μαίνομαι

μαίνομαι, fut. μᾰνοῦμαι Hdt. 1.109, μᾰνήσομαι AP 11.216 (Lucill.), D.L. 7.118 (neither found in Att.): pf. with pres. sense μέμηνα A. Pr. 977, S. El. 879, Ar.Byz. ap. Ath. 13.586f; Dor. μέμηνα dub. in Alcm. 68; also in pass. form μεμάνημαι [ᾰ] Theoc. 10.31: aor. Pass. ἐμάνην, part. μᾰνείς, inf. μᾰνῆναι, Hdt. 3.30, E. Ba. 1295: also aor. Med. ἐμηνάμην CPHerm. 7.18 (iii A. D.); poet. 2 sg. ἐμήναο prob. in Bion 1.61, 3 sg. μήνατο Theoc. 20.34; part. μηνάμενος AP 9.35 (Antiphil.):—on the act. forms, v. infr. ΙΙ.—Hom. uses only pres. and impf.:—

• rage, be furious, in Il. freq. of martial rage, μαίνεσθαι ἐάσομεν οὖλον Ἄρηα 5.717, cf. 6.101, Od. 9.350, etc.; χεῖρες ἄαπτοι μαίνονται Il. 16.245; μαίνεται ἐγχείη ἀπὸ λοιγὸν ἀμῦναι ib. 75; δόρυ μαίνεται ἐν παλάμῃσιν 8.111; rage with anger, πατὴρ . . φρεσὶ μαίνεται οὐκ ἀγαθῇσι ib. 360; ἐνὶ φρεσὶ μ. ἦτορ ib. 413; φρεσὶ μαινομένῃσιν 24.114; μαινομένᾳ κραδίᾳ A. Th. 781, E. Med. 432 (both lyr.); μανείσᾳ πραπίδι Id. Ba. 999 (lyr.); ὁ μανείς the madman, S. Aj. 726; μ. καὶ παραπαίω Pl. Smp. 173e, etc.; αἱ τῶν μεμηνότων αἰσθήσεις Aristocl. ap. Eus. PE 14.20; to be mad with wine, Od. 18.406, 21.298; μεμηνότες ὑπὸ τοῦ ποτοῦ Luc. DDeor. 22[18].2; of Bacchic frenzy, μαινόμενος Διώνυσος Il. 6.132; [Θυιάδες] μαινόμεναι S. Ant. 1152 (lyr.); Διονύσῳ μαίνεσθαι Paus. 2.7.5; ἐπὶ τῷ Δ. Alex. 223; ὑπὸ τοῦ θεοῦ μ. to be inspired by . ., driven mad by . ., Hdt. 4.79, cf. μάντις; τὸ μαίνεσθαι madness, S. OC 1537; πλεῖν ἢ μαίνομαι I am beside myself with joy, Ar. Ra. 103, 751; of madness in animals, Plu. QConv. 2.641c, al.; later simply, = ὀργίζομαι, μαινόμενος ὅτι . . PCair.Zen. 41.11 (iii B. C.): freq. with words of manner, ὁ δὲ μαίνεται οὐκέτʼ ἀνεκτῶς Il. 8.355; τάδε μαίνεται 5.185: c. acc. cogn., μεμηνότʼ οὐ σμικρὰν νόσον A. Pr. l.c.; μ. μανίας Ar. Th. 793; μ. μανίαν ἐρρωμένην Luc. Ind. 22: c. dat., μ. γόοισι φρήν A. Th. 967 (lyr.); τόλμῃ X. Cyr. 1.4.24; πόνοις at or because of . ., A. Supp. 562 (lyr.); τοῖς εὑρήμασιν E. Cyc. 465; ἐπί τινι (sc. φιλοτιμίᾳ) Id. Ph. 535 (but ἐπί τινι, of love, Theoc. 10.31); ἀμφί τινι Semon. 7.33; εἰς τὴν ποιητικήν D.S. 14.109; κατά τινος Luc. Abd. 1; ὑφʼ ἡδονῆς S. El. 1153.
• • • 2 of things, rage, riot, esp. of fire, ὡς ὅτʼ . . ὀλοὸν πῦρ οὔρεσι μαίνηται Il. 15.606, cf. Tryph. 230; μαινόμενος οἶνος a hot, strong wine, Pl. Lg. 773d; of feelings, ἐλπὶς μαινομένη Orac. ap. Hdt. 8.77; ἔρις A. Th. 935 (lyr.); ἄχεα S. Aj. 957 (lyr.); μαινομένᾳ ξὺν ὁρμᾷ Id. Ant. 135 (lyr.); σὺν μ. δόξᾳ E. Ba. 887 (lyr.).
    • 3 ἄμπελος μαινομένη, of a vine that is never done bearing fruit, Arist. Mir. 846a38, Thphr. CP 1.18.4.
    • 4 μαινόμενα ἕλκη malignant ulcers, Asclep. ap. Aët. 15.14.
  • II aor. 1 Act. ἔμηνα, in causal sense, madden, E. Ion 520 (troch., prob. in IA 580 (lyr.)), Ar. Th. 561; enrage, X. HG 3.4.8: pres. μαίνω first in Orph. H. 71.6. (Cf. μέμονα.)

