χρεμετιστικός
χρεμετιστικός, fond of neighing, able to neigh
χρεμετ-ιστικός, ή, όν,
- fond of neighing, able to neigh, ζῷον Ph. 1.310, S.E. P. 2.211, Plu. 2.877b, cf. Alex.Aphr. in Top. 235.24.
χρεμετιστικός, ή, όν, qui a la faculté ou l’habitude de hennir, Plut. M. 877b ; Phil. 1, 310 ; Sext. P. 2, 111.
Étym. χρεμετίζω.
χρεμετιστικός, gern, gewöhnlich wiehernd, was wiehern kann ; ζῷον, das Pferd, Plut. plac.phil. 1.3 M ; Philo.