ἄγαμαι

ἄγᾰμαι [ᾰ], 2pl. ἄγασθε Od. 5.129, Ep. ἀγάασθε ib. 119; Ep. inf. ἀγάασθαι 16.203: impf. ἠγάμην Pl. R. 367e, X. Smp. 8.8, Ep. 2pl. ἠγάασθε Od. 5.122: fut. Ep. ἀγάσσομαι Od. 4.181; later, ἀγασθήσομαι Them. Or. 27.337b, Themist. Ep. 8: aor. ἠγασάμην Hom. D. 18.204, Plu. Fab. 18, etc.; Ep. ἠγάσσατο or ἀγάσσατο Il. 3.181, 224; after Hom. the pass. ἠγάσθην prevails, Hes. Fr. 93.2, Sol. 33, etc. (Perh. cognate with ἀγα-, q.v.) [ᾰγᾰμαι, but ἠγᾱασθε metri grat., Od. l.c.]

• • I abs., wonder, μνηστῆρες δʼ . . ὑπερφιάλως ἀγάσαντο Od. 18.71, etc.; c. part., Ὀδυσῆος ἀγασσάμεθʼ εἶδος ἰδόντες Il. 3.224.
  • • 2 more freq. c. acc., admire a person or thing, τὸν δʼ ὁ γέρων ἠγάσσατο Il. 3.181; ὡς σέ, γύναι, ἄγαμαι Od. 6.168; μῦθον ἄ. Il. 8.29; τὸ προορᾶν ἄ. σευ Hdt. 9.79; ὑμέων ἀγάμεθα τὴν προνοίην Id. 8.144; οὐκ ἄγαμαι ταῦτʼ ἀνδρὸς ἀριστέως E. IA 28; ταῦτα ἀγασθείς X. Cyr. 2.3.19, cf. Isoc. 4.84, etc.: c. acc. pers. et gen. rei, admire one for a thing, Pl. R. 426d, X. Cyr. 2.3.21.
    • 3 c.gen., wonder at freq. in Com., ἄγαμαι δὲ λόγων Ar. Av. 1744; ἄ. κεραμέως αἴθωνος Eup. 21D.; ἄ. σοῦ στόματος, ὡς . . Phryn.Com. 10:—also in Prose, X. Mem. 2.6.33, Pl. Euthd. 276d, etc.
    • 4 c. gen. pers., foll. by part., wonder at oneʼs doing, ἄ. Ἐρασίνου οὐ προδιδόντος Hdt. 6.76.β; ἀ. αὐτοῦ εἰπόντος Pl. R. 329d, etc.; ἄ. τινος ὅτι, . . διότι . ., Id. Hp.Ma. 291e, X. Mem. 4.2.9, etc.
    • 5 c. dat., to be delighted with a person or thing, Hdt. 4.75, Pl. Smp. 179c, X. Cyr. 2.4.9; later, ἐπί τινι, D. Ep. 2.11, MenetorHist. 1, Phalar. Ep. 79.
  • II in bad sense, feel envy, bear a grudge, c. dat. pers., εἰ μή οἱ ἀγάσσατο Φοῖβος Ἀπόλλων Il. 17.71; ἀγασσάμενοι [μοι] περὶ νίκης 23.639; with inf. added, to be jealous of one that . ., σχέτλιοί ἐστε, θεοί, . . οἵ τε θεαῖς ἀγάασθε παρʼ ἀνδράσιν εὐνάζεσθαι Od. 5.119, 23.211; foll. by a relat., ἔφασκε Ποσειδάωνʼ ἀγάσεσθαι ἡμῖν, οὕνεκα . . 8.565:—Pass. aor. ἠγάσθην Hes. Fr. 93.2, dub. in E. HF 845.
  • • 2 c. acc, to be jealous of, angry at a thing, ἀγασσάμενοι κακὰ ἔργα Od. 2.67; of Gods, 4.181, cf. 23.64. Cf. ἀγαίομαι.

