τὴν φήμην Her. 1.43, vgl. 3.153, 5.72 ; μάντεων φήμας ἐλέγξας Eur. Hipp. 1056 ; τοὺς θεῶν ἀγγέλλοντας φήμας θνατοῖς Ion 180 ; Plat. κατά τινα μαντείας φήμην Legg. VII.792d, φήμας τε καὶ μαντείας καὶ αἰσθήσεις τῶν θεῶν γίγνεσθαι αὐτοῖς Phaed. 111b, und oft ; Vorbedeutung, Legg. IX.878a.
2) Rede, Gerede, Gerücht, Ruf, Meinung, in der man steht ; Hes. O. 765 ; φᾶμαι ἀγαθαί Pind. Ol. 7.10 ; P. 2.16 u. öfter ; ἀλλʼ ἔστι φήμη τοὺς λύκους κρείσσους κυνῶν εἶναι, es ist eine weit verbreitete Rede, Aesch. Suppl. 741 ; φήμη γε μέντοι δημόθρους μέγα σθένει Ag. 912 ; auch Gesang, Suppl. 678 ; Botschaft, Nachricht, φήμας λάθρᾳ προὔπεμπες Soph. El. 1144 ; fr. 203 ; φήμη τις φύλαξιν ἐμπέπτωκεν Eur. Rhes. 656 ; φήμη ἀγαθή Ar. Eq. 1317, Vesp. 864 ; φήμης ὑποδεέστερα, von dem das Gerücht übertrieben ist, Thuc. 1.11 ; τοῦτο ἕξει ὅπῃ ἂν αὐτὸ ἡ φήμη ἀγάγῃ Plat. Rep. III.415 ü ; οὐ γὰρ δήπου σοῦ γε τοσαύτη φήμη τε καὶ λόγος γέγονεν Apol. 20c, u. oft ; τὴν φήμην, ἣν προσεποιήσω Aesch. 2.166.

φήμη

-ης, ἡ

[φημί.]

Something said which bears a significance of which the speaker is unconscious, a speech that serves as an omen (= κλεηδών 2) : φήμην τίς μοι φάσθω Od. 20.100. Cf. Od. 2.35, Od. 20.105.

φήμη : ominous or prophetic utterance, voice, omen, Od. 20.100, Od. 2.35.

φήμη, ἡ,

• • IDoric φάμα, Lat. fama: (φημί):— a voice from heaven, a prophetic voice, Od.; so, when Ulysses prays to Zeus, φήμην τίς μοι φάσθω, he is answered by thunder, Od.; hence an oracle, divination, omen, Hdt., Soph., etc.
  • • 2saying or report spread among men, rumour, Hes., Aeschin.; ὑποδεεστέρα τῆς φήμης inferior to the report of them, i. e. exaggerated, Thuc.
    • 3the talk or report of a manʼs character, Hes., etc.:—esp. good report, fame, Hdt., Pind.; also, φ. πονηραί Aesch., etc.
    • 4φᾶμαι songs of praise, Pind.
  • IIany voice or words, a speech, saying, Aesch.:—esp. a common saying, a tradition, legend, Eur., Plat.
  • • 2a message, Trag.