μαίνομαι, (*μάω, verwandt mit μαιμάω), fut. μανήσομαι u. μανοῦμαι, Her. 1.109, perf. mit Präsensbdtg μέμηνα, perf. pass. μεμάνημαι, Theocr. 10.31, aor. ἐμάνην, μανείς,
rasen, wüten ; Il. meist vom grimmigen Wüten u. Kämpfen eines Gottes od. Helden in der Schlacht, von Ares, 5.717, 831, ὅτε μαίνεται Ἕκτωρ, 21.5 u. öfter, vgl. Ἕκτωρ δὲ μέγα σθένεϊ βλεμεαίνων μαίνεται ἐκπάγλως, 9.238, vom Diomedes, 5.185, u. in demselben Sinne πῆ μέματον ; τί σφῶϊν ἐνὶ φρεσὶ μαίνεται ἦτορ 8.413 ; übertr. auch καὶ ἐμὸν δόρυ μαίνεται ἐν παλάμῃσιν, 8.111, vgl. 16.75 ; ἤ οἱ τότε χεῖρες ἄαπτοι μαίνονται, 16.245 ; 15.606 ist μαίνετο δʼ ὡς ὅτʼ Ἄρης – ἢ ὀλοὸν πῦρ οὔρεσι μαίνηται verbunden, wie das Feuer in den Bergen wütet ; vom heftigen Zorn, ἀλλὰ πατὴρ οὑμὸς (Zeus) φρεσὶ μαίνεται οὐκ ἀγαθῇσιν, 8.360 ; vom weinberauschten Dionysus, 6.132 ; vgl. Od. 18.406, 21.298, wo es von Weintrunkenen, Weintollen gesagt ist ; μαινομέναις φρασίν, rasend, Pind. P. 2.26 ; μαινόμενος ἐπιπνεῖ Ἄρης, Aesch. Spt. 325 ; φρήν, κραδία, 466, 763 ; auch μαίνεται γόοισι φρήν, 950, im Herzen rast der Schmerz ; u. vom Wahnsinn, κλύω σʼ ἐγὼ μεμηνότʼ οὐ σμικρὰν νόσον, Prom. 979 ; μεμηνότʼ ἄνδρα, μανείς, Soph. Aj. 81, 813 ; von bacchischer Begeisterung, Ant. 1138 ; μαινομένᾳ ξὺν ὁρμᾷ βακχεύων ἐπέπνει, von rasender Kampfwut, 135 ; auch von der Freude, μαίνεται δʼ ὑφʼ ἡδονῆς, El. 1142 ; übh. töricht sein, Ant. 761, O.C. 1534 ; in ähnlichen Vbdgn auch Eur.; εἰ μὴ μαίνομαι, Ar. Nub. 650, Thesm. 470. – Und in Prosa, ἐμάνη μεγάλως, Her. 3.38, ἐλπίδι μαινομένῃ πέρσαντες Ἀθήνας, in rasender, törichter Hoffnung, 8.77, auch ὑπὸ θεοῦ μαίνεται, verzückt, begeistert sein, 4.79 ; καὶ παραπαίω, Plat. Symp. 173e, καὶ ληρεῖν, Lys. 205a ; ὁ μαινόμενος καὶ ὑποκεκινηκώς Rep. IX.573c. Ggstz von σωφρονεῖν, Phaedr. 244a ; μαίνεσθαι ὑπὸ ἐπιθυμιῶν καὶ ἐρώτων, Rep. IX.578a, wie διʼ ἔρωτα μανείς, aus Liebe rasend, Phaedr. 253c ; Oratt. u. Sp.; μέμηνεν ὑπὸ σοῦ, Luc. D.D. 12.1 ; μεμηνότες ὑπὸ τοῦ ποτοῦ, ib. 18.2 ; μαίνεσθαι ἐπί τινι, auf Etwas rasen, begierig sein, Eur. Phoen. 535 ; Alexis Ath. XIII.587b ; auch εἴς τι, DS. 14.109. – Οἶνος μαινόμενος, wilder, brausender Wein, Plat. Legg. VI.869e. – μανήσομαι, ein Ausruf des Unwillens, wie unser »es ist zum Tollwerden«. – Der aor. med. selten, μηνάμενος, Antiphil. 25 (IX.35). – Das act., rasend machen, ist selten, u. im praes. erst bei Sp. (für ἐκμαίνω), der aor. schon bei Eur., σʼ ἔμηνε θεοῦ τις βλάβη, Ion 520 ; οὐδʼ ὡς φαρμάκοις ἑτέρα τὸν ἄνδρʼ ἔμηνεν, Ar. Thesm. 561 ; ἔμηνε ταῦτα τὸν Ἀγησίλαον, Xen. Hell. 3.4.8 ; aber bei Bion. 1.62 ist dieser aor. intr.