ἄγαμαι, (*ἀ-γα, γαίω, vgl. ἄγαν), ἄγασαι Xen. Cyr. 3.1.15 ; ep. auch (von ἀγάομαι) ἀγάασθαι, ἀγάασθε, ἠγάασθε, ἀγώμενος Hes. Th. 619 ; s. auch ἀγαίομαι ; fut. ἀγάσομαι, ep. ἀγάσσομαι ; aor. ἠγάσθην, ep. ἠγασάμην, ἀγάσσασθαι, doch auch Dem. 18.204, ἀγάσαιτο.
1) bewundern, οὔτε λίην ἄγαμαι Od. 23.175, οὔτε τι θαυμάζειν περιώσιον οὔτʼ ἀγάασθαι 16.263, abs. ὑπερφιάλως ἀγάσαντο, staunten, 18.71 ; oft μῦθον ἀγασσάμενοι, worin zugleich gut heißen liegt ; ὡς σέ, γύναι, ἄγ. τε τέθηπά τε Od. 6.168 ; – δύνασιν ἀγασθείς Pind. P. 4.238 ; cf Her. 4.46, 8.144 ; Plat. Prot. 361e ; Xen. Cyr. 7.3.6 ; Isocr. Pan. 84 ; bes. oft Plut. u. Ep. neben u. für θαυμάζειν ; – τινός, Eur. Rhes. 245 ; Arist. Ach. 489 ; Xen. Oec. 4.21, Mem. 2.6.34 ; Plat. Gorg. 526a ; Dem. 18.264, 66.26, s. nachher ; – τινί, Her. πυρίῃ ἀγάμενοι 4.75, Freude habend an ; Xen. Cyr. 6.4.9 ; 2.4.9 τούτοις, οἷς ἀγασθείη, kann Attraktion sein ; τῷ ἔργῳ Plat. Symp. 179c, wo jedoch einige mss. ἕργον haben ; ἐπί τινι Ath. XIII.594c. – Häufiger in Prosa, u. com., vgl. B.A. 335, mit dem gen. der Person, schätzen u. lieben, wo die Sache
   a) im acc. steht : Γοργίου ταῦτα ἀγ. Plat. Men. 95c ; αὐτοῦ τὴν φύσιν Theaet. 142c ; σοῦ πολλά Xen. Symp. 8.12 ; doch auch umgekehrt : τούτους τῆς ἀνδρείας Plat. Rep. IV.426d ; τινὰ τῆς πραότητος Xen. Cyr. 2.3.21 ; τῆς σοφίας αὐτοῖν Plat. Euthyd. 276d;
   b) ein Satz folgt : ἀγ. σοῦ ὅτι Plat. Hipp. mai. 221e ; Xen. Ag. 8.4 ; ἀγ. σοῦ, διότι οὐ προείλου Mem. 4.2.9 ; τοῦ πατρός, ὅσα πέπραχε Cyr. 3.1.15;
   c) c. partic., Ἐρασίνου οὐ προδιδόντος τοὺς πολιήτας Her. 6.76 ; αὐτοῦ εἰπόντος ἀγασθείς Plat. Rep. I.823d.
2) im schlimmen Sinn : aufgebracht sein gegen Jemand, zürnen (vgl. ἀγαίομαι, VLL ὀργίζεσθαι), Hom. ἀγασσάμενοι περὶ νίκης Il. 23.633, u. τινί, Ποσειδάωνʼ ἀγάσασθαι ἡμῖν Od. 8.565, θεαῖς ἀγάασθε παρʼ ἀνδράσιν εὐνάζεσθαι, darüber, daß sie, 5.113 ; vgl. Il. 17.71 ; mit acc. Od. 2.67 ἀγασσάμενοι κακὰ ἕργα, 23.64 ὕβριν ἀγασσάμενος θυμαλγέα καὶ κακὰ ἔργα. Hierher zieht man auch Od. 16.249 ὅτε δή μιν πάντες ἀγασσάμεθʼ ἐξερέοντες, s. Scholl.

†ἄγαμαι

1 sing. pres. ἄγαμαι Od. 6.168, Od. 23.175.

2 pl. ἀγάασθε Od. 5.119. ἄγασθε Od. 5.129.

Infin. ἀγάασθαι Od. 16.203.

2 pl. impf. ἠγάασθε Od. 5.122.

