σφάλλω

σφάλλω, S. Fr. 192, Hdt. 7.16.αʹ, etc.: fut. σφᾰλῶ Th. 7.67: aor. 1 ἔσφηλα, Ep. σφῆλα Od. 17.464, Dor. ἔσφᾱλα Pi. P. 8.15: but the intrans. ἔσφαλεν LXX Jb. 21.10, Si. 13.22, Am. 5.2, opt. σφάλαι ib. Jb. 18.7, are prob. forms of a Hellenistic aor. 1 *ἔσφᾰλα (presupposing *ἔσφᾰλον as ἦλθα presupposes ἦλθον, etc.): pf. ἔσφαλκα Plb. 8.9.2:— Pass., fut. σφᾰλήσομαι S. Tr. 719, 1113, Th. 3.14, etc.; freq. in med. form σφᾰλοῦμαι, S. Fr. 588, X. Smp. 2.26: aor. ἐσφάλην [ᾰ] Alc. Supp. 27.13 (prob.), Hdt. 4.140, Th. 8.24, etc.; ἐσφάλθην only in Gal. 5.62: pf. ἔσφαλμαι E. Andr. 896, Pl. Cra. 436c: plpf. ἔσφαλτο Th. 7.47:—

• make to fall, overthrow, properly by tripping up, trip up in wrestling, οὔτʼ Ὀδυσεὺς δύνατο σφῆλαι οὔδει τε πελάσσαι Il. 23.719; οὐδʼ ἄρα μιν σφῆλεν βέλος Od. 17.464; Ἕκτορα Pi. O. 2.81; ἀλλάλους σφάλλοντι παλαίμασι Theoc. 24.112; [πώλους] E. Hipp. 1232; γόνυ τινός Id. Heracl. 128; τινὰ γνύξ A.R. 3.1310; τινὰ ἐπὶ τὴν γῆν D.S. 14.23; τὸ μὴ ὑπερπίνειν ἧττον ἂν καὶ σώματα καὶ γνώμας σ. X. Cyr. 8.8.10, cf. 1.3.10 (Pass.); σ. ναῦς throw them on their beam-ends, Plu. Them. 14, cf. Polyaen. 3.11.13; [ἵπποι] ἔσφηλαν (gnomic aor.) τὸν ἀναβάτην throw him, X. Eq. 3.9:—Pass., to be tripped up, Φρυνίχου παλαίσμασιν Ar. Ra. 689 (troch.); of a drunken man, σφαλλόμενος προσέρχεται reeling, staggering, Id. V. 1324, cf. Heraclit. 117; σ. ὑπὸ οἴνου X. Lac. 5.7, cf. AP 11.26 (Marc. Arg.); σ. ἵππος Plu. Phil. 18; σ. [ἱππεύς] is thrown, X. Eq. 7.7.
• • II generally, cause to fall, overthrow, βία καὶ μεγάλαυχον ἔσφαλεν Pi. P. 8.15; ἀνθρώπων κακῶν ὁμιλίαι σ. τινά Hdt. 7.16.αʹ; σμικροὶ λόγοι ἔσφηλαν ἤδη καὶ κατώρθωσαν βροτούς S. El. 416; σφάλλω . . ὅσοι φρονοῦσιν εἰς ἡμᾶς μέγα E. Hipp. 6; [ὀργὴ] πλεῖστα . . σ. βροτούς Id. Fr. 31; ἡ καταφρόνησις, ἡ ἀπειρία σ. τινά, Th. 1.122, 2.87: abs., ἀτρεκεῖς ἐπιτηδεύσεις φασὶ σφάλλειν πλέον ἢ τέρπειν E. Hipp. 262 (anap.): also of things, ἁμαρτίαι σ. τὴν σωτηρίαν S. Fr. 192; δειναὶ τύχαι σ. δόμους E. Med. 198 (anap.); σ. τὰς πόλεις Th. 3.37, etc.; σ. δίκαν E. Andr. 780 (lyr.); σφάλλων, name of a throw of the dice, Eub. 57.5 (s. v.l.):—Pass., to be overthrown, fall, esp. of persons falling from high fortunes, σφαλεὶς γὰρ οὐδεὶς εὖ βεβουλεῦσθαι δοκεῖ Chaerem. 26, cf. S. Tr. 297, 719, E. Fr. 262.2, etc.; ἢν σφαλῇ [ἡ Ἑλλάς] Hdt. 7.168; ἢν ἄρα τι σφαλλώμεθα, opp. κατορθοῦν, Th. 1.140, cf. Ar. Ra. 736 (troch.), Pl. 351; σφαλλομένους ἐπανορθῶν X. Mem. 2.4.6; ταῖς τύχαις σφάλλεσθαι Th. 2.87, cf. 43; ὑπὸ νόσων, ἐρώτων, μέθης ἐσφαλμένος, Pl. R. 396d; ὑπὸ χρόνων τι σ. suffer from length of time, Id. Lg. 769c: c. dat. modi, σφάλλεσθαι ἀξιόχρεῳ δυνάμει Th. 6.10; τοῖς ἀγῶσι Id. 7.61; τοῖς ὅλοις Plb. 1.43.8: with a Prep., ἐν τῇ μάχῃ X. HG 7.2.2, cf. Hdt. 7.50; τι ἐν τοῖς λόγοις Pl. Grg. 461d; περί τι Id. R. 451a; περί τινος Plu. Symp. 2.164c: with neut. Adj., σφάλλεσθαι ἓν μέγα Pl. Lg. 648e; ἐν τοῖς δικασταῖς, κοὐκ ἐμοί, τόδʼ ἐσφάλη this mishap took place by means of . ., S. Aj. 1136; οὔ τι μὴ σφαλῶ γʼ ἐν σοί I shall not fail in thy business, Id. Tr. 621.
  • III baffle, balk, frustrate, of an oracle, Hdt. 7.142; θεὰ ἤδη μʼ . . ἔσφηλεν S. Aj. 452, cf. E. Alc. 34 (anap.), Andr. 223; ἐκ τοῦ φανεροῦ τὴν πόλιν σ. Aeschin. 3.125:— Pass., err, go wrong, be mistaken, κατὰ γνώμην Hdt. 7.52: abs., S. El. 1481, E. IA 1541, etc.; μῶν ἐσφάλμεθʼ; am I mistaken? Id. Andr. 896; ἡ ψυχὴ πολλὰ σφάλλεται Isoc. 1.32; γνώμῃ σφαλέντες Th. 4.18; διανοίᾳ σ. Pl. Sph. 229c; so σ. τὴν γνώμην, τὸν λογισμόν, Clearch. 23, Plu. Sull. 15: c. inf., οὐκ ἂν σφαλείη . . ἑλέσθαι be led astray into choosing, Id. QConv. 2.711b.
  • • 2 Pass. also, c. gen. rei, to be balked of or foiled in a thing, ἦ καὶ πατήρ τι σφάλλεται βουλευμάτων; A. Eu. 717; γάμων, δόξης, τύχης, E. Or. 1078, Med. 1010, Ph. 758; τῆς δόξης Th. 4.85; τοῦ αὐχήματος Id. 7.66, cf. 5.110; οὐκ ἔσφαλται τῆς ἀληθείας Pl. Cra. 436c; τῶν πραγμάτων ᾗ ἔχει Id. Hp.Mi. 372b; ἀνδρός lose him, S. Tr. 1113; τοῦ παντός Plu. Brut. 20:—σφάλλειν τινὰ ἀπʼ ἐλπίδος cast him down from his hope, Luc. Dem.Enc. 29.