μαίνομαι

(ἐπι-.)

• • 1

    To rage, act like a madman, be in unreasoning rage or fury : σὺ δὲ μαίνεαι οὐκέτʼ ἀνεκτῶς Od. 9.350. Cf. Il. 8.360 : Od. 18.406, Od. 21.298.

    Of the Bacchic frenzy Il. 6.132.

    Of the raging of fire : ὡς ὅτε πῦρ οὔρεσι μαίνηται Il. 15.606.

  • 2

    Of martial frenzy : εἰ οὕτω μαίνεσθαι ἐάσομεν Ἄρηα Il. 5.717. Cf. Il. 6.101, Il. 8.355, Il. 9.238, Il. 15.605, Il. 16.245, Il. 21.5 : Od. 11.537.

    With cognate acc. : οὐχ ὅ γʼ ἄνευθε θεοῦ τάδε μαίνεται (makes this wild work) Il. 5.185.

    In pple., a madman : τοῦτον μαινόμενον Il. 5.831.

    Of a weapon : εἰ καὶ ἐμὸν δόρυ μαίνεται Il. 8.111. Cf. Il. 16.75.

  • 3

    To be distracted or out of one’s wits.

    In pple., a madman : μαινόμενε, φρένας ἠλέ Il. 15.128.

    In fem., a madwoman : μαινομένῃ ἐϊκυῖα Il. 6.389.

    Of the wits, etc. : τί σφῶϊν μαίνεται ἦτορ; Il. 8.413. Cf. Il. 24.114 = 135.

μαίνομαι

• 1be insane μαινομέναις φρασὶν Ἥρας ὅτʼ ἐράσσατο P. 2.26

μαίνομαι , ipf. μαίνετο: be mad, rave, rage, Il. 6.132, Od. 18.406; often of the frenzy of battle, Il. 5.185, Od. 11.537; fig., of the hand, weapons, fire, Il. 16.75, Il. 8.111, Il. 15.606.

μαίνομαι from Root !μαν

• • Ito rage, be furious, Hom.; ὁ μανείς the madman, Soph.: to be mad with wine, Od.:—of Bacchic frenzy, Il., Soph.; ὑπὸ τοῦ θεοῦ μ. to be driven mad by the god, Hdt.; τὸ μαίνεσθαι madness, Soph.; πλεῖν ἢ μαίνομαι more than madness, Ar.:—c. acc. cogn., μεμηνὼς οὐ σμικρὰν νόσον mad with no slight disease, Aesch.
  • • 2of fire, to rage, riot, Il.; so, μαινομένη ἐλπίς Orac. ap. Hdt.; ἔρις Aesch., etc.
  • IIthe aor1 act. ἔμηνα, in Causal sense, to madden, enrage, Eur., Xen.