οὔτε

οὔτε, Adv., (οὐ, τε) joining neg. clauses, as τε joins posit., but rare in the simple sense

• and not, Il. 22.265 (v.l.), Hdt. 3.155 (v.l.); οὔτε γὰρ ἐκείνους διδόναι, Lat. neque enim, Id. 1.3 (prob. f.l. for οὐδὲ); and occasionally in later writers, Arist. Ph. 208a8, Luc. Par. 27, 53, etc.
• • II mostly repeated, οὔτε . ., οὔτε . . neither . ., nor . ., Lat. neque . ., neque . ., Hom., etc.—Hom. freq. joins another Particle with the first or second οὔτε, as οὔτʼ ἂρ . ., οὔτε . . ; οὔτʼ ἂρ . ., οὔτʼ ἂρ . . ; οὔτʼ ἄρ τε . ., οὔτʼ ἄρα . . Il. 5.89; οὔτʼ οὖν, v. οὖν I; οὔτε . . οὖν . ., οὔτʼ ἄρα . . 20.7; οὔτʼ ἄρ . ., οὔτε τι . ., or οὔτε τι . ., οὔτε . ., 1.115, Od. 1.202; so too οὔτε . ., οὔτε μὴν . . X. Cyr. 4.3.12; οὔτε . ., οὔτʼ αὖ . ., v. infr. 3.
  • • 2 freq. used to divide up a general negation into two or more parts, ὡς δʼ ἐν ὀνείρῳ οὐ δύναται φεύγοντα διώκειν, οὔτʼ ἂρ ὁ τὸν δύναται ὑποφεύγειν οὔθʼ ὁ διώκειν Il. 22.200; thrice repeated, οὔ μοι Τρώων . . μέλει ἄλγος . ., οὔτʼ αὐτῆς Ἑκάβης οὔτε Πριάμοιο ἄνακτος οὔτε κασιγνήτων 6.450; οὐκ ἔπειθεν οὔτε τοὺς στρατηγοὺς οὔτε τοὺς στρατιώτας Th. 4.4: without a neg. preceding, Il. 1.490, 2.202, etc.
    • 3 within one of the two clauses distd. by οὔτε a subordinate part may be introduced by οὐδέ, οὔτε γὰρ ἐκ σκίλλης ῥόδα φύεται οὐδʼ ὑάκινθος (οὐθʼ codd.), οὐ δέ ποτʼ ἐκ δούλης τέκνον ἐλευθέριον Thgn. 537; οὔτε . . ἀπέφηνεν οὐδὲ παρέσχηται μάρτυρας, οὔτʼ αὖ τὸν ἀριθμὸν . . ἐπανέφερεν D. 27.49: sts. after several clauses distd. by οὔτε the last is introduced emphat. by οὐδέ, οὔτε φάρμακα οὔτε καύσεις οὔτε τομαὶ οὐδʼ αὖ ἐπῳδαί nor yet incantations, Pl. R. 426b, cf. 499b (so μηδέ after clauses with μήτε, μήτε παιδεία μήτε δικαστήρια μήτε νόμοι μηδὲ ἀνάγκη μηδεμία Id. Prt. 327d); so οὐδέ (μηδέ) may sts. follow a single οὔτε (μήτε), οὐδέ ποτέ σφιν οὔτε τι πημανθῆναι ἔπι δέος, οὐδʼ ἀπολέσθαι neither to suffer misery, nor yet to die, v. l. in Od. 8.563, cf. Pi. P. 8.83, I. 2.44, S. OC 1139, 1141 (s.v.l.), 1297 (cj.), Pl. Ap. 19d: in many of these places, however, the readings vary, and editors have altered οὐδέ into οὔτε; but this cannot be done in some cases, as οὔτʼ ἂν ὑπό γε ἑνὸς . . πάθοι, ἴσως δʼ οὐδὲ ὑπὸ πλεόνων Id. La. 182b: so when οὔτε is folld. by οὐδὲ μέν, Od. 13.207; by οὐδὲ μήν, X. Cyr. 4.5.27; οὐδʼ αὖ, v. supr.—But οὔτε (μήτε) cannot be used simply answering to οὐδέ (μηδέ), v. μηδέ A. 2.
