φόνος

φόνος, ὁ, (θείνω)

• murder, slaughter, τεύξασα πόσει φόνον Od. 11.430; τοίσδεσσι φόνον καὶ κῆρα φυτεύει 2.165; φ. ῥάπτειν 16.379; μερμηρίζειν 2.325; ὁρμαίνειν 4.843; σμικρῇσι φόνον φέρει ὀρνίθεσσι Il. 17.757, etc.; φόνον πράσσειν Pi. N. 3.46; ἀκούσιον φ. ἐξεργάσασθαι Pl. Lg. 869a; βουλεῦσαί τινι S. Aj. 1055; ἔθου φόνον Id. OC 542 (lyr.); ἐκπορίζειν E. Ion 1114; of arrows, φ. προπέμπειν S. Ph. 105; τὸν Δωριέος πρὸς Ἐγεσταίων φόνον ἐκπρήξασθαι exact vengeance for the killing . ., Hdt. 7.158; κατὰ ζῴων φόνου καὶ μὴ φόνου ὧδε ἔχει killing or not-killing, Democr. 257; in poet. phrases, φ. συρίζειν, κινύρεσθαι, πνεῖν, A. Pr. 357 (s. v.l.), Th. 123 (lyr.), Ag. 1309; φ. τινός the murder of . ., Id. Eu. 580, etc.; φ. Ἑλληνικὸς μέγιστος slaughter of Greeks, Hdt. 7.170; ὅμαιμος αὐθέντης φ. A. Eu. 212; πατρῷος S. El. 955; πολύκερως, ἄρνειος φ., Id. Aj. 55, 309; ἐπὶ φόνῳ πράσσεις φόνον E. Or. 1579, cf. HF 1084 (lyr.); γέρων φ. μηκέτʼ ἐν δόμοις τέκοι A. Ch. 805 (lyr.), etc.; ὁ ὑπὸ Θήβης Ἀλεξάνδρον φ. Plu. Herod. 2.856a; ὁ κατὰ τῶν πολιτῶν φ. D.S. 19.8: pl., φόνοι τʼ ἀνδροκτασίαι τε Od. 11.612 (personified in Hes. Th. 228); ἔμφυλοι φ. ἀνδρῶν Thgn. 51, cf. S. OC 962.
• • • 2 in law, murder, homicide, δικάζειν τοὺς βασιλέας αἰτιῶν φόνου Lex Dracontis ap. IG 1(2).115.12; φόνου διώκειν τινά Antipho 6.9; δικάζειν δίκας φόνου Id. 5.11; παραδοῦναι φόνου δίκην Id. 6.42; ἁλῶναι Id. 5.59, etc.; φεύγειν Lycurg. 133 (poet., παίδων φόνον φεύγουσα fleeing from . . E. Med. 795); ἔνοχοι τῷ φόνῳ Antipho 1.11; φόνου ὑπόδικος D. 54.25; φόνου καθαρός, ἁγνός, Pl. R. 451b, Lg. 759c: ἀκούσιος φ. D. 23.72; φόνων ἀπέχεσθαι Ar. Ra. 1032 (anap.); αἱ τῶν φ. δίκαι Pl. Lg. 778d; φόνοι . . φόνοις δεόμενοι καθαίρεσθαι ib. 870c, al.; λαγχάνονται αἱ τοῦ φ. δίκαι πρὸς [τὸν βασιλέα] Arist. Ath. 57.2.
    • 3 death as a punishment, φ. προκεῖσθαι δημόλευστον S. Ant. 36.
    • 4 blood when shed, gore, ἂμ φόνον, ἂν νέκυας Il. 10.298; κέατʼ ἐν φόνῳ 24.610; ἐρευγόμενοι φόνον αἵματος 16.162; φ. κέχυται γυναίκων Alc. Fr. 153 Lobel; φόνον κεύθειν Emp. 100.4; μέλανι ῥαίνων φόνῳ πεδίον Pi. I. 8(7).55; φόνου κηκίς A. Ch. 1012; ἐμοῦσα θρόμβους οὓς ἀφείλκυσας φόνου Id. Eu. 184; σταγόνες S. OT 1278; σταλαγμοί E. Hec. 241; χεῖρα χραίνεσθαι φόνῳ S. Aj. 43; of a sacrifice, ταυρείου φόνου A. Th. 44; Ἕλλην οὗ καταστάζει φ. E. IT 72; rarely in Prose of blood, Hp. Morb. 2.73.
    • 5 corpse, πρὶν ἴδω τὸν Ἑλένας φόνον . . κείμενον E. Or. 1357 (lyr.); ἐπὶ φόνῳ χαμαιπετεῖ ματρός ib. 1491 (lyr.).
    • 6 rascal that deserves death, gallowsbird, a Dorian phrase, EM 662.4.
  • II of the agent or instrument of slaughter, φόνον ἔμμεναι ἡρώεσσι to be a death to heroes, Il. 16.144, cf. Od. 21.24; of poison, Mim.Oxy. 413.180; ἐν φόνῳ μαχαίρας LXX Ex. 17.13, De. 13.15(16), 20.13; without ἐν, Nu. 21.24.
  • III = ἀτρακτυλίς, Thphr. HP 6.4.6.

