εἴκω
εἴκω, give way
- to be like, seem likely, v. ἔοικα.
- Αgive way, retire, ὀπίσσω εἴκετε Il. 5.606; ὅππῃ τʼ ἰθύσῃ τῇ τʼ εἴκουσι στίχες ἀνδρῶν 12.48: c. dat., make way for, οὐρεῦσι 24.716; yield to pressure, Gal. 18(1).97.
- 2 c. dat. pers. et gen. loci, μηδʼ εἴκετε χάρμης Ἀργείοις shrink not from the fight for them, 4.509; εἴκειν τινὶ τῆς ὁδοῦ Hdt. 2.80; εἴξατέ μοι νίκης Coluth. 171: c. gen. only, εἴκειν πολέμου καὶ δηϊοτῆτος withdraw from war and strife, Il. 5.348; εἶκε, γέρον, προθύρου retire from the door, Od. 18.10, cf. Jul. Or. 2.67b.
- 3 give way, as a mark of honour, Il. 24.100, Od. 2.14; τῇ πατρίδι Jul. Or. 8.246a.
- 4 give way to any passion or impulse, ᾧ θυμῷ εἴξας Il. 9.598; ὄκνῳ καὶ ἀφραδίῃσι 10.122; ὕβρει Od. 14.262; βίῃ καὶ κάρτεϊ εἴκειν give full play to oneʼs might and strength, 13.143; ὀργῇ δʼ εἶξα μᾶλλον ἤ μʼ ἐχρῆν E. Hel. 80; τῇ ἡλικίῃ εἴκειν Hdt. 7.18; of circumstances, πενίῃ εἴκων Od. 14.157; κακοῖς A. Pr. 322; ἀνάγκῃ Id. Ag. 1071; ξυμφοραῖς Th. 1.84; ζημίαις to the force of punishment, X. Cyr. 1.6.21:—in S. Ant. 718 θυμοῦ shd. prob. be read for θυμῷ.
- 5 εἴκειν τινί τι yield to another in a thing, τὸ ὃν μένος οὐδενὶ εἴκων inferior to none in . ., Il. 22.459, Od. 11.515: c. acc. cogn., εἴκοντας ἃ δεῖ yielding in . ., S. OC 172 (lyr.), cf. Aj. 1243: also c. dupl. dat., ἕλεσκον ἀνδρῶν . . ὅ τέ μοι εἴξειε πόδεσσι whoever was inferior to me in swiftness of foot, Od. 14.221.
- 6 c. gen., retire from, ἰερατείας Chron.Lind. l.c.
- II trans., yield up, give up, εἶξαί τέ οἱ ἡνία give [the horse] the rein, Il. 23.337; Εὖρος Ζεφύρῳ εἴξασκε διώκειν gave up [the ship] to Zephyrus to chase, Od. 5.332.
- 2 grant, allow, ὁπηνίκʼ ἂν θεὸς πλοῦν ἡμὶν εἴκῃ S. Ph. 465.
- III impers., it is allowable or possible, ὅπῃ εἴξειε μάλιστα Il. 22.321: c. inf., ὅθι σφίσιν εἶκε λοχῆσαι 18.520; φώναισʼ οὐδὲν ἔτʼ εἴκει Sapph. 2.8; φερόμενοι πρὸς τὸ εἶκον attacking on the line of least resistance, Plu. Fab. 16.
I sent. fís.
1 ceder a una acometida o a una presión
ὅππῃ τ' ἰθύσῃ, τῇ τ' εἴκουσι στίχες ἀνδρῶν
εἰσορόων χρόα καλόν, ὅπῃ εἴξειε μάλιστα
observando por qué lugar su hermosa piel cedería mejor ante el golpe de lanza(οἰδήματα) τὰ εἴκοντα
(hinchazones) que ceden al presionarlas
• medic. ceder, remitir
ἡ νοῦσος
κοίτη δὲ στερεή, μὴ κάρτα εἴκουσα
εἴκων ἐπὶ τῇ θίξει
• part. subst. τὸ εἶκον lo que cede
op. τὸ ἀντιτυποῦν
φερόμενοι πρὸς τὸ εἶκον
atacando lo que ofrece menor resistencia
• el hecho de ceder
συμμέτρως ἔχει πρὸς τὸ εἶκον
en la fundición del oro
• c. dat. de concr.