    • 4 οὔτε may be folld. by a Posit. clause with τε, οὔτʼ αὐτὸς κτενέει, ἀπό τʼ ἄλλους πάντας ἐρύξει he both will not kill and will defend, Il. 24.156, cf. A. Pr. 246, 262, Hdt. 5.49, X. An. 7.7.48, etc.: sts. the neg. is added after the τε, οὔτʼ ὦν . . καρπὸν ἔδωκαν ἄρουραι, δένδρεά τʼ οὐκ ἐθέλει . . φέρειν Pi. N. 11.40, cf. S. Ant. 763, E. Hipp. 302; κυάμους δὲ οὔτε τι μάλα σπείρουσι, τούς τε γενομένους οὔτε τρώγουσι οὔτε ἕψοντες πατέονται Hdt. 2.37: the combination οὔτε . ., καί . . is dub. in E. IT 591, but is found in later writers, as Luc. DMeretr. 2.4, Chor. in Rev.Phil. 1877.218.
    • 5 οὔτε is freq., by anacoluthon, folld. not by a second οὔτε, but by some other Particle, as by οὐδέ, v. supr. 3; by δέ alone, Il. 24.368, Hdt. 1.108, Pl. R. 388e, X. An. 6.3.16.
    • • b in Poets, οὐ sts. follows without any conjunctive Particle, οὐκ ἦν ἀλέξημʼ οὐδὲν οὔτε βρώσιμον, οὐ χριστόν, οὔτε πιστόν A. Pr. 479; οὔτε πλινθυφεῖς δόμους . . ᾖσαν, οὐ ξυλουργίαν ib. 450, cf. Theoc. 15.139 sq.; οὔτε βλάστας . . πατρός, οὐ μητρὸς εἶχον S. OC 972, cf. Ant. 249, E. Or. 41: so also in the Prose of Hdt., ἐς ποταμὸν οὔτε ἐνουρέουσι οὔτε ἐμπτύουσι, οὐ χεῖρας ἐναπονίζονται, οὐδέ . . 1.138.
      • c in Poets also οὔτε is sts. replaced by οὐ, οὐ νιφετὸς οὔτʼ ἂρ χειμὼν πολὺς οὔτε ποτʼ ὄμβρος Od. 4.566; οὐ γὰρ ἂν εἰδείης ἀνδρὸς νόον οὔτε γυναικός Thgn. 125 (dub. l.), cf. Il. 1.115, Od. 9.136, A. Pers. 588 (lyr., s. v.l.), etc.
      • d the former οὔτε is sts. omitted, ναυσὶ δʼ οὔτε πεζὸς ἰών Pi. P. 10.29; νόσοι δʼ οὔτε γῆρας ib. 41; Πάρις γὰρ οὔτε συντελὴς πόλις A. Ag. 532, cf. Ch. 294; and v. μήτε 2.
    • 6 when οὔτε and μήτε correspond, each retains its proper sense, ἀναιδὴς οὔτʼ εἰμὶ μήτε γενοίμην neither am I shameless, nor may I become so, D. 8.68, cf. Aeschin. 3.128.