φόνος, ὁ (*φένω), Mord, sowohl verübter als erlittener, Ermordung, Totschlag, Erlegung, auch im Kriege und auf der Jagd ; oft bei Hom.: φόνον καὶ Κῆρα φυτεύειν τινί Od. 2.165 ; φόνον μερμηρίζειν τινί 19.2 ; σμικρῇσι φόνον φέρει ὀρνίθεσσιν Il. 17.757 ; οὐ σοὶ φόνος ἔσσεται ἔκ γε γυναικός Od. 1.1.444 ; also übh. Blutvergießen, Blutbad, Gemetzel ; auch im plur., Il. 11.612 ; Hes. Th. 228 ; Theogn. 51 ; φόνον ἔπρασσεν Pind. N. 3.44 ; Tragg. oft ; φόνων ἀπέχεσθαι Ar. Ran. 1030 ; u. in Prosa, φόνος Ἑλληνικός, an den Griechen verübter Mord, Her. 7.170 ; Plat. u. A. – Von der Todesstrafe, φόνον προκεῖσθαι δημόλευστον Soph. Ant. 36. – Das durch Mord vergossene Blut, Mordblut, κεῖσθαι ἐν φόνῳ Il. 24.610, vgl. 10.298, Od. 22.376 ; auch φόνος αἵματος, Il. 16.162 ; μέλανι φόνῳ ῥαίνων πεδίον Pind. I. 7.50 ; εἶδον τοὺς παῖδας ἐν τοῖς φόνοις Ael. H.A. 3.21 ; das Opferblut, Aesch. Spt. 44 ; die Leiche, θάλασσα ναυαγίων πλήθουσα καὶ φόνου βροτῶν, Pers. 412. – Das Werkzeug, wodurch der Mord vollbracht wird, die Ursache des Mordes, φόνον ἔμμεναι ἡρώεσσιν, von einer Lanze gesagt, Il. 16.144, 19.391, Od. 21.24 ; dah. auch der Mörder, wie Pind. P. 4.250 die Medea nennt τὸν Πελίαο φόνον, des Pelias Mörderin. – Später auch ein des Todes würdiger Bösewicht, EM.

φόνος

-ου, ὁ

[φον-, *φένω.]

• • 1

    Slaying, slaughter: λῆξαν φόνοιο Il. 6.107. Cf. Il. 19.214: Od. 21.4, Od. 22.63, Od. 24.169.

  • 2

    An instance or occurrence of this, a slaughter: φόνον Ἀχαιῶν δερκομένῳ Il. 14.140: πολέων φόνῳ ἀνδρῶν ἀντεβόλησας Od. 11.416. Cf. Od. 11.612, Od. 23.137, Od. 24.484.