ὅτ' οὔρεα τοῖα σιδήρ[ῳ] εἴκουσιν
cuando montañas semejantes ante el hierro cedenἀὴρ ἔχει φύσιν εἴκουσαν ἀντιπεριιστάμενος τοῖς σώμασιν
πέτρας ... τοῖς μεταλλευτικοῖς ὀργάνοις μηδαμῶς εἰκούσης
σῷ δ' αὖ πυρὶ ... καὶ Ζηνὸς ὁμῶς εἴκουσι κεραυνοί
del fuego del amor
2 c. gen. retirarse
εἶκε ... πολέμου
retírate del combateπροθύρου
κελεύθου
τῶν ἐπάλξεων ... καὶ τῶν νεῶν
ἐεικὼς ἐκ τᾶς ἰερατείας
εἶξ' ἕ[καθ]εν κόσμοιο
• c. gen. y dat. de pers.
μηδ' εἴκετε χάρμης Ἀργείοις
y no os retiréis del combate ante los argivos
• fig.
εἴξατε νίκης
renunciad a la victoria
3 ceder el sitio, apartarse abs.
εἶξε δ' Ἀθήνη
εἶξαν δὲ γέροντες
• c. dat. de pers. y gen. de lugar
τῷ δὲ γυνὰ ... σφεᾶς ἔειξε χώρας
a éste la mujer le cede su sitioεἴκειν δὲ γέρουσιν ἕδρης
χώρης εἴκουσιν τοί τε παλαιότεροι
y los más ancianos (le) ceden el sitio
4 tr., c. ac. y dat. de concr. aflojar
εἶξαί τέ οἱ ἡνία χερσίν
y aflójale las riendas en tus manos
II sent. anímico o moral
1 c. compl. de abstr. y/o de pers. ceder a o ante c. dat. de pers. y ac. de rel.
τὸ ὃν μένος οὐδενὶ εἴκων
sin ceder ante nadie en su valor
• ceder a o ante, someterse c. dat. de pers.
ἄρχοντι
σοφοῖσι δ' εἴκειν καὶ τεθραμμένοις καλῶς
τοῖς ὑποπεπτωκόσιν
τῷ θεῷ
τοῖς κρείττοσι
τῇ πατρίδι καθάπερ μητρί
ᾧ θυμῷ
ὄκνῳ
πενίῃ
ὕβρει
ἀνάγκῃ
κακοῖς
ζημίαις
ταῖς τύχαις
εἴκειν ταῖς ψυχαῖς
desanimarseτῇ φαντασίᾳ
τῇ ὑποταγῇ
τοῖς τοῦ καιροῦ νόμοις
προθύμως τῇ κλήσει
εἴξας τῇ ἐμῇ δεήσει
accediendo a mi peticiónεἴκοντας ἃ δεῖ
τὰ πάντα τῇ ἡλικίῃ εἴκειν
ceder a la edad en todo, e.e., dejarse llevar siempre por su juventudἐπὶ ... προφάσει μὴ εἴξοντες
• sin rég. ceder, someterse
ἀλλ' εἶκε, θυμῷ (aunque otros leen εἶκε θυμῷ) καὶ μετάστασιν δίδου
οὐ βουλόμενοι δὲ καθάπαξ εἴκειν
ἑκόντες εἴκουσι καὶ ὑποκύπτουσι
• part. fem. εἴκουσα floja, que no es firme, inestable
ἡ ἄγνοια φαντασία ἐστὶν εἴ.
explicado como μεταπτωτικὴ ὑπὸ λόγουἡ ψυχὴ ... ἡ μαλθακὴ καὶ εἴ.
2 ser inferior en c. dat. de limitación
βίῃ καὶ κάρτεϊ εἴκων
siendo inferior en fuerza y poderὅ τέ μοι εἴξειε πόδεσσι
(enemigo) que fuera inferior a mí en (la agilidad de) sus pies
3 c. inf. permitir, dejar c. dat. de pers.
εἴξατέ μοι οὐρεοῦσι διελθέμεν
permitidme pasar con las mulasΕὖρος Ζεφύρῳ εἴξασκε διώκειν
Euro dejaba a Céfiro que la acosara (a la nave)
• raro c. ac.
ὁπηνίκ' ἂν θεὸς πλοῦν ἡμῖν εἴκῃ
4 impers. εἶκε (a veces entendido como impf. de ἔοικα) es posible c. dat. de pers.