Fut. infin. ἀγάσεσθαι Od. 8.565, Od. 13.173. ἀγάσσεσθαι Od. 4.181.

3 sing. aor. ἠγάσσατο Il. 3.181. ἀγάσσατο Il. 17.71: Od. 4.658.

1 pl. ἀγασσάμεθα Il. 3.224: Od. 10.249.

3 pl. ἀγάσαντο Od. 4.71, Od. 23.211.

2 sing. subj. ἀγάσσεαι Od. 1.389.

2 pl. ἀγάσησθε Il. 14.111.

Pple. ἀγασσάμενος, -ου Il. 7.41, 404, Il. 8.29, Il. 9.51, 431, 694, 711, Il. 23.639: Od. 2.67, Od. 23.64.

• • 1

    To wonder, marvel: οἵ κʼ ἀγασσάμενοι οἶον ἐπόρσειαν Il. 7.41 (admiring his chivalry; or perh. in sense 3, grudging him honour): ἀγάσσατο θυμός Od. 4.658. Cf. Od. 16.203, Od. 18.71.

  • 2

    To wonder or marvel at Il. 3.181, 224, Il. 7.404, Il. 8.29, Il. 9.51, 431, 694, 711: Od. 6.168, Od. 10.249.

  • 3

    To be jealous, bear a grudge Il. 14.111, Il. 23.639.

    With dat. of person: οἱ Il. 17.71: Od. 5.122, ἡμῖν Od. 8.565, Od. 13.173.

    With complementary infin.: θεαῖς ἀγάασθε παῤ ἀνδράσιν εὐνάζεσθαι Od. 5.119. Cf. Od. 5.129, Od. 23.211.

    With acc.: τά Od. 4.181.

  • 4

    To be offended or hurt Od. 23.175.

  • 5

    To be indignant or offended at: κακὰ ἔργα Od. 2.67. Cf. Od. 23.64.

    With dat. of person: εἴ πέρ μοι ἀγάσσεαι Od. 1.389.

ἄ˘γαμαι

• 1be amazed at
• • a c. acc. ἴυξεν δʼ – δύνασιν Αἰήτας ἀγασθείς P. 4.238
  • b c. gen. ἔκρυψαν τὸ πάντων ἔργων ἱερώτ[ατον], γλυκείας ὀπὸς ἀγασθέντες ὅτι ξένοι ἔφθινον (sc. θεοί, with which ἀγασθέντες may possibly be joined. v. Κηληδών.) Pae. 8.75

ἄγαμαι (ἄγη), fut. ἀγάσσεσθαι, aor. ἠγασάμην, ἠγασσάμην (also unaugmented), and from parallel form ἀγάομαι, ἀγάασθε, ἀγάασθαι, ipf. ἠγάασθε. The form ἄγαμαι only in signif. 1:— (1) admire, wonder at, be amazed, θαυμάζειν οὔτʼ ἀγάασθαι, Od. 16.203.—(2) in bad sense, be indignant at, w. acc. Od. 2.67, w. dat. Od. 8.565; be vexed, Il. 23.639; with κότῳ, Il. 14.111; hence envy, begrudge, with inf. Od. 5.129, esp. of envy of the gods, Od. 4.181.

ἄγαμαι

• • Iabsol. to wonder, be astonished, Hom.
  • • 2c. acc. to admire a person or thing, Hom., Hdt.; so in Attic, ταῦτα ἀγασθείς Xen.; c. acc. pers. et rei, to admire one for a thing, Plat., Xen.
    • 3c. gen. rei only, often in Com., to wonder at, λόγων Ar.
    • 4c. acc. rei et gen. pers., οὐκ ἄγαμαι ταῦτʼ ἀνδρός I admire not this in a man, Eur.
    • 5c. gen. pers., foll. by a part., to wonder at oneʼs doing, ἀγ. αὐτοῦ εἰπόντος Plat.
    • 6c. dat. to be delighted with a person or thing, Hdt., Eur., etc.
  • IIin bad sense, to feel envy, bear a grudge against a person, c. dat., Hom.
  • • 2c. acc. to be jealous or angry at a thing, Od. Cf. ἀγαίομαι.