χρειώδης
χρειώδης, needful
χρει-ώδης, ες,
- needful, Phld. D. 3Fr. 87, Ph. 2.23, J. BJ 5.5.8, Ruf. ap. Orib. 8.24.7, Ael. Tact. 34.1; τισι Crantor ap. S.E. M 11.53, Plu. QConv. 2.724e; τὸ χ. necessity, Luc. Am. 38; τὸ ἀναγκαῖον καὶ χ. Plu. Col. 2.1118b; ἐν πᾶσιν τοῖς χριώδεσιν (sic) τῆς πατρίδος IG 4.716.13 (Hermione); χ. ἀπόφθεγμα, = χρεία V, D.L. 4.47: Comp. and Sup., -έστερος, -έστατος, Ael. Tact. 1.7: Comp., Hld. 6.11: Sup., Ps.-Luc. Philopatr. 19.
- II in need of, τἄλλα ὧν ὁ ἀνθρώπινος βίος χρειώδης Ph. ap. Eus. PE 8.11: abs., of parts of the body, needy, opp. ἐνεργά (productive), Mnesith. ap. Steph. in Gal. 1.241D.; deficient, τὸ χ. Corp.Herm. 18.6.
χρειώδης, ης, ες : utile, profitable, avantageux à, dat. Plut. M. 724e ; τὸ χρ. Plut. M. 1118c ; Luc. Am. 18, l’utile ||
Sup. -έστατος, Luc. Philopatr. 19.
Étym. χρεία, -ωδης.
χρειώδης, ες,
1) von brauchbarer, nützlicher Art, Beschaffenheit, nütze, τὸ χρειῶδες εἰκέτω τῇ ἀνάγκῃ Luc. Amor. 38 ; Plut. Lyc. 5.
2) nötig, notwendig ; τὰ χρειώδη Plut. Mar. 42 ; S.Emp. adv.mus. 29 u. a.Sp.
1) von brauchbarer, nützlicher Art, Beschaffenheit, nütze, τὸ χρειῶδες εἰκέτω τῇ ἀνάγκῃ Luc. Amor. 38 ; Plut. Lyc. 5.
2) nötig, notwendig ; τὰ χρειώδη Plut. Mar. 42 ; S.Emp. adv.mus. 29 u. a.Sp.