ὅθι σφίσιν εἶκε λοχῆσαι
en donde les era posible estar emboscadosὤς με φώνησ' οὐδὲν ἔτ' εἴκει
•De *u̯eik-, cf. ai. vijáte ‘huir’, ‘retroceder’, aaa. wīhhan ‘ceder’, formas que parecen derivar de una raíz c. sonora final.
1. wijken voor, plaats maken voor, met dat.:
2. onderdoen voor, met dat. en acc. resp.:
3. toegeven aan,
4. onpers. het is mogelijk, met dat. en inf.:
a) sich zurückziehen, Hom., auch ὀπίσσω εἴκειν, zurückweichen, Il. 5.606 ; τινί τινος, vor Jemandem in Etwas, z.B. Ἀργείοις χάρμης 4.509 ; 14.101 ; εἶκε πολέμου καὶ δηϊότητος 5.348 ; προθύρου, von der Tür, Od. 18.10 ; εἴξατέ μοι νίκης Coluth. 171 ; auch τινί c. inf., Od. 5.332 ; ohne casus, 2.14, Platz machen, als Zeichen der Ehrerbietung. So εἴκω σοι τῆς ὁδοῦ Her. 2.80 ; γέρουσιν ἕδρης Phocyl.; ἕδρας καὶ κλισίας ἕπιόντι Plut. am. et ad. discr. 22 ; εἶκε θυμοῦ, laß ab von deinem Zorn, Soph. Ant. 714.
b) nachstehen, geringer sein, τινί τι, Einem worin, Il. 22.459, Od. 11.515, τὸ ὃν μένος οὐδενὶ εἴκων ; auch εἴκειν πόδεσσι, an Schnellfüßigkeit nachstehen, 14.221. – Her. u. Thuc. oft τοῖς πολεμίοις u. ä.; ἀνάγκῃ Aesch. Ag. 1041 ; κακοῖς Prom. 320, wie Soph. Ant. 468 ; συμφοραῖς Thuc. 1.84, 2.64 ; θεοῖς Aj. 652 ; κάκῃ, unterliegen, Plat. Menex. 246b ; θυμῷ Il. 9.593, der Neigung des Gemütes folgen, wie ὕβρει, ἀφραδίαις u. ä., 10.122, Od. 14.262, 18.139, sich davon fortreißen lassen ; πενίῃ, sich durch Armut verleiten lassen, 14.157 ; ὀργῇ Thuc. 1.38 ; τῇ ἡλικίῃ Her. 7.18 ; εἶξαι ἵππῳ τὰ ἡνία ταῖς χερσίν, einem Pferde die Zügel nachlassen, schießen lassen, Il. 23.337, Aristarch erklärte χαλάσαι, s. Lehrs Aristarch. ed. 2 p. 147 ; ὁ πηνίκʼ ἂν θεὸς πλοῦν ἡμῖν εἴκῃ, gestattet, Soph. Phil. 465 ; οὐκ ὀρθῶς τοῦτο εἴξαντος τοῦ νομοθέτου Plat. Legg. VI.781a.
(ϝείκω)
[ϝικ-.]
3 sing. impf. εἶκε Il. 18.520.
3 sing. aor. opt. εἴξειε Il. 22.321.
Pf. ἔοικα (ϝέϝοικα) Od. 7.209, Od. 22.348.
2 sing. -ας Il. 15.90: Od. 1.208, Od. 8.164, Od. 18.128, Od. 24.253, etc.
3 sing. -ε Il. 1.119, Il. 3.170, Il. 12.212, Il. 23.493, etc.: Od. 1.278, Od. 6.60, Od. 16.202, Od. 20.194, etc.
3 dual ἔϊκτον (ϝέϝικτον) Od. 4.27.
Pple. ἐοικώς, -ότος Il. 1.47, Il. 2.337, Il. 3.222, Il. 12.146, Il. 21.600, etc.: Od. 1.46, Od. 3.124, 125, Od. 10.390, Od. 18.240, etc. ἐϊκώς (ϝεφικώς) Il. 21.254.
Fem. pl. ἐοικυῖαι Il. 18.418.
Sing. ἐϊκυῖα, -ης Il. 3.386, Il. 6.389, Il. 9.399, Il. 23.66, etc.: Od. 2.383, Od. 8.194, Od. 13.222, etc.
3 sing. plupf. ἐῴκει Il. 2.58, Il. 14.474, Il. 18.548, Il. 24.258, 630: Od. 1.411, Od. 4.654, Od. 9.190, Od. 16.288, Od. 19.7, Od. 24.273, 446.