  • 3

    The slaying or killing of a person: ἀχέουσα κασιγνήτοιο φόνοιο Il. 9.567. Cf. Il. 15.116, Il. 16.647, Il. 21.134: Od. 20.246, Od. 24.470.

  • 4

    In more general sense, death, bane: φόνον καὶ κῆρα (the two words hardly to be distinguished) Il. 2.352, Il. 3.6, Il. 5.652=Il. 11.443, φόνον ἤμυνε κρονίων Il. 13.783. Cf. Il. 16.144=Il. 19.391, Il. 17.365, 757, Il. 18.133: φόνον καὶ κῆρα Od. 2.165, Od. 4.273=Od. 8.513, Od. 17.82. Cf. Od. 2.325, Od. 4.771, 843, Od. 11.430, 444, Od. 16.234, 379, Od. 19.2 = 52, Od. 21.24, Od. 22.11, 380.

  • 5
  • • a

      Shed blood, gore: ἐρευγόμενοι φόνον αἵματος (a kind of genit. of material; app.= αἱματόεντα (cf. αἱματόεις 1..b)) Il. 16.162.

    • b

      Blood shed abroad, gore (cf. φονή 1): κέατʼ ἐν φόνῳ Il. 24.610. Cf. Il. 10.298: Od. 22.376.

φόνος (-ου, -ῳ, -ον)

• • a blood Ἀχιλέος· ὃ καὶ Μύσιον ἀμπελόεν αἵμαξε Τηλέφου μέλανι ῥαίνων φόνῳ πεδίον I. 8.50
  • b bloodshed μάχᾳ λεόντεσσιν ἀγροτέροις ἔπρασσεν φόνον N. 3.46 χρυσέων δʼ Αἴας στερηθεὶς ὅπλων φόνῳ πάλαισεν N. 8.27 παῦροι δὲ βουλεῦσαι φόνου παρποδίου νεφέλαν τρέψαι ποτὶ δυσμενέων ἀνδρῶν στίχας χερσὶ καὶ ψυχᾷ δυνατοί N. 9.37 ὀρθωθεῖσα ναύταις ἐν πολυφθόρῳ Σαλαμὶς Διὸς ὄμβρῳ ἀναρίθμων ἀνδρῶν χαλαζάεντι φόνῳ I. 5.50 παῖδα ποντίας Θέτιος θρασεῖ φόνῳ πεδάσαις Pae. 6.86 κάπρῳ δὲ βουλεύοντα φόνον κύνα χρὴ τλάθυμον ἐξευρεῖν fr. 234. 3. met., v. φονός.

φόνος (φένω): bloodshed, murder, also for blood, Il. 24.610; and poetically for the instrument of death, the lance, Od. 21.24; φόνος αἵματος, ‘reeking blood,’ of mangled beasts, Il. 16.162.

φόνος, ὁ, Φένω

• • Imurder, homicide, slaughter, Hom., Hes., etc.; φ. Ἑλληνικός a slaughter of Greeks, Hdt.: in pl., φόνοι τʼ ἀνδροκτασίαι τε Od.; φόνοι, στάσεις, ἔρις, μάχαι Soph.
  • • 2in law, murder, homicide, φόνου διώκειν τινά to prosecute one for murder, Antipho.; φ. ἑκούσιος and ἀκούσιος murder and manslaughter, Dem.
    • 3blood shed in murder, gore, ἂμ φόνον, ἂν νέκυας Il.; also, ἐρυγόμενοι φόνον αἵματος clots of blood, Aesch., etc. = φόνιον αἷμα, Aesch.; ἐμοῦσα θρόμβους φόνου vomiting
    • 4a corpse, τὸν Ἑλένας φόνον Eur.
  • IIof the agent of slaughter, φόνον ἔμμεναι ἡρώεσσι to be a death to heroes, Il.; φόνος γενέσθαι τινί Od.