οὔτε, 1) und nicht ; ἃς οὐκ ἔστʼ ἐμὲ καὶ σὲ φιλήμεναι οὔ τέ τι νῶϊν ὅρκια ἔσσονται, Il. 22.265, womit man Aesch. Pers. 580 οὐκ ἔτι δασμοφοροῦσιν – οὔτʼ ἐς γᾶν προπιτνοῦντες ἄρξονται u. einzelne andere Stellen vgl., s. auch am Ende.
2) gew. aber οὔτε … οὔτε, zwei oder mehrere gleichstehende Satzglieder verneinend u. verbindend, weder … noch, die dann immer in wechselseitiger Beziehung auf einander stehen, Hom. u. Folgde überall ; οὔτε θαλάσσης κῦμα τόσον βοάᾳ, οὔτε πυρὸς τόσσος γε πέλει βρόμος, οὔτʼ ἄνεμος τόσσον γε ἠπύει, ὅσση ἄρα Τρώων καὶ Ἀχαιῶν ἔπλετο φωνή, Il. 14.394 ff.; οὔτε θεῶν τις, οὔτʼ ἀνθρώπων, 1.548 ; an ein einzelnes οὐ sich anschließend, 6.450 ff.; οὔτε γὰρ θεοὶ κοιρανέοισιν χορούς, οὔτε δαῖτας, Pind. Ol. 14.8, wo οὔτε vor χορούς stehen und der Satz mit οὐ γάρ anfangen sollte ; οὔτʼ εἶδος, οὔτε θυμόν, οὔθʼ ὅπλων σχέσιν μωμητός, Aesch. Spt. 489, vgl. 646 ff.; οὔτε ἀνθρώποις, οὔτε θεοῖς οὔτε ἔστιν, οὔτε ἔσται, Plat. Phaedr. 241c, u. sonst. – Zu bemerken ist, daß sich zuweilen auf ein vorangehendes οὔτε ein τέ bezieht (wohin nicht zu rechnen Eur. Hipp. 302, οὔτε γὰρ τότε λόγοις ἐτέγγεθʼ ἥδε, νῦν τʼ οὐ πείθεται, wo τʼ οὐ für οὔτε steht), wodurch die beiden Satzglieder auch gleichgestellt werden, aber die veränderte Struktur immer einen besonderen Nachdruck auf das positive Glied wirst ; οὔτʼ ἂν εἰσιδεῖν τάδε ἔχρῃζον, εἰσιδοῦσά τʼ ἠλγύνθην κέαρ, Aesch. Prom. 244, vgl. 260 ; κοὔτε σύμβουλον δέχει, ἐάν τε νουθετῇ τις, στυγεῖς, Soph. Phil. 1305 ; τὸν οὔτε πρὶν νήπιον, νῦν τʼ ἐν ὅρκῳ μέγαν αἴδεσαι, der jetzt aber sogar, O.R. 653 ; El. 342 u. öfter ; u. in Prosa, οὔτε γὰρ οἱ βάρβαροι ἄλκιμοί εἰσι, ὑμεῖς τε τὰ εἰς τὸν πόλεμον ἐς τὰ μέγιστα ἀνήκετε, Her. 5.49, vgl. 7.8.1 ; οὔτε τἄλλα οἶμαι κακὸς εἶναι, φθονερός τε ἥκιστʼ ἂν ἀνθρώπων, wie cum … tum, Plat. Prot. 361e, vgl. Crat. 410a, Rep. VIII.566e ; οὔτε διενοήθην πώποτε ἀποστερῆσαι, ἀποδώσω τε, Xen. An. 7.7.48 ; u. mit größerer Anakoluthie, ὅτι οὔτε τῶν τέκνων στερήσοιτο, τήν τε οἰκίαν αὐτοῦ ἀντεμπλήσαντες τῶν ἐπιτηδείων ἀπίασιν, 4.5.28, vgl. 4.3.6 ; ähnlich folgt geradezu δέ, als würde ein neuer Satz dem vorigen entgegstzt, ἐκεῖ μὲν οὔτε πλοῖά ἐστιν οἷς ἀποπλευσούμεθα· μένουσι δὲ αὐτοῦ οὐδὲ μιᾶς ἡμέρας ἔστι τὰ ἐπιτήδεια, An. 6.1.16, wo οὔτε nur auf das Korrespondieren der beiden Satzglieder aufmerksam machen soll, als hieße der Satz οὔτε ἐκεῖ πλοῖα, οὔτε αὐτοῦ ἐπιτήδεια, das Hervorheben des Gegensatzes zwischen ἐκεῖ μέν und μένουσι δʼ αὐτοῦ wichtiger schien, und wie Krüger richtig bemerkt, wenn τέ stehen sollte, es τά τε ἐπιτήδεια heißen müßte, vgl. 5.9.26 ; Plat. Rep. III.388e, οὔτε ἄρα ἀνθρώπους ἀξίους λόγου κρατουμένους ὑπὸ γέλωτος ἄν τις ποιῇ ἀποδεκτέον, πολὺ δὲ ἧττον, ἐὰν θεούς ; Soph. Trach. 1141. – Selten ist οὔτε … καί, Eur. I.T. 578 ; οὔτε … ἀλλά, Dion.Hal. Thuc. 29.5, u. ἀλλὰ καί, Plut. Thes. 26. – Eine andere Abweichung ist, daß οὐδέ nach einem vorangehenden οὔτε eintritt, οὔτʼ εἴ τι μῆκος τῶν λόγων ἔθου πλέον, θαυμάσας ἔχω, οὐδʼ εἰ πρὸ τοὐμοῦ προὔλαβες τὰ τῶνδʼ ἔπη, O.C. 1143, wie Plat. Apol. 19d ; Xen. Cyr. 1.6.6 (s. οὐδέ), weder … noch auch. – Zuweilen wird auch in kurzen Satzgliedern das erste οὔτε ausgelassen, ἄδικον οὔθʼ ὑπέροπλον ἥβαν δρέπων, Pind. P. 6.48 ; Πάρις γὰρ οὔτε συντελὴς πόλις ἐξεύχεται, Aesch. Ag. 518, wo wir es noch auch übersetzen müssen, wenn wir nicht weder hinzusetzen wollen. Anders sind die Fälle zu beurteilen, wo im ersten Satzgliede οὐ steht und darauf οὔτε folgt, ἀλλʼ οὐκ ἐκ σέθεν ᾠκτείρεθʼ οὗτος, οὔθʼ ὁ γεννήσας πατήρ, Soph. El. 1404, wo durch das οὔτε nachträglich ein Gleichsetzen mit dem vorigen Satzgliede ausgedrückt wird, s. 1.