3 dual ἐΐκτην Il. 1.104, Il. 21.285, Il. 23.379: Od. 4.662.
3 pl. ἐοίκεσαν Il. 13.102.
3 sing. in mid. form ἤϊκτο Od. 4.796, Od. 13.288, Od. 16.157, Od. 20.31. ἔϊκτο Il. 23.107.
(ἐπέοικε).
- I
To seem likely. Impers.: ὅθι σφίσιν εἶκε λοχῆσαι (where there was opportunity) Il. 18.520, ὅπῃ εἴξειε μάλιστα (where he might find an opening) Il. 22.321.
- II
Otherwise only in pf. and plupf. (with pres. and impf. sense).
- 1
To seem to be.
With infin.: οὐδὲ ἐῴκει ἀνδρὸς θνητοῦ πάϊς ἔμμεναι Il. 24.258.
- 2
To resemble, be like.
With dat.: θεῇς ἔοικεν Il. 3.158. Cf. Il. 1.47, Il. 2.58, Il. 5.604, Il. 6.389, Il. 11.613, Il. 13.102, Il. 14.136, Il. 15.90, etc.: Od. 1.208, Od. 2.383, Od. 4.27, Od. 5.51, Od. 6.187, Od. 7.209, Od. 8.164, Od. 10.390, etc.
With fut. pple.: ἐπιβησομένοισιν ἐΐκτην (seemed about to . . .) Il. 23.379. Cf. Od. 11.608.
Adjectivally in pple.: μῦθοί γε ἐοικότες [εἰσίν] (your speech is like your father’s) Od. 3.124, ὧδε ἐοικότα μυθήσασθαι (speech so like your father’s) 125. Cf. Od. 4.141, Od. 19.380.
- 3
To be fit or worthy to do something.
With infin.: ἔοικά τοι παραείδειν Od. 22.348.
Adjectivally in pple., fitting, suitable: ἐϊκυῖαν ἄκοιτιν Il. 9.399: ἐοικότα καταλέξω (suited to the occasion) Od. 4.239. Cf. Od. 1.46.
- 4
ἔοικε impers., it is fitting, right, seemly.
- a
With dat.: ἔοικέ τοι Il. 9.70.
With dat. and infin.: τὰοὔ τι καταθνητοῖσιν ἔοικεν ἄνδρεσσιν φορέειν Il. 10.440. Cf. Od. 6.60.
- b
With acc.: ὥς σε ἔοικεν Od. 22.196.
With acc. and infin.: οὐδὲ ἔοικε δῆμον ἐόντα παρὲξ ἀγορευέμεν Il. 12.212. Cf. Il. 2.233, Il. 23.649: Od. 1.278 = Od. 2.197, Od. 3.357, Od. 5.212, Od. 7.159, Od. 8.146, Od. 16.202.
- c
With infin. alone: δειδίσσεσθαί σε Il. 2.190, ἥν τινʼ ἔοικεν [ἀποτινέμεν] Il. 3.286. Cf. Il. 3.459, Il. 4.286, Il. 14.212, Il. 19.79, Il. 21.379, 436: [κτερεΐξαι] Od. 1.291. Cf. Od. 2.223, Od. 3.335, Od. 8.358, Od. 24.273.
- d
Absol.: ἐπεὶ οὐδὲ ἔοικε Il. 1.119, Il. 23.493: Od. 21.319, 322.
- a
- 1
(ϝείκω)
[cf. L. vicis.]
3 sing. aor. εἶξε Il. 24.100.
3 pl. -αν Il. 24.718: Od. 2.14.
3 sing. subj. εἴξῃ Il. 17.230.
3 pl. -ωσι Il. 12.224.
3 sing. opt. εἴξειε Il. 13.321: Od. 14.221, Od. 22.91.
3 pl. -ειαν Il. 13.807.
Imp. pl. εἴξατε Il. 24.716.
Pple. εἴξας, -αντος Il. 8.164, Il. 9.110, 598, Il. 24.43: Od. 14.262, Od. 17.431.
Fem. -ασα Od. 5.126.
Infin. εἶξαι Il. 23.337.
3 sing. pa. iterative εἴξασκε Od. 5.332.
(ἀπο-, ὑπο-.)