σφάλλω, aor. σφήλας Thuc. 5.16, perf. ἐσφαλκέναι Pol. 8.11, – fällen, zum Fallen bringen, zu Boden werfen, οὔτʼ Ὀδυσεὺς δύνατο σφῆλαι οὔδει τε πελάσσαι, Il. 23.719 ; bes. fällen = erlegen, töten ; οὐδʼ ἄρα μιν σφῆλεν βέλος, Od. 17.464 ; ὃς Ἕκτορʼ ἔσφαλε, Pind. Ol. 2.81 ; βία δὲ καὶ μεγάλαυχον ἔσφαλεν ἐν χρόνῳ, P. 8.15, vgl. I. 3.53 ; Ggstz κατορθόω, Soph. El. 408 ; δειναὶ τύχαι σφάλλουσι δόμους, Eur. Med. 198 ; sp.D., σφάλλομαι ἀκρήτῳ μεμεθυσμένος, M.Arg. 17 (XI.26); τὸν ἀναβάτην, vom Pferde gesagt, Xen. de re Eq. 3.9 ; – übh. in Schaden, Unglück bringen, pass. in Schaden, Unglück kommen, Unglück haben, εἰ σφαλήσεται, Soph. Trach. 716 ; ταρβεῖν τὸν εὖ πράσσοντα μὴ σφαλῇ ποτε, 296 ; auch τινός, zum Unglück beraubt werden, ἀνδρὸς τοῦδέ γʼ εἰ σφαλήσεται Ἑλλάς, 1103 ; ähnlich γάμου ἐσφάλης, Eur. Or. 1078, vgl. Med. 1010 ; εἰ τοῦδε σφάλλοιντο, Thuc. 5.110 ; eine Niederlage erleiden, Her. 7.168 ; zweifelhaft, ungewiß, verlegen machen, 7.142, neben συγχέω ; ὑπὸ νόσων ἢ ὑπὸ ἐρώτων ἐσφαλμένον, beschädigt, Plat. Rep. III.396d, vgl. Legg. VI.769c ; εἰ σφαλείη μέν τι, Thuc. 6.11, u. öfter ; Sp., τῶν κατὰ πόλεμον κινδύνων τοὺς πλείους καὶ κατὰ γῆν καὶ κατὰ θάλατταν σφάλλουσιν αἱ τῶν τόπων διαφοραί Pol. 5.21.6, σφῆλαι καὶ ἡττῆσαι τοὺς Ἕλληνας 40.5.9, τοῖς ὅλοις σφαλῆναι 1.43.8, u. sonst ; – in Irrtum bringen, verleiten, täuschen, Soph. Aj. 447 ; μοίρας δολίῳ σφήλαντι τέχνῃ, Eur. Alc. 35 ; pass. sich täuschen, irren, fehlen, ἦ καὶ πατήρ τι σφάλλεται βουλευμάτων, Aesch. Eum. 682 ; ἐν τοῖς δικασταῖς κοὐκ ἐμοὶ τόδʼ ἐσφάλη, Soph. Aj. 1115 ; καὶ μάντις ἂν ἄριστος ἐσφάλλου πάλαι ; El. 1473 ; τῷ νέῳ ἐσφαλμένοι, Eur. Herc.Fur. 75 ; ἔν τινι, Her. 7.50.1 ; τὸ ὑπερπίνειν καὶ σώματα καὶ γνώμας σφάλλειν, Xen. Cyr. 8.8.10 ; μὴ πολλάκις ἐν τῇ σκέψει σφήλῃ ἐξαπατήσας, Plat. Prot. 361d ; εἴ τι ἐν τοῖς λόγοις σφαλλόμεθα, Gorg. 461d ; ὅσα διανοίᾳ σφαλλόμεθα, Soph. 229c ; u. c. gen., οὐκ ἔσφαλται τῆς ἀληθείας, Crat. 436c ; Rep. V.251a u. Sp.; σφαλοῦνται Xen. Symp. 2.26 ist passiv.; ein aor.2 med. ist nirgends sicher nachzuweisen.