οὔτε

In general use corresponding to οὐ as μήτε to μή.

• • 1

    οὔτε...οὔτε..., neither ... nor ... (after a negative, either ... or ...) Il. 1.93, 108, 115, 299, 490, 548, 553, Il. 2.202, Il. 3.218, Il. 4.359, etc. : Od. 1.202, 212, 249, 414, Od. 2.26, 42, 127, 200, Od. 3.127, Od. 4.142, etc.

  • 2

    οὔτε...οὐδὲ... Od. 13.207.

  • 3

    οὔτε...δὲ... Il. 7.433, Il. 24.368.

  • 4

    οὔτε...τε ... Il. 24.156= 185.

  • 5

    οὐ...οὔτε ... Od. 11.483.

  • 6

    With infin. : οὔτʼ ἐς δαῖτʼ ἰέναι Il. 9.487, etc. Cf. Od. 16.203, etc.

οὔτε

• • a οὔτε—οὔτε, neither . . . nor.
  • • α ἀκίνδυνοι δʼ ἀρεταὶ οὔτε παρʼ ἀνδράσιν οὔτʼ ἐν ναυσὶ κοίλαις τίμιαι O. 6.10 οὔτε δύσηρις ἐὼν οὔτʼ ὦν φιλόνικος ἄγαν O. 6.19 τοὶ δʼ οὔτʼ ὦν ἀκοῦσαι οὔτʼ ἰδεῖν εὔχοντο O. 6.52 οὔτʼ αἴθων ἀλώπηξ οὔτʼ ἐρίβρομοι λέοντες O. 11.20 [οὔτε γὰρ θεοὶ κοιρανέοντι χοροὺς οὔτε δαῖτας (οὐδὲ γὰρ coni. Schneidewin) O. 14.8] γόνον οὔτʼ ἐν ἀνδράσι γερασφόρον οὔτʼ ἐν θεῶν νόμοις P. 2.43 οὔτε ἔργον οὔτʼ ἔπος ἐντράπελον κείνοισιν εἰπὼν P. 4.105 τὸν οὔτε χειμέριος ὄμβρος οὔτʼ ἄνεμος ἐς μυχοὺς ἁλὸς ἄξοισι P. 6.10 ἁ μὲν οὔθʼ ἱστῶν παλιμβάμους ἐφίλησεν ὁδούς, οὔτε δείπνων τέρψιας P. 9.18 “οὔτε παγκάρπων φυτῶν νάποινον οὔτʼ ἀγνῶτα θηρῶν” P. 9.58 ἀλλʼ οὔτε ματέρʼ ἔπειτα κεδνὰν ἔιδεν οὔτε πατρωίαις ἐν ἀρούραις ἵππους Μυρμιδόνων Pae. 6.105 οὔτε τι μεμπτὸν οὔτʼ ὦν μεταλλακτόν fr. 220. 1. preceded by a purely emphatic neg., αἰὼν δʼ ἀσφαλὴς οὐκ ἔγεντʼ οὔτʼ Αἰακίδᾳ παρὰ Πηλεῖ οὔτε παρʼ ἀντιθέῳ Κάδμῳ P. 3.87 καὶ γὰρ οὐκ ἀγνῶτες ὑμῖν ἐντὶ δόμοι οὔτε κώμων, ὦ Θρασύβουλʼ, ἐρατῶν, οὔτε μελικόμπων ἀοιδᾶν I. 2.31—2.