- 1
In fighting, to retire, give way, give ground: εἰ εἴξωσιν Ἀχαιοί Il. 12.224. Cf. Il. 5.606, Il. 8.164, Il. 12.48, Il. 13.321, 807, Il. 17.230: ὅ τέ μοι εἴξειε πόδεσσιν Od. 14.221 (app., whoever fled before me with his feet; or perh. in sense (4) with πόδεσσιν in sense πούς 2).
With genit., to shrink or withdraw from (battle): πολέμου Il. 5.348. Cf. Il. 4.509.
- 2
To retire or withdraw from, leave, quit.
With genit.: προθύρου Od. 18.10. Cf. Od. 22.91.
- 3
To make way or room for someone or something: εἶξε δʼ Ἄθήνη Il. 24.100. Cf. Od. 2.14.
With dat.: οὐρεῦσιν Il. 24.716, ἀπήνῃ 718.
- 4
To yield, confess oneself second: τὸ ὃν μένος οὐδενὶ εἴκων (to none in . . .) Il. 22.459: = Od. 11.515.
Of something inanimate, to yield, give way: εἴκοι ὑπὸ βῶλος ἀρότρῳ (give the plough free passage) Od. 18.374.
- 5
To yield, give way, allow play to (a feeling, a defect of character, a personal quality, a circumstance).
With dat.: σῷ θυμῷ Il. 9.110. Cf. Il. 9.598, Il. 10.122, 238, Il. 13.225, Il. 24.43: πενίῃ Od. 14.157. Cf. Od. 5.126, Od. 13.143, Od. 14.262 = Od. 17.431, Od. 18.139, Od. 22.288.
- 6
Trans.,
to yield, give: ἵππῳ ἡνία (give him the rein) Il. 23.337.
To give up, surrender, hand over Od. 5.332.
- 1
- 1give way εἶξον, ὦ Ἀπολλωνιάς i. e. let my paean for Delos wait (till I have finished this ode) I. 1.6
Strong 1502
to yield: Ga 2:5 (cf. ὑπ-είκω).†
- Ito yield, give way, draw back, retire, Il.
- 2c. dat. pers. et gen. loci, μηδʼ εἴκετε χάρμης Ἀργείοις shrink not from the fight for them, Il.; εἴκειν τινὶ τῆς ὁδοῦ, Lat. concedere alicui de via, Hdt.
- 3with dat. pers. only, to yield to, give way to, either in battle or a mark of honour, Hom.:—then, to give way to any passion or impulse, ὧι θυμῶι εἴξας Il.; αἰδοῖ Od.:—also of circumstances, πενίηι εἴκων Il.; κακοῖς, ἀνάγκηι Aesch.
- 4εἴκειν τινί τι, where the acc. is adverbial, μένος οὐδενὶ εἴκων yielding to none in force, Hom.; c. acc. cogn., εἴξαντας ἃ δεῖ yielding in . ., Soph.
- IItrans. to yield up, give up, εἶξαί τέ οἱ ἡνία give the horse the rein, Il.:— to grant, allow, Lat. concedere, ὁπηνίκʼ ἂν θεὸς πλοῦν ἡμὶν εἴκηι Soph.
- IIIimpers., like παρείκει, it is allowable or possible, Il.
-