†σφάλλω

3 sing. aor. σφῆλε Od. 17.464.

Infin. σφῆλαι Il. 23.719.

(ἀπο-, παρα-)

To cause to reel or fall: σφῆλαι οὔδει τε πελάσσαι Il. 23.719. Cf. Od. 17.464.

σφάλλω (aor. ἔσφᾶλε(ν), ἔσφᾱλʼ, σφᾶλε: aor. pass. σφᾰλῇ.)

• • a bring to ruin βία δὲ καὶ μεγάλαυχον ἔσφαλεν ἐν χρόνῳ P. 8.15 καὶ κρέσσονʼ ἀνδρῶν χειρόνων ἔσφαλε τέχνα καταμάρψαισ I. 4.35 ἀλλʼ ᾦτινι μὴ λιπότεκνος σφαλῇ πάμπαν οἶκος βιαίᾳ δαμεὶς ἀνάγκᾳ Παρθ. 1. 17.
  • b kill Ἀχιλλέα ὃς Ἕκτορα σφᾶλε (Ἕκτορʼ ἔσφαλε v. l.) O. 2.81
  • c frag. ἔσφᾳλ fr. 1a. 6.

σφάλλω (cf. fallo), aor. 1 σφῆλε, inf. σφῆλαι: make to totter or fall, Od. 17.464, Il. 23.719.

σφάλλω Root !σφαλ

• • ILat. fall-o (the sigma being lost):—to make to fall, throw down, overthrow, properly by tripping up, to trip up in wrestling, Hom., Pind., Eur., etc.; σφ. ναῦς to throw her on her beam-ends, Plut.; ἵππος σφ. τὸν ἀναβάτην throws him, Xen.:—Pass. to be tripped up, Ar.; of a drunken man, σφαλλόμενος reeling, staggering, Ar.
  • IIgenerally, to cause to fall, overthrow, defeat, Hdt., Soph., Thuc.:—Pass. to be overthrown, to fall, fail, be undone, become helpless, Hdt., Attic; τόδʼ ἐσφάλη this mishap took place, Soph.; οὔ τι μὴ σφαλῶ γʼ ἐν σοί I shall not fail in thy business, Soph.
  • IIIto baffle, foil, balk, disappoint, Hdt., Soph.:—Pass. to err, go wrong, be mistaken, Hdt., Soph.
  • • 2the Pass. is also used c. gen. rei, to be balked of or foiled in a thing, ἦ καὶ πατήρ τι σφάλλεται βουλευμάτων; Aesch.; σφάλλεσθαι γάμου Eur.; τῆς δόξης Thuc.