    • β where the first οὔτε is suppressed. νόῳ δὲ πλοῦτον ἄγει, ἄδικον οὔθʼ ὑπέροπλον ἥβαν δρέπων P. 6.48 ναυσὶ δʼ οὔτε πεζὸς ἰών κεν εὕροις ὁδόν P. 10.29 νόσοι δʼ οὔτε γῆρας οὐλόμενον κέκραται ἱερᾷ γενεᾷ P. 10.41 ἀνδρὸς δʼ οὔτε γυναικός Παρθ. 2. 36. ἀσκὸς δʼ οὔτε τις ἀμφορεὺς ἐλίνυεν δόμοις *fr. 104b. 4.* cf. O. 14.9, P. 3.30
  • b οὐ οὔτε. πόνων δʼ οὔ τις ἀπόκλαρός ἐστιν οὔτʼ ἔσεται P. 5.54 κλέπτει τέ μιν οὐ θεὸς οὐ βροτὸς ἔργοις οὔτε βουλαῖς P. 3.30
  • c οὔτε οὐδέ. τοῖς οὔτε νόστος ὁμῶς ἔπαλπνος ἐν Πυθιάδι κρίθη, οὐδὲ μολόντων πὰρ ματέρʼ ἀμφὶ γέλως γλυκὺς ὦρσεν χάριν P. 8.83 cf. τε οὐ οὐδέ P. 8.36
  • d οὐδέ οὔτε. οὐδʼ ἔστιν οὕτω βάρβαρος οὔτε παλίγγλωσσος πόλις ἅτις οὐ Πηλέος ἀίει κλέος I. 6.24 οὐδὲ γὰρ θεοὶ σεμνᾶν Χαρίτων ἄτερ κοιρανέοντι χοροὺς οὔτε δαῖτας (Schneidewin: οὔτε codd.) O. 14.9
  • e οὔτε τε οὐ ἀλλά. ἐν σχερῷ δʼ οὔτʼ ὦν μέλαιναι καρπὸν ἔδωκαν ἄρουραι, δένδρεά τʼ οὐκ ἐθέλει πάσαις ἐτέων περόδοις ἄνθος εὐῶδες φέρειν πλούτῳ ἴσον, ἀλλʼ ἐναμείβοντι N. 11.39—42.
  • f dub., frag. [τὸν μὲν οὔτε θανόντʼ ἀοιδαὶ ἔλιπον (οὐδὲ coni. Boeckh) I. 8.56] οὔτε θαλασς[ fr. 33a. οὔθʼ ἱπ[πʼ fr. 215. b. 12.

οὔτε : negative particle, regularly correlative, οὔτε.. οὔτε, neither.. nor, (not) either.. or, dividing a negation already expressed or implied; but the correlation is often irregular as a different word (τέ, καί, δέ) replaces one or the other οὔτε, e. g. Il. 6.450, Od. 8.563, Il. 24.156, Il. 7.433.

οὔτε οὐ τε

• • Iand not, Il., Hdt.
  • IImostly repeated, οὔτε . ., οὔτε . ., neither . ., nor . ., Lat. neque . ., neque . ., Hom., etc.: —οὔτε may be foll. by a posit. clause with τε, Lat. neque . ., et . ., οὔτʼ αὐτὸς κτενέει, ἀπό τʼ ἄλλους πάντας ἐρύξει he will both not kill and will defend, Il.:—the former οὔτε is sometimes omitted, ναυσὶ δʼ οὔτε πεζός [neither] by sea nor by land, Pind.