…γʼ εὖ φρονεῖν ἠπίστασο. μή μʼ ἐκδίδασκε τοῖς φίλοις εἶναι κακήν. ἀλλʼ οὐ διδάσκω · τοῖς κρατοῦσι δʼ εἰκαθεῖν. σὺ ταῦτα θώπευʼ · οὐκ ἐμοὺς τρόπους λέγεις. καλόν γε μέντοι μὴ ʼξ ἀβουλίας πεσεῖν. πεσούμεθʼ ,…
Sophocles, Electra
-
…, περὶ δʼ ἄλλοι ἅπαντες εἵαθʼ ὁμηγερέες μάκαρες θεοὶ αἰὲν ἐόντες. ἣ δʼ ἄρα πὰρ Διὶ πατρὶ καθέζετο, εἶξε δʼ Ἀθήνη. Ἥρη δὲ χρύσεον καλὸν δέπας ἐν χερὶ θῆκε καί ῥʼ εὔφρηνʼ ἐπέεσσι · Θέτις δʼ ὤρεξε πιοῦσα…
Homer, Iliad
-
…μοι οὐρεῦσι διελθέμεν · αὐτὰρ ἔπειτα ἄσεσθε κλαυθμοῖο, ἐπὴν ἀγάγωμι δόμονδε. ὣς ἔφαθʼ, οἳ δὲ διέστησαν καὶ εἶξαν ἀπήνῃ. οἳ δʼ ἐπεὶ εἰσάγαγον κλυτὰ δώματα, τὸν μὲν ἔπειτα τρητοῖς ἐν λεχέεσσι θέσαν, παρὰ δʼ εἷσαν…
Homer, Iliad
-
…χεῖρας ἀάπτους νῆας ἐνιπρῆσαι, ὅτε μὴ αὐτός γε Κρονίων ἐμβάλοι αἰθόμενον δαλὸν νήεσσι θοῇσιν. ἀνδρὶ δέ κʼ οὐκ εἴξειε μέγας Τελαμώνιος Αἴας, ὃς θνητός τʼ εἴη καὶ ἔδοι Δημήτερος ἀκτὴν χαλκῷ τε ῥηκτὸς μεγάλοισί τε χερμαδίοισιν. οὐδʼ…
Homer, Iliad
-
…ταρβεῖ οὐδὲ φοβεῖται, ἀγηνορίη δέ μιν ἔκτα · ταρφέα τε στρέφεται στίχας ἀνδρῶν πειρητίζων · ὅππῃ τʼ ἰθύσῃ τῇ εἴκουσι στίχες ἀνδρῶν · ὣς Ἕκτωρ ἀνʼ ὅμιλον ἰὼν ἐλλίσσεθʼ ἑταίρους τάφρον ἐποτρύνων διαβαινέμεν · οὐδέ οἱ ἵπποι τόλμων ὠκύποδες ,…
Homer, Iliad
-
…ὅτε πού τις ἀνώγοι · ὅς ῥʼ ἐλθὼν Ὀδυσῆα διώκετο οἷο δόμοιο, καί μιν νεικείων ἔπεα πτερόεντα προσηύδα · εἶκε, γέρον, προθύρου, μὴ δὴ τάχα καὶ ποδὸς ἕλκῃ. οὐκ ἀΐεις ὅτι δή μοι ἐπιλλίζουσιν ἅπαντες ,…
Homer, Odyssey
-
…γναμπτὸν ἐνὶ στήθεσσι, λέων δʼ ὣς ἄγρια οἶδεν, ὅς τʼ ἐπεὶ ἂρ μεγάλῃ τε βίῃ καὶ ἀγήνορι θυμῷ εἴξας εἶσʼ ἐπὶ μῆλα βροτῶν ἵνα δαῖτα λάβῃσιν · ὣς Ἀχιλεὺς ἔλεον μὲν ἀπώλεσεν, οὐδέ οἱ αἰδὼς γίγνεται, ἥ…
Homer, Iliad
-
…ἐτέλεσσε φέρων δόμεναι τεκέεσσιν ἑοῖσιν. ὣς ἡμεῖς, εἴ πέρ τε πύλας καὶ τεῖχος Ἀχαιῶν ῥηξόμεθα σθένεϊ μεγάλῳ, εἴξωσι δʼ Ἀχαιοί, οὐ κόσμῳ παρὰ ναῦφιν ἐλευσόμεθʼ αὐτὰ κέλευθα · πολλοὺς γὰρ Τρώων καταλείψομεν, οὕς κεν Ἀχαιοὶ χαλκῷ…
Homer, Iliad
-
…ἀπούρας οὔ τι καθʼ ἡμέτερόν γε νόον · μάλα γάρ τοι ἔγωγε πόλλʼ ἀπεμυθεόμην · σὺ δὲ σῷ μεγαλήτορι θυμῷ εἴξας ἄνδρα φέριστον, ὃν ἀθάνατοί περ ἔτισαν, ἠτίμησας, ἑλὼν γὰρ ἔχεις γέρας · ἀλλʼ ἔτι καὶ νῦν φραζώμεσθʼ…
Homer, Iliad
-
…, οὐδʼ ἐπιστρατεύομεν ἐκπρεπῶς μὴ καὶ διαφερόντως τι ἀδικούμενοι. καλὸν δʼ ἦν, εἰ καὶ ἡμαρτάνομεν, τοῖσδε μὲν εἶξαι τῇ ἡμετέρᾳ ὀργῇ, ἡμῖν δὲ αἰσχρὸν βιάσασθαι τὴν τούτων μετριότητα · ὕβρει δὲ καὶ ἐξουσίᾳ πλούτου πολλὰ ἐς ἡμᾶς…
Thucydides, The Peloponnesian War